Οι πιο προσεκτικοί και αναμφίβολα οι πλέον δύσπιστοι διατύπωσαν εξαρχής μια σειρά από ερωτήματα, σαφώς εύλογα και καίρια. Όπως, για παράδειγμα, γιατί οι πράκτορες της μυστικής υπηρεσίας των ΗΠΑ απομάκρυναν κατά προτεραιότητα τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς και όχι τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.
Με ποιον τρόπο γνώριζαν την κατεύθυνση της ασφαλούς εκκένωσης; Πώς ήταν βέβαιοι ότι οι πυροβολισμοί που έκαναν ακόμη και τον ίδιο τον Τραμπ να παραπαίει προέρχονταν από ένα και μόνο όπλο και έναν μοναχικό δράστη, και όχι, για παράδειγμα, από οργανωμένη ομάδα τρομοκρατών που ενδεχομένως είχε κυκλώσει την αίθουσα της δεξίωσης;
Γιατί οι βαριά οπλισμένοι άνδρες των ειδικών δυνάμεων έσπευσαν να αναπτυχθούν γύρω από το υπερυψωμένο τραπέζι του οικοδεσπότη, έχοντας στραμμένα τα αυτόματα προς το εσωτερικό της αίθουσας, σαν να ανέμεναν επίθεση από τους παριστάμενους, και όχι από τις πλαϊνές εισόδους;
Για ποιο λόγο, ενώ στο ίδιο ξενοδοχείο είχε σημειωθεί το 1981 απόπειρα δολοφονίας κατά του Ρόναλντ Ρέιγκαν, και ενώ ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ έχει δεχθεί ήδη δύο πρόσφατες ένοπλες επιθέσεις, δεν υπήρξε επαρκής έλεγχος στον επίδοξο δράστη, ο οποίος πραγματοποίησε ανενόχλητος check-in μεταφέροντας μικρό οπλοστάσιο στις αποσκευές του; Γιατί μια εκδήλωση με την παρουσία της πολιτικής, μιντιακής και επιχειρηματικής «ελίτ» της χώρας δεν χαρακτηρίστηκε από τη Μυστική Υπηρεσία ως υψηλού κινδύνου, αλλά αντιμετωπίστηκε περίπου ως διαδικασία ρουτίνας;
Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα κυκλοφορούν τα τελευταία 24ωρα στις ΗΠΑ, μετά και τις εξελίξεις που αφορούν την υπόθεση γύρω από τη νέα απόπειρα κατά του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος όπως αποκάλυψε μερικές μέρες αργότερα, «δεν ήθελε να το κάνει εύκολο στους πράκτορες Μυστικής Υπηρεσίας» που του ζητούσαν να πέσει κάτω.
Η αφήγηση της Washington Post
Παράλληλα, η «Washington Post» παρά το γεγονός ότι τελευταία έχει μετριάσει την αρχικά έντονα αντι-τραμπική της στάση, παρουσίασε μια διαφορετική, όσο το δυνατόν τεκμηριωμένη εκδοχή των γεγονότων. Μια αφήγηση που, αν και απέχει από την κλασική συνωμοσιολογία, ταυτόχρονα τροφοδοτεί τέτοιου είδους σενάρια.
Ειδικότερα, η «Washington Post» αμφισβητεί ότι οι πυροβολισμοί που αναστάτωσαν την ετήσια δεξίωση προς τιμήν των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου προήλθαν από το όπλο του συλληφθέντος. Σύμφωνα με τους αναλυτές της εφημερίδας, σε ακολουθία καρέ από κάμερα ασφαλείας υψηλής ανάλυσης –ανώτερης από εκείνη που χρησιμοποίησε ο Ντόναλντ Τραμπ στις αναρτήσεις του– διακρίνονται καθαρά πυροβολισμοί από το όπλο τουλάχιστον ενός ένστολου φρουρού, όχι όμως από εκείνο του φερόμενου δράστη.
Μέχρι να υπάρξει επίσημη ενημέρωση από τις αμερικανικές αρχές, το σενάριο αυτό θα συνεχίσει να θέτει υπό αμφισβήτηση τον πραγματικό ρόλο του επιδρομέα. Ιδίως από τη στιγμή που οι αρμόδιοι αποφεύγουν κάθε περαιτέρω σχόλιο, πέραν της εκτίμησης ότι ο δράστης πυροβόλησε τουλάχιστον μία φορά και οι πράκτορες πέντε.
Όσον αφορά τον 31χρονο Κόουλ Τόμας Αλεν, φέρεται να είχε διαπιστώσει εκ των προτέρων τα κενά ασφαλείας, σαρκάζοντας σε σημείωμά του τη δήθεν αποτελεσματικότητα των μέτρων προστασίας του Τραμπ και των συνεργατών του.
«Οι φρουροί της δεξίωσης είναι όλοι στον εξωτερικό χώρο, έχοντας όλη την προσοχή τους στραμμένη σε κάποιους διαδηλωτές και στις τελευταίες αφίξεις. Κανείς, όμως, προφανώς δεν σκέφτηκε τι θα γίνει εάν κάποιος διαμένει ήδη στο ξενοδοχείο από την προηγούμενη μέρα». Αυτό έγραψε ο Κόουλ Τόμας Αλεν, προσθέτοντας –με εμφανή έκπληξη– ότι «αυτό το επίπεδο ανεπάρκειας είναι αδιανόητο. Ειλικρινά ελπίζω να υπάρξει βελτίωση, έως ότου η Αμερική αποκτήσει μια πραγματικά άξια ηγεσία ξανά».
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο δημοσιογράφος Χιου Ντόχερτι του dailybeast.com, ο οποίος διαπίστωσε ότι διέμενε σε διπλανό δωμάτιο του ξενοδοχείου. Μάλιστα, όπως ανέφερε, κατάφερε –χωρίς καν να το σχεδιάσει– να ακολουθήσει την ίδια διαδρομή από τον 10ο όροφο έως τις υπόγειες αίθουσες, χωρίς να υποβληθεί σε κανέναν έλεγχο.
Τα ερωτήματα, οι απορίες –είτε βάσιμες είτε συνωμοσιολογικές– και οι σκοτεινές πτυχές μιας ήδη παράξενης ένοπλης επίθεσης με στόχο τον πρόεδρο των ΗΠΑ και τους κορυφαίους συνεργάτες του, εξακολουθούν να διχάζουν την κοινή γνώμη και τους αναλυτές διεθνώς. Ποιος είναι τελικά ο επίδοξος εκτελεστής του Τραμπ, που εισέβαλε από την κεντρική είσοδο με τέτοια ταχύτητα ώστε να μην καταγραφεί καθαρά ούτε από τις κάμερες;
Πώς ένας 31χρονος με πανεπιστημιακό υπόβαθρο και ήπια εμφάνιση μετατρέπεται μέσα σε δευτερόλεπτα σε επίδοξο μακελάρη και στη συνέχεια συλλαμβάνεται δεμένος, μπρούμυτα και γυμνός; Και πώς, παρά τον καταιγισμό όπλων που σηκώθηκαν εναντίον του, συνελήφθη ζωντανός και αβλαβής, σε μια χώρα όπου η αστυνομία κατηγορείται συχνά για υπέρμετρη βία;
Τελικά, επρόκειτο για πραγματικό περιστατικό ή για ένα σκηνοθετημένο «ντου» ενός οπλισμένου «μοναχικού λύκου» που κατάφερε να διαπεράσει ένα πυκνό πλέγμα ασφαλείας;
Η έντονη αντίθεση στις ερμηνείες δεν περιορίζεται στις θεωρίες συνωμοσίας. Αφορά κυρίως το κατά πόσο τα μέτρα ασφαλείας ήταν επαρκή για μια εκδήλωση με δεκάδες υψηλόβαθμους αξιωματούχους, εκατοντάδες VIP και την παρουσία του προεδρικού ζεύγους.
Η επίσημη εκδοχή, ωστόσο, επιμένει ότι ο μηχανισμός ασφαλείας λειτούργησε αποτελεσματικά. Ο δράστης δεν έφτασε ποτέ κοντά στους στόχους του και συνελήφθη πριν καν πλησιάσει τον όροφο της δεξίωσης. Δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί, ενώ ακόμη και ο αστυνομικός που δέχτηκε πυρά προστατεύτηκε από το αλεξίσφαιρο γιλέκο.
Τελικά, ένα από τα πιο ισχυρά επιχειρήματα κατά των θεωριών περί «στημένου» περιστατικού είναι ότι η εικόνα που προέκυψε δεν ενίσχυσε τον Τραμπ. Σε αντίθεση με παλαιότερη επίθεση το 2024 στην Πενσιλβάνια, όπου εμφανίστηκε ως ανθεκτικός και μαχητικός, αυτή τη φορά προέβαλε ως αδύναμος και αποπροσανατολισμένος.
(Με πληροφορίες από Washington Post)
