Η προχτεσινή ομιλία του αμερικανού προέδρου στην γενική συνέλευση του ΟΗΕ δεν ήταν μια τοποθέτηση αρχηγού μεγάλης χώρας για την τρέχουσα συγκυρία στην υφήλιο και την θέση του ισχυρότερου σ´αυτήν, αλλά ένα ντελίριο απειλών εναντίον του Ιράν και όμορων κρατών.
Και λίγες ώρες μετά τις απειλές για «εξαφάνιση από προσώπου γης της Περσίας» άλλαξε, ως δια μαγείας, το μοτίβο. Μίλησε για «ειλικρινείς και εποικοδομητικές συνομιλίες μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης». Και φυσικά οι τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου ακολούθησαν τον τρελό ρυθμό που επέβαλε στις παγκόσμιες αγορές ο καθ´έξιν ανακόλουθος κ. Ντόναλντ. Παγιδευμένος στα «Καυδιανά δίκρανα» (Furcule Caudinae) των ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο στις ΗΠΑ. Εκεί όπου τον σώζει, μέχρι στιγμής, η καταφανής έλλειψη ηγεσίας στο αντίπαλο δέος, το Δημοκρατικό Κόμμα.
Συνυπεύθυνες για αυτή την χαοτική συγκυρία στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, είτε έχει να κάνει με την πολιτική, είτε με την οικονομία, είναι οι άλαλες και άβουλες ηγεσίες της Ευρώπης, μπροστά στο τραμπικό El Niño. Με την Ρωσία μπερδεμένη με την Ουκρανία και την Κίνα να περιμένει πότε θα γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη.
Και όλοι εμείς – οι απλοί πολίτες – περιμένουμε, μοιρολάτρες, τα χειρότερα, ως «ανάξιοι εραστές των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων» που γράφει και ο Σκαρίμπας.
