Κάθε Σεπτέμβριο επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία. Εκπαιδευτικοί φτάνουν σε νησιά και τουριστικές περιοχές για να διδάξουν και αρχίζουν έναν δεύτερο αγώνα: πού θα μείνουν και πόσο θα πληρώσουν. Το ίδιο ακριβώς πρόβλημα αντιμετωπίζουν γιατροί και νοσηλευτές που καλούνται να στελεχώσουν Κέντρα Υγείας και νοσοκομεία σε νησιά, ορεινά και απομονωμένα χωριά.
Στη Σύρο, για παράδειγμα, οι τιμές που καταγράφονται ξεκινούν περίπου από 450 ευρώ, στη Σαντορίνη συναντά κανείς κατοικίες στα 500-700 ευρώ και ακόμη υψηλότερα, ενώ στα Χανιά υπάρχουν μισθώσεις που φτάνουν τα 800 ευρώ. Ήδη Δήμοι επιχειρούν να βοηθήσουν: στα Κύθηρα προβλέπεται μηνιαία ενίσχυση 200 ευρώ για αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, ενώ στη Σαντορίνη υπάρχει επίδομα 100 ευρώ. Η Πολιτεία έχει επίσης θεσπίσει επιστροφή δύο ενοικίων ετησίως για εκπαιδευτικούς που υπηρετούν εκτός Αττικής και Θεσσαλονίκης.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να μπει μπροστά
Όλα αυτά είναι θετικά, αλλά δεν αρκούν. Ο Δήμος που θέλει δάσκαλο στο σχολείο και γιατρό στο νησί του πρέπει να συμβάλλει αποφασιστικά στη στέγασή τους.
Ιδανικά, να εξασφαλίζει ένα αξιοπρεπές σπίτι δωρεάν. Εάν αυτό δεν είναι οικονομικά δυνατό, τουλάχιστον να καλύπτει το 50% του ενοικίου. Τα κοινόχρηστα, το ηλεκτρικό ρεύμα και τις προσωπικές καταναλώσεις μπορεί ασφαλώς να τα αναλαμβάνει ο ίδιος ο εκπαιδευτικός ή ο γιατρός.
Υπάρχουν ήδη ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες. Στην Τήνο σχεδιάζεται αξιοποίηση του παλιού ξενοδοχείου «Θεοξένια» για προσιτή κατοικία γιατρών, εκπαιδευτικών και άλλων δημοσίων λειτουργών, ενώ προβλέπεται και αξιοποίηση κρατικών κτηρίων σε νησιωτικές και ορεινές περιοχές.
Και τα ακτοπλοϊκά δεν είναι λεπτομέρεια
Η έκπτωση 50% που προσφέρεται στα ακτοπλοϊκά εισιτήρια των νεοδιορισθέντων εκπαιδευτικών είναι σημαντική. Αλλά γιατί να αφορά ουσιαστικά μόνο τη μετάβασή τους για την ανάληψη υπηρεσίας;
Η έκπτωση πρέπει να ισχύει για όλο το διάστημα της υπηρεσίας τους, με δυνατότητα τουλάχιστον μίας μετακίνησης με επιστροφή κάθε μήνα. Ο άνθρωπος που υπηρετεί εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την οικογένειά του δικαιούται να μπορεί να επιστρέφει σπίτι του χωρίς το εισιτήριο να αποτελεί δεύτερο ενοίκιο.
Το παράδειγμα της Ομογένειας
Και υπάρχει ένα παράδειγμα που αξίζει να εξεταστεί: οι ελληνικές ομογενειακές κοινότητες στο εξωτερικό και ιδιαίτερα σε χώρες της υποσαχάριας Αφρικής.
Επί δεκαετίες, κοινότητες που διατηρούν ελληνικά σχολεία φροντίζουν οι εκπαιδευτικοί που έρχονται από την Ελλάδα να έχουν αξιοπρεπή, ακόμη και εξαιρετική, δωρεάν κατοικία, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις υπάρχει πρόσθετη οικονομική υποστήριξη για καθημερινές ανάγκες και διατροφή.
Εάν μπορεί να το κάνει μια ελληνική κοινότητα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα, μπορούμε ασφαλώς να το οργανώσουμε και στα ελληνικά νησιά.
Γιατί γιατρός χωρίς σπίτι σημαίνει Κέντρο Υγείας χωρίς γιατρό. Και εκπαιδευτικός χωρίς σπίτι μπορεί τελικά να σημαίνει σχολείο χωρίς δάσκαλο.
