Κάθε φορά που το Ιράν βρίσκεται στην κορυφή της διεθνούς επικαιρότητας, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τα πυρηνικά, το εμπλουτισμένο ουράνιο, το πετρέλαιο, τα Στενά του Ορμούζ, τις γεωπολιτικές ισορροπίες και τους κινδύνους ενός νέου πολέμου στη Μέση Ανατολή. Σχεδόν ποτέ, όμως, δεν βρίσκεται στο επίκεντρο η άλλη, η σκοτεινή πραγματικότητα: οι άνθρωποι που ανεβαίνουν στην αγχόνη.
Νέοι άνδρες και γυναίκες, πολλοί από αυτούς διαδηλωτές που τόλμησαν να ζητήσουν ελευθερία, αξιοπρέπεια και στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, εκτελούνται στο όνομα ενός θεοκρατικού καθεστώτος που κυβερνά με τον φόβο. Οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, με περιορισμούς που ο σύγχρονος κόσμος θα έπρεπε να έχει αφήσει οριστικά πίσω του.
Και όμως, η διεθνής κοινότητα μοιάζει να έχει άλλες προτεραιότητες.
Οι μεγάλες δυνάμεις διαπραγματεύονται για τα πυρηνικά. Οι κυβερνήσεις συζητούν για κυρώσεις, ενεργειακές ισορροπίες και εμπορικά συμφέροντα. Τα δελτία ειδήσεων γεμίζουν με αναλύσεις για τις τιμές του πετρελαίου και τις εξελίξεις στις αγορές, ενώ οι αγχόνες συνεχίζουν να στήνονται σχεδόν αθόρυβα.
Με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία και άλλες οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που επιμένουν να καταγράφουν και να καταγγέλλουν κάθε εκτέλεση, η σιωπή είναι εκκωφαντική. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών δεν ασκεί την πίεση που θα περίμενε κανείς. Η Ευρωπαϊκή Ένωση περιορίζεται σε τυπικές ανακοινώσεις. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αποφεύγουν να συγκρουστούν ουσιαστικά με το καθεστώς των μουλάδων.
Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να μετριέται με βαρέλια πετρελαίου, κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ή ποσοστά εμπλουτισμένου ουρανίου. Αν η Δύση θέλει πραγματικά να υπερασπίζεται τις αξίες της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οφείλει να υψώσει τη φωνή της όχι μόνο όταν απειλείται η ενεργειακή ασφάλεια, αλλά και όταν νέοι άνθρωποι οδηγούνται στην αγχόνη επειδή τόλμησαν να ζητήσουν ελευθερία.
