Η σημερινή μέρα θα είναι, κατά πάσαν πιθανότητα, ένα ιστορικό ορόσημο για την Γερμανία. Για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β´Παγκοσμίου Πολέμου ένα κρατίδιο του ομοσπονδιακού κράτους θα κυβερνηθεί από ένα κόμμα με φιλοχιτλερικές ρίζες. Στην Saxonia – Anxalt, ένα κρατίδιο της ανατολικής Γερμανίας το AfD (Εναλακτική για την Γερμανία) είναι άκρως πιθανό να έχει στις σημερινές τοπικές εκλογές την απόλυτη πλειοψηφία και να κυβερνήσει αυτοδύναμα. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις του δίνουν ποσοστό 42% έναντι του μόλις 23% των Χριστιανοδημοκρατών.
Ήδη το AfD είναι πρώτο σε ολόκληρη την Γερμανία και το άλλοτε κραταιό SPD (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) του Βίλλυ Μπραντ είναι στην τέταρτη θέση με μόλις 12,3%. Λίγο πιο πάνω από το 12,1% του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ (με αναγωγή). Η κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας σε ολόκληρη την Ευρώπη αποτυπώνει την παραμόρφωση αυτών των κομμάτων από λαϊκά σε νεοφιλελεύθερα και την εν πολλοίς ταύτιση τους με τα ιδεολογικά προτάγματα των συντηρητικών κομμάτων.
Έτσι απομακρύνθηκαν από τα λαϊκά στρώματα και τα «πρόσφεραν» ως λεία στα κόμματα με ακροδεξιές καταβολές. Μετά τη Γερμανία είναι πλέον η σειρά της Γαλλίας να βρίσκεται μπροστά στο πολύ πιθανό ενδεχόμενο να αποκτήσει Πρόεδρο Δημοκρατίας από τον Εθνικό Συναγερμό της Μαρί Λεπέν. Οι δε κεντροαριστεροί εκεί, βρίσκονται σε φάση εμφύλιου σπαραγμού. Στην Βρετανία το Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ (θιασώτη του Τραμπ) απειλεί τους παραπαίοντες Εργατικούς. Στην Ιταλία η Τζώρτζια Μελόνι (έως πρόσφατα υμνήτρια του Μουσολίνι) κυβερνά αδιατάρακτα. Οι σοσιαλδημοκράτες είναι σχεδόν ανύπαρκτοι. Στην Ισπανία ο δημοφιλής, επί του παρόντος, πρωθυπουργός Σάντσες απειλείται από το ακροδεξιό Vox. Και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού το Ρεπουμπλικανικό κόμμα έχει ασπασθεί ολοκληρωτικά το ακροδεξιό ιδεολόγημα του Ντόναλντ Τραμπ και οι Δημοκρατικοί ψάχνουν ακόμη μια ισχυρή ηγεσία, κινούμενοι και ταλαντευόμενοι μεταξύ κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό των ακροδεξιάς προέλευσης κομμάτων είναι ότι έχουν καλή άποψη για τη Ρωσία και πολύ κακή για την Ουκρανία του Ζελένσκι. Και αυτή εδράζεται εν πολλοίς στην οικονομική κρίση της Ευρώπης λόγω της συνεχούς ανατίμησης των καυσίμων και την εκροή πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ για τον εξοπλισμό της Ουκρανίας. Η μόνη που είναι εναντίον της Ρωσίας είναι η Μελόνι, η οποία όμως απειλείται από τον πρώην σύμμαχο της Ρομπέρτο Βανάτσι, του επίσης ακροδεξιού Futuro Nationale (Εθνικό Μέλλον), ο οποίος παραμένει σταθερά φιλορώσσος και καταγγέλλει την Μελόνι ως υποχείρια των Βρυξελλών και της Γερμανίας. Εν μέσω γιγαντιαίων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, η πάλαι ποτέ προοδευτική δημοκρατική Ευρώπη αγκομαχά έως θανάτου, μεταξύ της Τραμπικής σφύρας και του Ρωσοκινεζικού άκμονος.
