Μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση έκανε η Γαρυφαλιά Σούτζιου, η οποία έχασε τον επτάχρονο αδελφό της, Χρήστο, το βράδυ της Ανάστασης του 2011 στη Δροσιά Χαλκίδας, όταν ναυτική φωτοβολίδα που εκτοξεύτηκε από άγνωστο τον τραυμάτισε θανάσιμα στο μάτι.
Η ίδια, που τότε ήταν μόλις δέκα ετών, μίλησε στο «Out Loud Podcast and VESTART» για τον τρόπο με τον οποίο η τραγωδία άλλαξε οριστικά τη ζωή της και την ανάγκασε να ωριμάσει απότομα. Όπως ανέφερε, μετά την απώλεια του μικρού Χρήστου ένιωσε ότι έπρεπε να στηρίξει ολόκληρη την οικογένειά της, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «έμαθα να είμαι η μαμά της μαμάς μου, η μαμά της αδελφής μου και η μαμά του μπαμπά μου».
Ανακαλώντας τις πρώτες στιγμές μετά το δυστύχημα, περιέγραψε πως αρχικά πίστευε ότι ο αδελφός της είχε τραυματιστεί και πως θα επέστρεφε σύντομα από το νοσοκομείο. Ωστόσο, όταν επέστρεψε στο σπίτι και είδε τους συγγενείς να προετοιμάζονται σύμφωνα με τα έθιμα του πένθους, κατάλαβε ότι η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.
Η Γαρυφαλιά θυμήθηκε επίσης τη συγκλονιστική εικόνα του πατέρα της, ο οποίος ήταν ιερέας και βρισκόταν μαζί με τον μικρό Χρήστο στην εκκλησία τη στιγμή της τραγωδίας. Όπως είπε, η εικόνα του μετά το συμβάν έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη της.
Μιλώντας για τη ζωή που ακολούθησε, σημείωσε ότι μετά τον θάνατο του αδελφού της δεν υπήρξε ουσιαστικά παιδική ηλικία για την ίδια, καθώς οι συνθήκες την ανάγκασαν να αναλάβει ευθύνες πολύ μεγαλύτερες από την ηλικία της.
Παρά τον αβάσταχτο πόνο που βίωσε η οικογένειά της, η ίδια τόνισε πως σήμερα επιλέγει να θυμάται τον Χρήστο με αγάπη και περηφάνια. Όπως ανέφερε, πλέον δεν κλαίει για εκείνον, αλλά κρατά ζωντανή τη μνήμη του, έχοντας μάθει να συνυπάρχει με την απώλεια χωρίς να ξεχνά ποτέ όσα σημάδεψαν τη ζωή της.
