Υπάρχει ένα ερώτημα που με βασανίζει παρακολουθώντας όσα συμβαίνουν στο Ιράν. Γιατί ολόκληρος ο κόσμος συζητά για τα πυρηνικά, το πετρέλαιο, τα διυλιστήρια και τα Στενά του Ορμούζ, αλλά η ανθρώπινη ζωή δεν βρίσκεται με την ίδια ένταση στην πρώτη γραμμή της διεθνούς διπλωματίας;
Δεν υποτιμώ τους κινδύνους ενός πυρηνικού οπλοστασίου. Ούτε τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου.
Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Η ελευθερία. Η αξιοπρέπεια. Το δικαίωμα ενός νέου ανθρώπου να μιλήσει χωρίς να καταλήξει στην αγχόνη.
Μια 23χρονη ζητά να ζήσει
Η Νατζμέχ Αμινί, μόλις 23 ετών, καταδικάστηκε σε θάνατο στις 16 Σεπτεμβρίου. Από τις φυλακές της Μασάντ έστειλε μια συγκλονιστική έκκληση προς τον κόσμο: «Γίνετε η φωνή μου».
Δεν ζητά χρήματα. Δεν ζητά εξουσία. Ζητά δικαιοσύνη και την ευκαιρία να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Και θυμίζει σε όλους ότι πίσω από κάθε καταδικασμένο υπάρχει μια οικογένεια που περιμένει.
29 εκτελεσμένοι διαδηλωτές – Ανάμεσά τους παιδιά 18 και 19 ετών
Τα στοιχεία της Human Rights Watch, που δημοσιεύθηκαν στις 10 Σεπτεμβρίου, είναι αποκαλυπτικά.
Από τις 18 Μαρτίου έως τα τέλη Αυγούστου 2026, τουλάχιστον 59 άνδρες εκτελέστηκαν με πολιτικά υποκινούμενες κατηγορίες. Από αυτούς, τουλάχιστον 29 είχαν συλληφθεί σε σχέση με την εξέγερση που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2025 και κορυφώθηκε τον Ιανουάριο.
Ανάμεσα στους εκτελεσμένους βρίσκονται νέοι μόλις 18 και 19 ετών, καθώς και πολλοί λίγο μεγαλύτεροι, στις αρχές της τρίτης δεκαετίας της ζωής τους. Δεν υπάρχει επιβεβαιωμένος συνολικός αριθμός εκτελεσμένων ανά ηλικία.
Και αυτοί είναι οι εκτελεσμένοι. Χωρίς να ξεχνώ τους χιλιάδες νεκρούς της καταστολής.
Η ανεξάρτητη αποστολή του ΟΗΕ κατέγραψε εκτεταμένες και συστηματικές επιθέσεις κατά αμάχων, βασανιστήρια και αυθαίρετες συλλήψεις.
Πού είναι η ανθρωπιά της διεθνούς κοινότητας;
Ο Τραμπ μιλά για την ασφάλεια. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες για τη σταθερότητα. Οι αγορές για την τιμή του πετρελαίου.
Ηγέτες του ελεύθερου κόσμου μιλούν αυτές τις μέρες από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και κανείς δεν το αναφέρει. Ούτε ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας Αντώνιο Γκουτέρες δεν είπε λέξη. Για να μην αναφερθώ στον αμερικανό πρόεδρο, που δεν έχει διατυπώσει ούτε μία φράση για τα θύματα της θηριωδίας των μουλάδων, από την ημέρα που ξεκίνησε τον πόλεμο στο Ιράν
Οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν καταδικάσει παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά γιατί η προστασία των ανθρώπων δεν αποκτά την ίδια πολιτική βαρύτητα με την προστασία των ενεργειακών εγκαταστάσεων;
Γιατί να μη γίνει η απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων κεντρικό αίτημα της διεθνούς διπλωματίας;
Πόσο αξίζει τελικά μια ανθρώπινη ζωή;
Όσο ένα βαρέλι Brent;
Όσο ένα τάνκερ που διασχίζει τα Στενά του Ορμούζ;
Η Νατζμέχ Αμινί είναι 23 ετών. Και δεν πρέπει να γίνει άλλη μία είδηση που θα ξεχάσουμε όταν αλλάξει η τιμή του πετρελαίου.
