Ο Χακάν Φιντάν και η Άγκυρα το έχουν παραξηλώσει. Από το Ελ Αλαμέιν, δίπλα μάλιστα στον Αιγύπτιο ομόλογό του, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επιχείρησε να παρουσιάσει την Τριμερή Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ ως μια γραμμή που δήθεν χωρίζει την Τουρκία από την Αίγυπτο. Δεν παρέλειψε, βεβαίως, να αποκαλέσει ξανά την Κυπριακή Δημοκρατία «Ελληνοκυπριακή Διοίκηση». Οι δηλώσεις του αποκαλύπτουν τον πραγματικό στόχο της επίσκεψης: να αποσπάσει το Κάιρο από τη στρατηγική συνεργασία του με Αθήνα και Λευκωσία.
Την ίδια ώρα διαβεβαίωνε ότι η «Συμφωνία της Μέκκας», δηλαδή η συμμαχία Τουρκίας–Σαουδικής Αραβίας–Πακιστάν, δεν στρέφεται εναντίον κανενός. Μια συμφωνία που ο ίδιος ο Φιντάν παρομοίασε με το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ! Reuters.
Είναι η γνωστή τουρκική αντιστροφή της πραγματικότητας: η Άγκυρα μπορεί να στήνει αμυντικά σχήματα, να διατηρεί στρατιωτική βάση στο Κατάρ και να απλώνει δυνάμεις και συμφέροντα από τη Λιβύη έως το Κέρας της Αφρικής. Η νόμιμη συνεργασία, όμως, τριών κυρίαρχων κρατών βαφτίζεται «απειλή».
Και ποιος μιλά; Ο εκπρόσωπος ενός κράτους με βαρύ δημοκρατικό έλλειμμα, το οποίο αρνείται τη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ποντίων, τον ξεριζωμό του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και τα πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης. Ενός κράτους που εξακολουθεί να κατέχει περίπου το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας, διατηρεί το casus belli απέναντι στην Ελλάδα και επαναφέρει διαρκώς τη «Γαλάζια Πατρίδα», το Αιγαίο και τη Θράκη.
Ο Ερντογάν επιχείρησε μετά την άφρονα δυτική διαχείριση της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης» να γίνει ο πατερούλης του πολιτικού Ισλάμ. Απέτυχε τότε, ιδιαίτερα στην Αίγυπτο. Επανέρχεται τώρα μέσω της Μέκκας, θέλοντας να αυτοαναγορευθεί ηγεμόνας του αραβικού και ευρύτερου μουσουλμανικού κόσμου.
Η Ευρώπη τον ανέχεται υπερβολικά. Και ο Λευκός Οίκος του Ντόναλντ Τραμπ θέλει να κρατά όλα τα καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη.
Το λέω και από προσωπική εμπειρία. Ως υφυπουργός Εξωτερικών εργάστηκα στις τριμερείς Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ μαζί με τον τότε Επίτροπο Προεδρίας Φώτη Φωτίου και τον Ισαάκ Χέρτζογκ, σημερινό Πρόεδρο του Ισραήλ. Γνωρίζω πόσο ουσιαστικά και σταθεροποιητικά είναι αυτά τα σχήματα.
Η απάντηση πρέπει να είναι άμεση: νέα Τριμερής Κορυφής με συγκεκριμένη ενεργειακή ατζέντα, χρονοδιαγράμματα και αποφάσεις. Τα «ήρεμα νερά» είναι σωστή επιδίωξη, αλλά όχι όταν μέσα τους πλέει ανενόχλητος ο τουρκικός αναθεωρητισμός. Το πολύ «Κύριε ελέησον» δεν είναι εξωτερική πολιτική.
