Υπάρχει μια ιδιαίτερη στιγμή στη ζωή μιας οικογένειας. Το παιδί πετυχαίνει στις Πανελλαδικές, περνά στο Πανεπιστήμιο και πρέπει να φύγει από το σπίτι. Χαρά, υπερηφάνεια, αλλά και εκείνη η συγκίνηση του αποχωρισμού.
Μόνο που σήμερα, πριν ακόμη στεγνώσουν τα δάκρυα της χαράς, αρχίζει ένας άλλος εφιάλτης: «Πού θα βρούμε σπίτι και πώς θα πληρώνουμε το νοίκι;»
Στο κέντρο της Αθήνας, για κατοικία περίπου 50 τ.μ., η μέση ζητούμενη τιμή ξεπερνά πλέον τα 660 ευρώ τον μήνα, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύονται για τη φοιτητική στέγη. Σε άλλες περιπτώσεις, ακόμη και ένα μικρό σπίτι 40 τ.μ. μπορεί να ζητείται από 500 έως και 800 ευρώ.
Και δεν είναι μόνο το νοίκι. Είναι εγγύηση, κοινόχρηστα, ρεύμα, νερό, ίντερνετ, μετακινήσεις, τρόφιμα. Ένας δεύτερος οικογενειακός προϋπολογισμός.
Η κυβέρνηση απαντά ότι το φοιτητικό στεγαστικό επίδομα έχει αυξηθεί. Πράγματι, φτάνει από 1.500 έως 2.500 ευρώ, ανάλογα με την περιοχή και τη συγκατοίκηση.
Αλλά ας κάνουμε την απλή αριθμητική: 660 ευρώ επί 12 μήνες σημαίνει 7.920 ευρώ μόνο για ενοίκιο. Και στην Αθήνα ένας φοιτητής που μένει μόνος του μπορεί να δικαιούται 1.500 ευρώ ετησίως. Η απόσταση είναι τεράστια.
Ακούμε επίσης εξαγγελίες για περισσότερα από 1 δισ. ευρώ και 8.600 νέες θέσεις σε φοιτητικές εστίες. Σήμερα όμως οι εστίες εξυπηρετούν περίπου 12.000 φοιτητές. Οι οικογένειες που ψάχνουν τώρα σπίτι δεν μπορούν να πληρώσουν τον ιδιοκτήτη με μελλοντικές εξαγγελίες.
Αυτό είναι το μεγάλο κυβερνητικό έλλειμμα: πολλή επικοινωνία, πολλές ανακοινώσεις, αλλά ανεπαρκής άμεση απάντηση στην πραγματική αγορά.
Γιατί η φοιτητική στέγη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι μέρος του δικαιώματος στη μόρφωση. Και όταν μια οικογένεια φτάνει να αναρωτιέται αν αντέχει οικονομικά να σπουδάσει το παιδί της επειδή πέρασε σε άλλη πόλη, τότε κάτι έχει πάει πολύ στραβά.
