Υπάρχουν ειδήσεις από την Κύπρο που, αντί να με κάνουν απλώς να χαίρομαι για όσα πετυχαίνει το νησί, με πιάνει μια μελαγχολία. Γιατί αναπόφευκτα κάνω τη σύγκριση με την Ελλάδα.
Η Κύπρος έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε πραγματικό πανεπιστημιακό hub, με κρατικά και ιδιωτικά πανεπιστήμια, προσελκύοντας χιλιάδες φοιτητές. Και αυτό δεν είναι μόνο εκπαιδευτική πολιτική. Είναι μια τεράστια ένεση στην οικονομία: ενοίκια, εστίαση, μεταφορές, υπηρεσίες, θέσεις εργασίας.
Τώρα το Πανεπιστήμιο Κύπρου περιμένει περίπου 1.300 νεοεισερχόμενους. Για φέτος διαθέτει περίπου 100 δωμάτια σε πρωτοετείς με κοινωνικοοικονομικά κριτήρια. Λίγα; Βεβαίως. Μόνο που υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά: αναγνωρίζει το πρόβλημα και ήδη βρίσκεται σε διαβούλευση με την κυβέρνηση και το υπουργείο Οικονομικών για νέες εστίες, με την πρώτη φάση να υπολογίζεται ότι μπορεί να ολοκληρωθεί σε περίπου δύο χρόνια από την έναρξη της διαδικασίας.
Στην Κύπρο, άλλωστε, το θέμα της φοιτητικής κατοικίας δεν αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως δουλειά του κράτους. Πανεπιστήμια, τοπική αυτοδιοίκηση, ιδιώτες αλλά και η Εκκλησία έχουν κατά καιρούς μπει στην προσπάθεια δημιουργίας προσιτής στέγης.
Και στην Ελλάδα;
Εδώ κάθε καλοκαίρι ζούμε το ίδιο έργο. Βγαίνουν οι βάσεις και αρχίζει ο Γολγοθάς των γονιών. Σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κρήτη και πολλές τουριστικές πόλεις, ένα αξιοπρεπές μικρό διαμέρισμα έχει γίνει είδος πολυτελείας.
Υπάρχουν επιτέλους σημαντικά έργα. Στην Κρήτη προχωρά το μεγάλο ΣΔΙΤ για 4.846 κλίνες σε Ρέθυμνο και Ηράκλειο, με τον Όμιλο AKTOR, ενώ στη Θεσσαλία σχεδιάζονται σχεδόν 1.000 κλίνες σε Βόλο και Λαμία.
Είναι σημαντικά. Αλλά ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.
Αναρωτιέμαι λοιπόν: πόσες πρυτανικές αρχές έχουν πραγματικά βάλει τη φοιτητική στέγη στην κορυφή των προτεραιοτήτων τους; Και κυρίως, πόσο σοβαρά έχει αντιμετωπίσει διαχρονικά το υπουργείο Παιδείας ένα πρόβλημα που μπορεί ακόμη και να καθορίσει αν ένα παιδί θα μπορέσει να σπουδάσει στην πόλη όπου πέρασε;
Κατά καιρούς ακούω εξαγγελίες, σχέδια και μεγάλα λόγια.
Αλλά από λόγια πολιτικών και υπουργών έχει γεμίσει πια το ψυγείο μου.
Τα κρατάω εκεί για να συντηρούνται. Και κυρίως για να μπορώ να τους τα θυμίζω.
