Μια ανακάλυψη στις Ηνωμένες Πολιτείες έρχεται να αλλάξει όσα γνωρίζαμε για τις διατροφικές συνήθειες των δεινοσαύρων, αποκαλύπτοντας την ύπαρξη ενός μικρόσωμου είδους που φαίνεται πως είχε εξειδικευτεί στην κατανάλωση φρούτων, πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια.
Πρόκειται για τον Infernogallus jamesi, έναν δεινόσαυρο που έζησε λίγο πριν από τη μαζική εξαφάνιση των προϊστορικών γιγάντων. Τα απολιθώματά του εντοπίστηκαν στις πολιτείες της Μοντάνα και της Βόρειας Ντακότα, ενώ τα ευρήματα παρουσιάζονται σε επιστημονική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature Communications.
Μέχρι σήμερα, οι επιστήμονες γνώριζαν ότι οι δεινόσαυροι είχαν ιδιαίτερα διαφορετικές διατροφικές συνήθειες, καθώς υπήρχαν σαρκοφάγα και φυτοφάγα είδη, αλλά και ζώα που μπορούσαν να καταναλώνουν ακόμη και άλλα μέλη του είδους τους. Ωστόσο, οι αποδείξεις για δεινοσαύρους με εξειδικευμένη διατροφή βασισμένη στα φρούτα ήταν περιορισμένες.
Ο δεινόσαυρος που έμοιαζε με παπαγάλο
Ο Infernogallus είχε μήκος περίπου 1,5 μέτρο και βάρος μόλις 11 κιλά, με το μέγεθός του να θυμίζει μια μεγάλη γαλοπούλα. Το κεφάλι του έμοιαζε με εκείνο παπαγάλου, ενώ αντί για δόντια διέθετε ένα ειδικά διαμορφωμένο ράμφος, κατάλληλο για την επεξεργασία μαλακών τροφών.
Το όνομά του μεταφράζεται ως «κότα της κόλασης» και παραπέμπει τόσο στην εμφάνισή του όσο και στον γεωλογικό σχηματισμό Hell Creek, όπου ανακαλύφθηκαν τα απολιθώματά του.
Στην ίδια περιοχή έχουν βρεθεί απολιθώματα ορισμένων από τους πιο γνωστούς δεινοσαύρους, όπως ο Τυραννόσαυρος, ο Τρικεράτοπας και ο Αγκυλόσαυρος. Όλοι τους συνυπήρχαν στο ίδιο οικοσύστημα με τον μικρόσωμο Infernogallus.
Οι ερευνητές εκτιμούν ακόμη ότι το σώμα του καλυπτόταν από φτερά, αν και δεν έχουν διασωθεί άμεσα αποδεικτικά στοιχεία γι’ αυτό στα συγκεκριμένα απολιθώματα.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της ανακάλυψης, ωστόσο, βρίσκεται στη δομή του στόματός του. Οι επιστήμονες εντόπισαν τρεις ιδιαίτερες ανατομικές προσαρμογές που του επέτρεπαν να μασά και να πολτοποιεί φρούτα, κάτι που διαφοροποιεί σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη διατροφή των δεινοσαύρων.
Η πρώτη προσαρμογή αφορούσε τη διάταξη των μυών της γνάθου, η οποία επέτρεπε κινήσεις μπρος-πίσω. Η δεύτερη ήταν μια κινητή άρθρωση που έδινε τη δυνατότητα στη γνάθο να μετακινείται προς τα εμπρός. Η τρίτη σχετιζόταν με ειδικές αυλακώσεις και προεξοχές στο ράμφος, οι οποίες διευκόλυναν τον τεμαχισμό μαλακών φυτικών τροφών.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας, παλαιοντολόγο Γκρεγκ Φάνστον, αντίστοιχες ανατομικές προσαρμογές συναντώνται μεμονωμένα σε σύγχρονα πτηνά και χελώνες. Ωστόσο, κανένα σημερινό ζώο δεν διαθέτει και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά ταυτόχρονα.
About 130 million years ago the first flowering plants emerged, eventually bearing a dazzling array of fruits that would grow alongside the dinosaurs. But researchers have long questioned whether dinosaurs ever made these earliest fruits a main course. Now, a toothless, turkey-size oddity with a parrotlike beak may be the first known dinosaur frugivore. Researchers report a newly discovered dinosaur that lived alongside Tyrannosaurus rex and Triceratops named Infernogallus jamesi—meaning “hell chicken”—that was fully adapted to a fruit-based diet. The anatomy bears a striking resemblance to modern parrots, the authors say. Learn more: https://t.co/AK6dtAdndy
— News from Science (@NewsfromScience) October 27, 2026Advertisement
Πώς ένας δεινόσαυρος μπορεί να βοηθούσε στην εξάπλωση των φυτών
Η ανακάλυψη έχει ιδιαίτερη σημασία και για την κατανόηση της εξέλιξης των φυτών, καθώς αναδεικνύει μια πιθανή σχέση ανάμεσα στους δεινοσαύρους και τα ανθοφόρα είδη που είχαν αρχίσει να εξαπλώνονται εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ο Infernogallus μπορεί να κατανάλωνε καρπούς που έμοιαζαν με σημερινά μούρα, κεράσια, ροδάκινα και ελιές. Με αυτόν τον τρόπο, ενδέχεται να συνέβαλλε και στη διασπορά των σπόρων, μεταφέροντάς τους σε διαφορετικές περιοχές μέσω της διατροφής του.
Μάλιστα, οι ερευνητές εξετάζουν το ενδεχόμενο τέτοιοι δεινόσαυροι να έπαιξαν ρόλο στην εξάπλωση φυτών με μεγάλους σπόρους. Πρόκειται, ωστόσο, για μια υπόθεση που χρειάζεται περισσότερα απολιθωματικά και άλλα επιστημονικά στοιχεία για να επιβεβαιωθεί.
Σε κάθε περίπτωση, η ανακάλυψη του Infernogallus jamesi προσθέτει ένα σημαντικό κομμάτι στο παζλ της προϊστορικής ζωής. Και υπενθυμίζει ότι οι διατροφικές συνήθειες των δεινοσαύρων ήταν πιθανότατα πολύ πιο σύνθετες και ποικιλόμορφες από όσο πιστεύαμε μέχρι σήμερα.
