Μια ιδιαίτερα προσωπική αναφορά στη δύσκολη περίοδο που ακολούθησε την αποχώρησή του από τη Βρετανία έκανε ο πρίγκιπας Χάρι, μιλώντας για όσα βίωσε μετά την εγκατάστασή του στον Καναδά με τη Μέγκαν Μαρκλ και τον γιο τους, πρίγκιπα Άρτσι.
Πιο συγκεκριμένα, ο πρίγκιπας Χάρι περιέγραψε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μόλις λίγες ημέρες μετά την άφιξή του στον Καναδά στα τέλη του 2019, έχοντας προηγουμένως εγκαταλείψει την Αγγλία.
«Όντας στον Καναδά, μακριά από το αγχωτικό περιβάλλον όπου προφανώς το σώμα μου ήταν γεμάτο αδρεναλίνη, μέσα σε δύο ή τρεις ημέρες βίωσα αυτή την κατάρρευση της αδρεναλίνης, κάτι που δεν είχα ξαναζήσει», λέει ο πρίγκιπας Χάρι.
Όπως εξηγεί, η αλλαγή του περιβάλλοντος τον επηρέασε έντονα, καθώς είχε συνηθίσει να λειτουργεί υπό συνεχή πίεση.
«Ήταν σαν να χρειαζόμουν το στρες προκειμένου να έχω την αδρεναλίνη που θα έκανε τον εγκέφαλό μου να λειτουργεί, γιατί έγινα άχρηστος μέσα στο σπίτι. Στην πραγματικότητα, έπεσα σε κατάθλιψη για περίπου δύο εβδομάδες και ένιωθα ότι δεν μπορούσα να λειτουργήσω χωρίς αδρεναλίνη».
Ο Χάρι και η Μέγκαν Μαρκλ, οι οποίοι είχαν αποκτήσει τον Άρτσι τον Μάιο του 2019, είχαν επιλέξει να περάσουν τους τελευταίους μήνες εκείνης της χρονιάς στον Καναδά, μαζί με τον γιο τους.
Λίγους μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 2020, το ζευγάρι ανακοίνωσε την απόφασή του να αποχωρήσει από τα επίσημα καθήκοντα ως ανώτερα εργαζόμενα μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας. Ο πρίγκιπας Χάρι θυμάται πως βασικός στόχος της μετακόμισης ήταν «να πάρουμε λίγο χώρο μακριά από όλα, ώστε να μπορέσουμε απλώς να σκεφτούμε».
Σύμφωνα με πληροφορίες του People, το MasterClass είχε προσεγγίσει τον Χάρι από πέρυσι για τη δημιουργία ενός μαθήματος που θα επικεντρωνόταν στο πένθος. Η μαγνητοσκόπηση πραγματοποιήθηκε στην Καλιφόρνια στις αρχές του φετινού καλοκαιριού, χωρίς να γίνει στο σπίτι του στο Μοντεσίτο.
Το μάθημα κυκλοφορεί λίγο πριν από την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, στις 10 Οκτωβρίου. Παράλληλα, τα έσοδα θα ενισχύσουν δύο οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στον χώρο του πένθους, τις Comfort Zone Camp και Scotty’s Little Soldiers, την οποία ο Χάρι στηρίζει εδώ και αρκετά χρόνια.
Η απώλεια της πριγκίπισσας Νταϊάνα
Η περίοδος που πέρασε στον Καναδά συνδέεται, σύμφωνα με τον ίδιο, με μια πολύ μεγαλύτερη και παλαιότερη προσωπική μάχη: τη διαχείριση του πένθους για την απώλεια της μητέρας του, πριγκίπισσας Νταϊάνα, η οποία έχασε τη ζωή της σε τροχαίο δυστύχημα στο Παρίσι το 1997.
«Για 15, 20 χρόνια, όταν με ρωτούσαν “είσαι καλά;”, η απάντησή μου ήταν “είμαι καλά”. Ήταν ένα μούδιασμα, ένα συναισθηματικό κλείσιμο. Και χωρίς να το γνωρίζω, η αδρεναλίνη με ωθούσε, με οδηγούσε. Ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από την απόφασή μου να καταταγώ στον στρατό σε ηλικία 20 ετών. Ήταν η τέλεια απόσπαση της προσοχής. Δεν μπορούσα πραγματικά να σκεφτώ τίποτα άλλο πέρα από το καθήκον που είχα μπροστά μου», συνεχίζει.
Μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης αποστολής του στο Αφγανιστάν, το 2013, ο Χάρι άρχισε, όπως αναφέρει, να αντιλαμβάνεται ότι όσα είχε ζήσει κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας ενδεχομένως είχαν επαναφέρει στην επιφάνεια τραύματα που προϋπήρχαν και τα οποία έπρεπε πλέον να αντιμετωπίσει.
Ένα σημαντικό κομμάτι της θεραπευτικής του πορείας ήταν και η διαχείριση των ενοχών που αισθανόταν επειδή μπορούσε να είναι ευτυχισμένος χωρίς τη μητέρα του.
«Είχα περάσει τόσο πολύ καιρό συναισθηματικά μουδιασμένος, σε μεγάλο βαθμό επειδή ένιωθα ότι ήμουν άπιστος και ένοχος στην ιδέα ότι θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος και χαρούμενος χωρίς εκείνη. Ένιωθα ότι έπρεπε να είμαι λυπημένος και συναισθηματικά μουδιασμένος, προκειμένου να της αποδείξω ότι μου έλειπε», είπε ο πρίγκιπας Χάρι.
Με την πάροδο του χρόνου, ωστόσο, ο ίδιος υποστηρίζει ότι κατάφερε να δει την απώλεια από μια διαφορετική σκοπιά.
«Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι αυτό που ανακάλυψα ήταν πως εκείνη απλώς ήθελε να είμαι ευτυχισμένος. Και αυτή ήταν μια τεράστια νοητική αλλαγή για μένα. Με απελευθέρωσε και μου έδωσε μια εντελώς διαφορετική οπτική για τη ζωή».
Πλέον, ο Χάρι θεωρεί πως η φιλανθρωπική του δράση αποτελεί έναν τρόπο να διατηρεί ζωντανή την παρακαταθήκη της μητέρας του και να συνεχίζει το έργο που θα ήθελε να υπηρετεί.
«Σε ό,τι κάνω, σε ό,τι αφιερώνω την ενέργειά μου, ελπίζω ότι η μητέρα μου θα ήταν περήφανη γι’ αυτό».
