Υπάρχουν αποφάσεις που μπορεί να είναι απολύτως νόμιμες, αλλά πολιτικά και κοινωνικά προκαλούν. Και η χορήγηση επιδόματος «ειδικών καθηκόντων» ύψους 250 έως 300 ευρώ κάθε μήνα στο προσωπικό της Προεδρίας της Δημοκρατίας είναι μία από αυτές.
Η σχετική απόφαση δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ και αφορά πολιτικό και ένστολο προσωπικό που υπηρετεί στην Προεδρία, στην Υπηρεσία Ασφαλείας του Προέδρου και στην Προεδρική Φρουρά. Το βασικό ποσό είναι 250 ευρώ τον μήνα και για συγκεκριμένες θέσεις ευθύνης και ανώτερα στελέχη φτάνει στα 300 ευρώ.
Δηλαδή έως 3.600 ευρώ τον χρόνο.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά;
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι οι εργαζόμενοι στην Προεδρία δεν πρέπει να αμείβονται αξιοπρεπώς. Αλλά γιατί αυτοί πρέπει να έχουν ειδική μισθολογική μεταχείριση έναντι χιλιάδων άλλων εργαζομένων του Δημοσίου;
Τι λιγότερο «ειδικά καθήκοντα» εκτελεί ένας νοσηλευτής στα επείγοντα; Ένας εκπαιδευτικός σε ακριτικό νησί; Ένας πυροσβέστης μέσα στις φλόγες; Ένας αστυνομικός στον δρόμο;
Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ έχουν περάσει 14 χρόνια από την κατάργηση των Δώρων στο Δημόσιο και η συζήτηση για 13ο και 14ο μισθό εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως δημοσιονομικό κόστος.
Τα 250 ευρώ της μεγάλης αντίθεσης
Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η σύγκριση με τους συνταξιούχους.
Για έναν δικαιούχο εργαζόμενο της Προεδρίας, τα 250 ευρώ είναι κάθε μήνα. Για έναν δικαιούχο συνταξιούχο, η θεσμοθετημένη οικονομική ενίσχυση είναι 250 ευρώ μία φορά τον χρόνο.
Ο ένας μπορεί να πάρει 3.000 ευρώ ετησίως. Ο άλλος 250.
Και μιλάμε για ανθρώπους που, μετά από μια ολόκληρη ζωή εργασίας και εισφορών, μετρούν ακόμη και τη συμμετοχή τους στα φάρμακα, το ρεύμα και το σούπερ μάρκετ.
Το θέμα είναι πολιτικό
Η κυβέρνηση μπορεί να απαντήσει ότι το συγκεκριμένο επίδομα έχει νομοθετική βάση, ότι υπήρχε στο παρελθόν και ότι επανέρχεται για συγκεκριμένους υπηρεσιακούς λόγους.
Δεν αμφισβητώ τη νομιμότητα.
Αμφισβητώ την πολιτική λογική και, κυρίως, το μήνυμα που εκπέμπεται στην κοινωνία.
Όταν υπάρχουν χρήματα για μια ειδική κατηγορία εργαζομένων, δικαιούται ο δημόσιος υπάλληλος να ρωτήσει: «Γιατί όχι και για μένα;».
Και ο συνταξιούχος ακόμη περισσότερο: «Γιατί 250 ευρώ τον χρόνο σε μένα και 250 ευρώ τον μήνα εκεί;».
Σε τέτοιες εποχές, η κοινωνική δικαιοσύνη δεν κρίνεται μόνο από το αν μια απόφαση είναι νόμιμη.
Κρίνεται από το αν είναι δίκαιη.
ΥΓ.: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας ζήτησε επαναφορά για αυτά του προσωπικού του, που είχαν κοπεί στα μνημόνια. Για όλα τα υπόλοιπα που κόπηκαν από μισθωτούς και συνταξιούχους γιατί σιωπά και δεν το απαιτεί στο δημόσιο λόγο του;