Οι βαθμολογίες των Πανελληνίων ανακοινώθηκαν. Για χιλιάδες παιδιά αρχίζει η χαρά, η αγωνία, ο υπολογισμός, ίσως και η απογοήτευση. Όμως καμία βαθμολογία δεν είναι τελεσίδικη απόφαση για το μέλλον ενός παιδιού. Είναι μόνο ένας σταθμός. Όχι το τέλος της διαδρομής.
Από χτες το μεσημέρι, σε πολλά σπίτια της Ελλάδας, τα μάτια είναι καρφωμένα σε μια οθόνη. Κωδικοί, μόρια, εκτιμήσεις, βάσεις, σχολές, πλατφόρμες που υπολογίζουν πιθανότητες. Άλλοι χαμογελούν. Άλλοι παγώνουν. Άλλοι κάνουν ήδη όνειρα. Άλλοι νιώθουν πως τους έφυγε η γη κάτω από τα πόδια.
Ας το πούμε καθαρά στα παιδιά: οι Πανελλήνιες είναι μια μεγάλη δοκιμασία, αλλά δεν είναι η ζωή ολόκληρη. Είναι μια πόρτα. Αν ανοίξει, καλώς άνοιξε. Αν δεν ανοίξει σήμερα, υπάρχουν κι άλλες πόρτες. Υπάρχει δεύτερη προσπάθεια. Υπάρχει τρίτη προσπάθεια. Υπάρχουν άλλες διαδρομές, άλλες σχολές, άλλες επιλογές, άλλες αφετηρίες.
Κανείς δεν εγκαταλείπει τον αγώνα του επειδή ένα αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που περίμενε.
Και εδώ αρχίζει η μεγάλη ευθύνη των γονιών. Σήμερα δεν χρειάζονται φωνές. Δεν χρειάζονται συγκρίσεις. Δεν χρειάζονται εκείνα τα σκληρά «στα έλεγα εγώ». Σήμερα χρειάζεται ένα «μπράβο παιδί μου». Για την προσπάθεια. Για την αντοχή. Για το άγχος που κουβάλησε. Για τις ώρες που πάλεψε, ακόμη κι αν δεν πάλεψε πάντα όπως θα έπρεπε.
Και αν υπήρξαν ξενύχτια, παρέες, κινητά, διαδίκτυο, χαμένος χρόνος και κακή προετοιμασία, ας μην κάνουμε πως όλα αυτά συνέβησαν ερήμην της οικογένειας. Οι γονείς δεν είναι θεατές της ζωής των παιδιών τους. Είναι παρόντες ή απόντες. Και πριν πέσει η πρώτη πέτρα, ας θυμηθούμε το παλιό: ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω.
Το παιδί που δεν τα κατάφερε σήμερα, δεν χρειάζεται δικαστήριο στο σαλόνι. Χρειάζεται στήριξη, καθαρό μυαλό και σχέδιο για την επόμενη μέρα.
Γιατί η ακαδημαϊκή ζωή δεν αρχίζει πάντα με θρίαμβο. Μερικές φορές αρχίζει με δάκρυα, πείσμα και μια δεύτερη ευκαιρία.
Και πολλές φορές, αυτή η δεύτερη ευκαιρία είναι που φτιάχνει τους πιο δυνατούς ανθρώπους.
