Μια υπόθεση ευθανασίας ενός παιδιού δύο ετών στην Ολλανδία έρχεται στο προσκήνιο, καθώς πρόκειται, σύμφωνα με την αρμόδια επιτροπή, για την πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση παιδιού κάτω των 12 ετών –και όχι νεογνού– που υποβλήθηκε σε ιατρικά υποβοηθούμενο θάνατο.
Η υπόθεση αποκαλύφθηκε πριν από λίγες ημέρες μέσω έκθεσης της Επιτροπής για τις Όψιμες Εκτρώσεις και τον Τερματισμό της Ζωής σε Νεογνά και Παιδιά. Μετά την εξέταση των στοιχείων, η επιτροπή αποφάνθηκε ότι ο γιατρός που προχώρησε στην ευθανασία τήρησε τις προβλεπόμενες απαιτήσεις της δέουσας ιατρικής φροντίδας.
Το παιδί ήταν σχεδόν 24 μηνών όταν η ζωή του τερματίστηκε τον περασμένο Ιούνιο. Είχε γεννηθεί πρόωρα, μόλις στην 26η εβδομάδα της κύησης.
Από την στιγμή που γεννήθηκε, το παιδί αντιμετώπιζε σοβαρή εγκεφαλική βλάβη, εγκεφαλική παράλυση και προβλήματα στην όραση. Παράλληλα, υπέφερε από επιληπτικές κρίσεις οι οποίες δεν ανταποκρίνονταν στη φαρμακευτική αγωγή, ενώ η συσσώρευση βλέννας στους πνεύμονες προκαλούσε σημαντικές δυσκολίες στην αναπνοή.
Ο θεράπων γιατρός και οι γονείς του παιδιού εκτίμησαν ότι η κατάσταση δεν ήταν πλέον δυνατό να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά μέσω ιατρικής θεραπείας και αποφάσισαν τον τερματισμό της ζωής του, σύμφωνα με δημοσίευμα της Daily Mail.
Πριν από την απόφαση, ο γιατρός είχε απευθυνθεί σε άλλους ανεξάρτητους συναδέλφους για δεύτερη γνώμη. Εκείνοι έκριναν ότι το παιδί «εκείνη τη στιγμή δεν υπέφερε συνεχώς και αφόρητα». Όπως ανέφεραν, οι επιληπτικές κρίσεις προκαλούσαν έντονη δυσφορία, όμως δεν ήταν συνεχείς, ενώ υπήρχαν ακόμη «λογικές εναλλακτικές, όπως παρηγορητικές επιλογές και άλλα φάρμακα που ενδεχομένως θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε καλύτερο έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων».
Η νέα ιατρική γνωμάτευση
Ο γιατρός αναζήτησε στη συνέχεια τη γνώμη ενός ακόμη συναδέλφου. Ο συγκεκριμένος γιατρός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η «αφόρητη οδύνη του παιδιού ήταν ξεκάθαρα εμφανής» και ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις για να πραγματοποιηθεί η ευθανασία.
Η αρμόδια επιτροπή υιοθέτησε την εκτίμηση αυτή, επισημαίνοντας ότι «όλες οι πτυχές του “να είσαι άνθρωπος” –ως προς τις κινητικές δεξιότητες, τη συμπεριφορά και την προσωπικότητα– είχαν υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν επρόκειτο να βελτιωθούν».
Στην ίδια έκθεση αναφέρεται ακόμη ότι, παρά τις ιατρικές και μη ιατρικές παρεμβάσεις που είχαν εφαρμοστεί, οι γονείς και ο γιατρός δεν διαπίστωσαν κάποια βελτίωση. Ως εκ τούτου, είχαν καταλήξει στην πεποίθηση ότι το παιδί βίωνε αφόρητη οδύνη, χωρίς να υπάρχει ρεαλιστική προοπτική ανακούφισης.
Στην Ολλανδία, η υποβοηθούμενη θανάτωση για βαριά ασθενή παιδιά ηλικίας από ενός έως 12 ετών είναι νόμιμη εδώ και δύο χρόνια. Προηγουμένως, το σχετικό πλαίσιο αφορούσε νεογνά και ασθενείς ηλικίας άνω των 12 ετών.
Για παιδιά αυτής της ηλικιακής κατηγορίας απαιτείται η συναίνεση των γονέων, ενώ θα πρέπει να υπάρχει αφόρητη οδύνη και να μην υφίσταται προοπτική ανάρρωσης. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις, η ευθανασία μπορεί να πραγματοποιηθεί όταν το αίτημα υποβάλλεται από τον ίδιο τον ασθενή και ο γιατρός διαπιστώνει ότι αντιμετωπίζει αφόρητη οδύνη. Παράλληλα, ο γιατρός οφείλει να βεβαιωθεί ότι ο ασθενής δεν υφίσταται πίεση και να ζητήσει τη γνώμη δεύτερου γιατρού.
Πηγή: Daily Mail
