Περιμένω κάθε φορά την άφιξη του όποιου Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στην Κύπρο με την ελπίδα ότι ίσως αυτή τη φορά ακούσουμε κάτι διαφορετικό. Κάτι ουσιαστικό. Κάτι που να δείχνει ότι ο Οργανισμός αντιλαμβάνεται ποια είναι η πραγματική ρίζα του Κυπριακού.
Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε ξανά το ίδιο έργο. Συναντήσεις, ιδιωτικά δείπνα, κοινές φωτογραφίες, δηλώσεις καλής θέλησης, βίντεο και διαδικαστικές συζητήσεις μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της κατοχικής διοίκησης στα κατεχόμενα. Ένα διπλωματικό τελετουργικό που επαναλαμβάνεται επί δεκαετίες χωρίς να παράγει ούτε ένα απτό αποτέλεσμα.
Και αναρωτιέμαι εύλογα: γιατί ο Αντόνιο Γκουτέρες δεν επιλέγει να κάνει το πιο ουσιαστικό ταξίδι; Γιατί δεν πετάει στην Άγκυρα; Γιατί δεν κάθεται απέναντι από τον Ταγίπ Ερντογάν και να του πει ξεκάθαρα ότι η κατοχή εδαφών μιας χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Εθνών δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ αόριστον;
Ο Τούρκος πρόεδρος δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Στο μήνυμά του για την επέτειο της τουρκικής εισβολής επανέλαβε ότι η Τουρκία, ως δήθεν «εγγυήτρια δύναμη», δεν πρόκειται να εγκαταλείψει ποτέ τους Τουρκοκύπριους και συνεχίζει να στηρίζει ανοιχτά τη λύση των δύο κρατών. Δεν πρόκειται για υπαινιγμούς. Είναι επίσημη πολιτική της Άγκυρας.
Και όμως, σε κάθε νέα πρωτοβουλία του ΟΗΕ, η πίεση μοιάζει να κατευθύνεται κυρίως προς τις δύο κοινότητες και όχι προς εκείνον που κρατά το πραγματικό κλειδί των εξελίξεων.
Ο κ. Γκουτέρες γνωρίζει πολύ καλά τι συνέβη στο Κραν Μοντανά. Θυμάται ασφαλώς ότι, όταν οι συνομιλίες έφτασαν στο πιο κρίσιμο σημείο, η τουρκική πλευρά αποχώρησε, με τον τότε υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου να ακολουθεί πιστά τη γραμμή της Άγκυρας. Και επίσης γνωρίζει ότι λίγα χρόνια αργότερα η Τουρκία κατέθεσε επισήμως στη Γενεύη την πρόταση για λύση δύο κρατών.
Αυτό το έγγραφο δεν εμφανίστηκε από μόνο του. Δεν κατέβηκε εξ ουρανού. Ήταν πολιτική επιλογή του ίδιου του Ταγίπ Ερντογάν και της κυβέρνησής του.
Γι’ αυτό και δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι νέες συναντήσεις, νέα δείπνα και νέες οικογενειακές φωτογραφίες μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα, όταν η τουρκική θέση όχι μόνο δεν μετακινείται, αλλά επαναλαμβάνεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.
Ειλικρινά εύχομαι κάθε επιτυχία στην αποστολή του Γενικού Γραμματέα. Όμως, αν το μόνο που θα μείνει πίσω από ακόμη ένα ταξίδι είναι ωραίες εικόνες και ευγενικές δηλώσεις, τότε οι μόνοι που θα πληρώσουν το κόστος θα είναι οι φορολογούμενοι που χρηματοδοτούν τον ΟΗΕ και τα καύσιμα του ιδιωτικού αεροσκάφους που μεταφέρει τον επικεφαλής του από διάσκεψη σε διάσκεψη.
Το Κυπριακό δεν χρειάζεται άλλον έναν κύκλο δημοσίων σχέσεων. Χρειάζεται πολιτικό θάρρος. Και αυτό, αν θέλει να το αποδείξει ο ΟΗΕ, δεν βρίσκεται στη Λευκωσία ούτε στα κατεχόμενα. Βρίσκεται στην Άγκυρα.
