Η Γαλλία βρίσκεται εδώ και 22 ημέρες αντιμέτωπη με ένα πρωτοφανές κύμα μαθητικών κινητοποιήσεων, το οποίο ενώ ξεκίνησε από μια απλή διαμαρτυρία ενός λυκείου στα προάστια του Παρισιού , γρήγορα εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη χώρα, αποτελώντας, σύμφωνα με τα γαλλικά μέσα, το μεγαλύτερο νεανικό κίνημα από το 2018.
Οι μαθητές στη Γαλλία διαμαρτύρονται για τα υπερφορτωμένα ωρολόγια προγράμματα, την έλλειψη εκπαιδευτικών, τις ανεπαρκείς σχολικές υποδομές και γενικότερα την απαξιωση της δημόσιας εκπαίδευσης.
Περισσότερα από 1.800 σχολεία έχουν επηρεαστεί από τις κινητοποιήσεις, από τα προάστια του Παρισιού έως τη Μασσαλία, την Τουλούζη και τη Λυών, με τους διαδηλωτές στο Παρίσι να ξεπερνούν την Τρίτη τους 40.000.
Στη Λυών συγκεκριμένα, περίπου 30 σχολεία έχουν βρεθεί στο επίκεντρο των μαθητικών κινητοποιήσεων ενώ ο αγώνας των μαθητών συνεχίζεται.
Ο Julien Malet, εκπαιδευτικός σε δημόσιο γυμνάσιο της Λυών, μιλά στη HuffPost για όσα αντιμετωπίζει ο ίδιος στο σχολείο του, αλλά και για τα αιτήματα των μαθητών που βρίσκονται στους δρόμους.
«Τα ίδια αιτήματα υπάρχουν εδώ και 40 χρόνια», λέει, επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζει ουσιαστικά τα προβλήματα που υπάρχουν στην καθημερινότητα των σχολείων.
Ελλείψεις σε υποδομές και εκπαιδευτικούς στα σχολεία
Τα κτίρια είναι παλιά και δεν διαθέτουν αρκετά θρανία, καρέκλες και κλιματισμό. Τον περασμένο Ιουνιο η θερμοκρασία στην αίθουσα έφτασε τους 36 βαθμούς.
«Αυτό είναι πολύ δύσκολο τόσο για τους μαθητές όσο και για το προσωπικό. Και ενώ ζητήσαμε ανεμιστήρες, λάβαμε μόλις έξι για ολόκληρο το γυμνάσιο», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, ο Julien αναδεικνύει και τις ελλείψεις σε εκπαιδευτικό και διοικητικό προσωπικό, οι οποίες βρίσκονται στο επίκεντρο των αιτημάτων των μαθητών.
Τα προηγούμενα χρόνια, στο σχολείο όπου εργάζομαι δεν υπήρχε ούτε νοσηλευτής ούτε κοινωνικός λειτουργός, ενώ πριν από δύο χρόνια μια τάξη της Α΄ Γυμνασίου έμεινε χωρίς φιλόλογο για σχεδόν ολόκληρη τη σχολική χρονιά.
Τι λένε οι εκπαιδευτικοί για τα αιτήματα των μαθητών; Θεωρείς ότι οι ανησυχίες τους είναι δικαιολογημένες;
«Οι καθηγητές κατανοούν τα αιτήματα των μαθητών, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για την έλλειψη εκπαιδευτικών, τις υπερπλήρεις τάξεις ή τις κακές συνθήκες σε ορισμένα σχολεία. Κάποιοι θεωρούν ότι ο αποκλεισμός των λυκείων δεν είναι απαραίτητα η καλύτερη λύση.
Προσωπικά, θεωρώ ότι οι μαθητές έχουν σοβαρούς λόγους να κινητοποιούνται, αφού τους αφορά άμεσα. Τα ίδια αιτήματα υπάρχουν εδώ και 40 χρόνια. Και τη δεκαετία του 1990 υπήρχαν φοιτητικές κινητοποιήσεις και, ήδη τότε, τα αιτήματα ήταν τα ίδια.
Φτάνουμε λοιπόν να αναρωτιόμαστε αν η εκπαίδευση αποτελεί πραγματικά προτεραιότητα.
Επιπλέον, οι πιο ευάλωτες περιοχές, όπως τα προάστια, αντιμετωπίζουν ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες, με μεγαλύτερες ελλείψεις σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό και προσωπικό», αναφέρει.
Γενικά, πώς θα περιέγραφες το εκπαιδευτικό σύστημα στη Γαλλία και ποια θεωρείς ότι είναι τα βασικά προβλήματα αυτή τη στιγμή;
«Πιστεύω ότι υπάρχει πραγματική απόσταση ανάμεσα στην πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητα μέσα στις τάξεις και στα μέτρα που εφαρμόζει η κυβέρνηση.
Advertisement
Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η έμφαση που δόθηκε στην απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων στα σχολεία. Το προηγούμενο διάστημα εφαρμόστηκε το πρόγραμμα «Portable en pause», βάσει του οποίου τα κινητά φυλάσσονται σε ατομικά ντουλαπάκια, ειδικές θήκες ή άλλους χώρους φύλαξης που πρέπει να έχουν τα σχολεία. Για αυτό δαπανήθηκαν πολλά χρήματα.
Πρέπει να υπάρχουν προτεραιότητες. Πώς γίνεται να επικεντρωνόμαστε τόσο πολύ σε αυτό το θέμα, όταν ορισμένα σχολεία εξακολουθούν να μην έχουν αρκετά θρανία, καρέκλες, εξοπλισμό και, κυρίως, εκπαιδευτικούς;
ΠΙστεύω ότι τα χρήματα δεν επενδύονται εκεί όπου θα έπρεπε. Ειδικά από τη στιγμή που κάθε χρόνο ανακοινώνονται περικοπές θέσεων εκπαιδευτικών. Κατά τη γνώμη μου με τη σημερινή δημογραφική κρίση, θα μπορούσαμε να μειώσουμε τον αριθμό των μαθητών ανά τάξη και να βελτιώσουμε τις συνθήκες διδασκαλίας. Αντί γι’ αυτό, καταργούνται θέσεις εκπαιδευτικών για λόγους εξοικονόμησης χρημάτων», αναφέρει ο Julien.
Χαμηλές αποδοχές και αυξημένες ευθύνες για τους εκπαιδευτικούς
Όπως επισημαίνει ο Julien, «το επάγγελμα του εκπαιδευτικού δεν είναι πλέον ελκυστικό, καθώς οι αποδοχές δεν ανταποκρίνονται στο επίπεδο σπουδών και των απαιτήσεων που συνεπάγεται, ενώ την ίδια στιγμή το κόστος ζωής αυξάνεται χωρίς αντίστοιχη αύξηση των μισθών. Όλο και περισσότερες ευθύνες ανατίθενται επίσης στους εκπαιδευτικούς, χωρίς αυτό να αναγνωρίζεται ή να αντισταθμίζεται απαραίτητα».
Ο Julien τονίζει ότι το διδακτικό ωράριο αποτελεί μόνο ένα μέρος των καθηκόντων ενός εκπαιδευτικού. Όπως εξηγεί, «έχουμε 24 ώρες διδασκαλίας, όμως σε αυτές προστίθενται η προετοιμασία, η διόρθωση, οι συνεδριάσεις και μια σειρά από άλλες διοικητικές εργασίες.
Παράλληλα, οι εκπαιδευτικοί καλούνται να διαχειριστούν τη γραφειοκρατία και τα οικονομικά της τάξης, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις αναλαμβάνουν και ζητήματα που αφορούν την υγεία των μαθητών, ιδιαίτερα όταν κάποιο παιδί έχει συγκεκριμένες ιατρικές ανάγκες και απαιτείται η διαχείριση της φαρμακευτικής του αγωγής ή η τήρηση σχετικού πρωτοκόλλου.
Όλες αυτές οι ευθύνες απαιτούν χρόνο και μεγάλη προσωπική επένδυση, ενώ ο μισθός δεν αυξάνεται απαραίτητα ανάλογα», σημειώνει.
Οι ανισότητες ξεκινούν από το σχολείο
Παράλληλα, ο Julien επισημαίνει και τις σημαντικές ανισότητες που καταγράφονται μεταξύ των σχολείων, ιδιαίτερα στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές, όπου οι μαθητές μπορεί να έρχονται αντιμέτωποι με μεγαλύτερες ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό και λιγότερο ευνοϊκές υλικοτεχνικές συνθήκες.
Όπως υπογραμμίζει, πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σημαντικό ζήτημα.
Το σχολείο θα έπρεπε να λειτουργεί ως εργαλείο περιορισμού των κοινωνικών ανισοτήτων. Ωστόσο, όπως σημειώνει, οι σχολικές επιδόσεις εξακολουθούν να συνδέονται σε σημαντικό βαθμό με την κοινωνική προέλευση των μαθητών.
Βλέπουμε περιστατικά ακραίας βίας κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων. Πιστεύεις ότι πίσω από το μαθητικό κίνημα υπάρχουν πολιτικά κίνητρα;
«Πιστεύω ότι πρέπει να διαχωρίζουμε τα αιτήματα των μαθητών από τα περιστατικά βίας που μπορεί να σημειώνονται κατά τη διάρκεια ορισμένων διαδηλώσεων.
Η βία είναι προφανώς ανησυχητική, όμως δεν πιστεύω ότι αντιπροσωπεύει απαραίτητα το σύνολο των μαθητών που κινητοποιούνται. Πολλοί διαδηλώνουν πρωτίστως επειδή επηρεάζονται άμεσα από τα προβλήματα της εκπαίδευσης: την έλλειψη καθηγητών, τις υπερπλήρεις τάξεις, τις υποδομές σε ορισμένα σχολεία και τις ανισότητες μεταξύ των λυκείων».
Πιστεύω ότι είναι δύσκολο να πούμε πως το κίνημα είναι εντελώς απολιτικό. Όταν ένα κίνημα αποκτά συγκεκριμένη δυναμική, μπορεί να προσελκύσει διαφορετικές ομάδες και να εκφράσει αιτήματα που ξεπερνούν τα στενά όρια της εκπαίδευσης.
Από την οπτική ενός εκπαιδευτικού, ο Julien εκτιμά ότι οι ανησυχίες που αφορούν την εκπαίδευση παραμένουν στον πυρήνα του κινήματος, χωρίς ωστόσο να απουσιάζει μια ευρύτερη πολιτική διάσταση.
Όπως εξηγεί, τα δύο ζητήματα συνδέονται, καθώς οι αποφάσεις για τους πόρους που διατίθενται στην εκπαίδευση αποτελούν, σε τελική ανάλυση, και πολιτικές επιλογές.
Για τον ίδιο, ιδιαίτερη σημασία έχει τα αιτήματα των μαθητών και των εκπαιδευτικών να μπορούν να εκφράζονται ειρηνικά, χωρίς τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν να επισκιάζονται από περιστατικά βίας.
«Πάνω απ’ όλα, η κυβέρνηση πρέπει να δώσει ουσιαστικές λύσεις, αντί να προχωρά σε εξαιρετικά βίαιη αστυνομική καταστολή απέναντι σε διαδηλωτές, η πλειονότητα των οποίων είναι ανήλικοι», σημειώνει.
Ο Julien Malet είναι εκπαιδευτικός στη Λυών από το 2017. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια εργάζεται στην ειδική εκπαίδευση, σε ένα δημόσιο γυμνάσιο με εφήβους που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού.
