«Δύο άνθρωποι που είναι 25 χρόνια παντρεμένοι, κοντεύουν 30, προσπαθούν να αμυνθούν σε αυτό που επιφέρει ο χρόνος. Γιατί υπάρχει κατά βάθος πολλή αγάπη, πολλή εκτίμηση και σεβασμός», λέει ο Σπύρος Παπαδόπουλος στην κάμερα της HuffPost συμπυκνώνοντας την ουσία του «Sexy Laundry», που μετά από τρεις σεζόν στην Αθήνα και ατελείωτα sold out ετοιμάζεται για καλοκαιρινή περιοδεία.
Λίγες ημέρες πριν από την πρεμιέρα -27 Ιουνίου στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού-, μάς μιλά για τη συμπρωταγωνίστρια του Ρένια Λουιζίδου και την «τρελή χημεία» που έχουν επί σκηνής, για το κοινό που αντιδρά σαν να βλέπει τον εαυτό του σε όσα συμβαίνουν στο ζευγάρι της ιστορίας, για τον έρωτα στα 50, για το γεγονός ότι βγαίνει σε περιοδεία μετά από μία δεκαετία και πλέον, αλλά και για τις διακοπές που έκανε πρώτη φορά στα 38 του χρόνια, ενώ απαντά εάν σκέφτεται να επιστρέψει στην τηλεόραση.
«Έρχονται πολλοί νέοι άνθρωποι, πολλοί περισσότεροι από άλλες παραστάσεις»
Σ.Π. Στην παράσταση έρχονται πολλοί νέοι άνθρωποι. Ασφαλώς έχουμε μεγάλους, αλλά έχουμε πολλούς νέους. Πολύ περισσότερους από άλλες παραστάσεις. Ρωτάω καμιά φορά στο καμαρίνι, τί δουλειά έχετε εσείς; Εδώ μιλάμε για δύο ανθρώπους που είναι 25 χρόνια μαζί. Ε, λένε, οι γονείς μας, οι φίλοι των γονιών μας, να ξέρουμε και τι μας περιμένει…
[…] Αν ερωτευτείς στα 50 σου πιστεύω ότι είσαι πολύ πιο κοντά σε μια ουσία των πραγμάτων γιατί δεν είναι ο τρελός έρωτας, δεν είναι το αχαλίνωτο σεξ είναι ένα πράγμα συνολικό που είναι εκτίμηση, αγάπη ακουμπάω στον άλλον, του δίνω, μου δίνει με εκπλήσσει, τον εκπλήσσω, ξέρω να εκτιμώ. Πολλά πράγματα. Δηλαδή, μακάρι να είσαι ευλογημένος και να ερωτευτείς και στα 50 και στα 60.
«Με τη Ρένια ταιριάζουμε πολύ πάνω στη σκηνή και το έχουμε χαρεί και οι δυό μας πολύ»
Σ.Π.: Με τη Ρένια παίζουμε μαζί τώρα τρία χρόνια και τώρα, στην περιοδεία που κάνουμε, το καλοκαίρι είναι η τέταρτη σεζόν. Δεν είχαμε παίξει μαζί, παρά μία φορά προ «Απαράδεκτων» αλλά δεν είχαμε βρεθεί ιδιαίτερα στη σκηνή. Τι να πούμε τώρα για τη Ρένια; Ταιριάζουμε τόσο πολύ πάνω στη σκηνή, που το έχουμε χαρεί και οι δυο μας πολύ. Γιατί δεν το ξέρεις, δεν προϋποτίθεται. Επειδή αγαπάς τον άλλον ή τον θεωρείς καλό ηθοποιό, δεν σημαίνει ότι ταιριάζετε, ότι έχετε χημεία στη σκηνή. Αποδείχθηκε ότι έχουμε μία τρελή χημεία. Εννοώ πια ότι και για να φρεσκάρω τα πράγματα μ’ αρέσει να πειράζω τον συμπαίκτη μου, να τον ξαφνιάζω λίγο αλλάζοντας κάτι, τόσο. Το αρπάζει στον αέρα και το επιστρέφει. Έχουμε κάνει ολόκληρο αυτοσχεδιασμό χωρίς να το έχουμε προετοιμάσει καθόλου. Αρχίζει ο ένας και δίνει ο άλλος. Νομίζω πως δεν το έχω ξανασυναντήσει αυτό και η Ρένια μού λέει το ίδιο. Αυτό είναι ευλογημένο πράγμα, δεν το βρίσκεις. Όσο και να αγαπάς τον άλλον, όσο και ηθοποιάρα να είναι, το θέμα της χημείας είναι άλλο.
«Και τη Δήμητρα και τη Ρένια και τον Γιάννη Μπέζο τους θεωρώ συγγενείς»
Σ.Π.: Μετά στους «Απαράδεκτους» είχαμε χαθεί. Δεν δουλέψαμε ποτέ μαζί. Αλλά και η Δήμητρα [Παπαδοπούλου] κι εγώ και η Ρένια και ο Γιάννης Μπέζος -όλους λίγο τους θεωρώ συγγενείς. Όταν σε εκείνη την ηλικία έχουμε μοιραστεί τέτοια πράγματα, είμαστε σαν συγγενείς. Είναι πολύ εύκολο να μη δουλέψεις με κάποιον για χρόνια. Με τον Μπέζο δεν έχω δουλέψει ποτέ. Με τη Δημητρούλα επίσης. Πρέπει να τύχει, να συμβεί, να προκύψει. Με τον Μπέζο, ας πούμε, είχαμε κανονίσει να παίξουμε φέτος μαζί, να κάνουμε ένα έργο. Έγινε κάτι και αναβλήθηκαν όλα. Αλλά θα ήταν για πρώτη φορά. Τώρα λέμε του χρόνου να με σκηνοθετήσει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, να κάνουμε τον «Κατά Φαντασία Ασθενή».
«Πρώτη φορά πήγα διακοπές στα 38 μου χρόνια»
-Το καλοκαίρι συνήθως δεν δουλεύατε. Νομίζω την εποχή του «Στην Υγειά Μας» λέγατε, «Καλοκαίρι δεν δουλεύω. Παίρνω τη βάρκα και βγαίνω στη θάλασσα».
Σ.Π.: Εδώ και πολλά χρόνια δεν δούλευα το καλοκαίρι. Επειδή πήγα πολύ μεγάλος διακοπές -να σας πω το δράμα μου-, πήγα, νομίζω, στα 38 μου πρώτη φορά διακοπές και μου άρεσε τόσο πολύ ώστε από ένα σημείο και μετά, που με έπαιρνε να μη δουλεύω το καλοκαίρι, δεν δούλευα. Ό,τι και να μου λέγανε, ό,τι και να μου τάζανε, δεν δούλευα. Έπαιρνα τη βαρκούλα μου και γυρνούσα. Αυτό έκανε και μέχρι πέρυσι. Φέτος, για κάποιους λόγους, δεν μπόρεσα να δουλέψω τον χειμώνα και είπα να κάνω αυτή την περιοδεία.
«Άμα τύχει κάτι πολύ καλό στην τηλεόραση θα το κάνω. Αλλά έχει ανέβει ο πήχης»
-Τηλεόραση; Θα επιστρέφατε με κάποια εκπομπή ή σειρά;
Σ.Π.: Τηλεόραση ναι, εκπομπές όχι. Το μόνο που θα έκανα από εκπομπή θα ήταν κάποιο παιχνίδι γνώσεων, επειδή μ’ αρέσουν τα παιχνίδια γνώσεων. Αλλά όχι εκπομπές. Μυθοπλασία, ναι. Άμα είναι κάτι πολύ καλό, μετά χαράς θα το κάνω. Αλλά έχει ανέβει ο πήχης. Θέλω να πω, μεγαλώνοντας, είσαι λίγο πιο δύσκολος. Άμα δεν είναι κάτι πολύ καλό δεν θα το κάνω. Με τη σειρά «Κάνε ότι κοιμάσαι» ήμουν πολύ ευτυχής και περήφανος. Αντίστοιχα λοιπόν, άμα τύχει κάτι τόσο καλό που να μ’ αρέσει πολύ, ναι θα το κάνω, αν είναι και οι συνθήκες καλές. Δεν είναι απλό, εάν είσαι λίγο απαιτητικός.
«Η Επίδαυρος είναι ένα τέμενος του θεάτρου – Καλό είναι να σέβεσαι και να μην λες, «τώρα θα σας δείξω εγώ»
-Επειδή είμαστε στο καλοκαίρι, τι είναι, τι σημαίνει για εσάς η Επίδαυρος;
Σ.Π.: Η Επίδαυρος για μένα, είναι ό,τι είναι για όλους μας. Ένα ιερό, ένα τέμενος του θεάτρου. Καλό είναι να σεβόμαστε το αριστούργημα που είναι εκεί τόσους αιώνες και έχει φιλοξενήσει τόσα πράγματα. Καλό είναι να σέβεσαι και να μην λες, «τώρα θα σας δείξω εγώ». Δεν τα αντέχω αυτά -αν δεν πατάς δηλαδή στο παρελθόν για να κάνεις το άλμα στο μέλλον, θυμώνω πάρα πολύ. Νομίζω ότι τουλάχιστον από τη δική μας πλευρά, εννοώ των Ελλήνων σκηνοθετών και ηθοποιών, σεβασμός υπάρχει απόλυτος. Καμιά φορά ξεφεύγει λίγο το πράγμα με κάτι μετακλήσεις.
«Να μην πηγαίνεις για πρωτάθλημα στη ζωή. Να κοιτάς πάντα τον αγώνα της Κυριακής»
-Ποια θεωρείτε ότι είναι η πιο πολύτιμη συμβουλή που έχετε δώσει στον γιο σας;
Σ.Π.: Αυτά που μου έλεγε κι εμένα ο πατέρας μου που ήταν ένας απλός άνθρωπος: Να έχεις φίλους και να τους αγαπάς και να σε αγαπάνε και να μην πηγαίνεις για πρωτάθλημα στη ζωή. Να κοιτάς πάντα τον αγώνα της Κυριακής.
