Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θέλει να μας λέει ανέκδοτα. Μόνο που τα καλαμπούρια του δεν προκαλούν γέλιο. Είναι άνοστα, προκλητικά και, κυρίως, επικίνδυνα.
Την ώρα που ο υπουργός Εξωτερικών του, Χακάν Φιντάν, διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει νομοσχέδιο για τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα», το σενάριο επανέρχεται μέσα από τουρκικά δημοσιεύματα και πληροφορίες που παραπέμπουν στους σχεδιασμούς της Άγκυρας.
Τελικά υπάρχει ή δεν υπάρχει; Ετοιμάζεται ή δεν ετοιμάζεται; Ή μήπως πρόκειται για ακόμη ένα παιχνίδι διαρροών, διαψεύσεων και δοκιμασίας των ελληνικών αντιδράσεων;
Γιαλαντζί σουλτάνε, άνοιξε ένα βιβλίο Ιστορίας
Επειδή σήμερα Τετάρτη 28 Οκτωβρίου η Ελλάδα γιορτάζει μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορικής της διαδρομής, αισθάνομαι την ανάγκη να απευθυνθώ προσωπικά στον γιαλαντζί σουλτάνο της Άγκυρας.
Κύριε Ερντογάν, στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα είπε ΟΧΙ στον φασίστα Μουσολίνι. Δεν υποτάχθηκε. Πολέμησε. Απέκρουσε την ιταλική επίθεση και έγραψε στα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας μια από τις ενδοξότερες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της.
Ακολούθησε η ναζιστική εισβολή, η γερμανική κατοχή, η πείνα, οι εκτελέσεις, τα ολοκαυτώματα και η Εθνική Αντίσταση. Η Ελλάδα πλήρωσε βαρύτατο τίμημα, αλλά δεν έπαψε να αγωνίζεται μέχρι την απελευθέρωσή της.
Και επειδή ίσως δεν σου αρκεί το 1940, γύρισε ακόμη πιο πίσω. Στο 1821.
Τότε που ένας λαός αποφάσισε ότι δεν θα ζούσε άλλο κάτω από την οθωμανική κυριαρχία. Επαναστάτησε, πολέμησε, θυσιάστηκε και κέρδισε την ανεξαρτησία του.
Αυτά δεν είναι καλαμπούρια. Είναι Ιστορία.
Το γαλάζιο της δικής μας σημαίας και το κόκκινο της δικής σου
Και τώρα ας έρθουμε στη «Γαλάζια Πατρίδα».
Γιαλαντζί σουλτάνε, γαλάζια πατρίδα είναι η Ελλάδα!
Το γαλάζιο είναι το χρώμα της ελληνικής σημαίας. Είναι το χρώμα του Αιγαίου, του ουρανού μας, των νησιών μας, της ιστορικής και εθνικής μας ταυτότητας.
Η δική σου σημαία, κύριε Ερντογάν, είναι κόκκινη.
Και όταν αντικρίζω αυτό το κόκκινο, δεν μπορώ να μη θυμηθώ το αίμα που χύθηκε στις διώξεις και στις σφαγές των Αρμενίων, των Ποντίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Την καταστροφή της Σμύρνης. Τους ξεριζωμούς. Τις διώξεις της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης.
Μνήμες που δεν διαγράφονται με προεδρικά διατάγματα, γεωπολιτικούς χάρτες και μεγαλόστομες διακηρύξεις.
Εάν, λοιπόν, υπάρχει κάποια πολιτική αχρωματοψία στην Άγκυρα, ας εξηγήσουμε τα αυτονόητα: άλλο η γαλανόλευκη και άλλο η κόκκινη ημισέληνος.
Και, βεβαίως, καμία σημαία, κανένα χρώμα και κανένα αυθαίρετο σύνθημα δεν δημιουργεί δικαιώματα πάνω στις θάλασσες και στα κυριαρχικά δικαιώματα άλλων κρατών.
Αυτά καθορίζονται από το διεθνές δίκαιο. Όχι από τις φαντασιώσεις ενός προέδρου.
Και οι Βρυξέλλες; Ερωτευμένες με τον Ερντογάν;
Αναρωτιέμαι, επίσης, πόσο ακόμη θα συνεχιστεί αυτή η ευρωπαϊκή ανοχή.
Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και η Κάγια Κάλας γνωρίζουν πολύ καλά τις τουρκικές διεκδικήσεις. Γνωρίζουν την απειλή πολέμου που εξακολουθεί να σκιάζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Γνωρίζουν τι σημαίνει αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κι όμως, πολλές φορές η συμπεριφορά τους δημιουργεί την εντύπωση μιας σχεδόν ερωτικής πολιτικής προσέγγισης προς τον Ερντογάν.
Ας είναι καλά, λοιπόν, ο σουλτάνος και όσοι στις Βρυξέλλες μοιάζουν πρόθυμοι να του συγχωρούν τα πάντα.
Δεν θα επεκταθώ στους υπόλοιπους Ευρωπαίους δήθεν ηγέτες, που ανακαλύπτουν τις αρχές του διεθνούς δικαίου μόνο όταν εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα.
Η δική μας απάντηση είναι η 28η Οκτωβρίου
Κατανοώ ότι μια κυβέρνηση οφείλει να χρησιμοποιεί διπλωματική γλώσσα. Να διατηρεί διαύλους επικοινωνίας, να αποφεύγει την άσκοπη ένταση και να προστατεύει την ειρήνη.
Εμείς, όμως, ως δημοσιογράφοι, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να μιλάμε με διπλωματικές περιστροφές.
Μπορούμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Και σήμερα η απάντησή μου στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι απλή.
Του αφιερώνω τη στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης, την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου.
Του αφιερώνω και τη μαθητική παρέλαση της Αθήνας, με τα παιδιά που κρατούν ψηλά τη γαλανόλευκη.
Του αφιερώνω τις ελληνικές σημαίες που κυματίζουν από τον Έβρο μέχρι το Καστελλόριζο και από την Κέρκυρα μέχρι την Κρήτη.
Όχι ως απειλή προς κανέναν. Αλλά ως υπενθύμιση ότι αυτός ο λαός γνωρίζει την Ιστορία του, υπερασπίζεται την πατρίδα του και δεν διαπραγματεύεται την εθνική του αξιοπρέπεια.
Και μια τελευταία κουβέντα, γιαλαντζί σουλτάνε: το Αιγαίο δεν βάφεται με τις πολιτικές σου φιλοδοξίες. Και η Ελλάδα δεν αλλάζει χρώμα επειδή εσύ ονειρεύεσαι μια «Γαλάζια Πατρίδα» στα μέτρα σου.
