Ο Γιάννης Αμανατίδης δεν ήταν απλώς ένα όνομα σε ένα πλούσιο βιογραφικό. Ήταν από εκείνους τους δημοσιογράφους που δεν χρειάζονταν να φωνάξουν για να επιβληθούν. Αρκούσε η παρουσία τους. Η φωνή τους. Η ψυχραιμία τους. Η συναδελφικότητά τους.
Πολύ καλός μου φίλος. Εξαιρετικός συνάδελφος. Συνεργάτες για χρόνια ολόκληρα στην ΕΡΤ.
Ο Γιάννης Αμανατίδης έφυγε από τη ζωή και μαζί του φεύγει ακόμη ένα κομμάτι από εκείνη τη δημοσιογραφία που μάθαμε να υπηρετούμε με συνέπεια, με ευθύνη, με μέτρο και με σεβασμό στον πολίτη.
Η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ καταγράφει, όπως οφείλει, μια μεγάλη διαδρομή. Γεννημένος το 1949 στο Πρωτοχώρι Κοζάνης, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του πορεία το 1974 από τη «Βραδυνή», στην επιμέλεια ύλης και στη σελιδοποίηση της αθλητικής σελίδας. Συνέχισε στην ΕΡΤ, όπου τη δεκαετία του ’80 διετέλεσε διευθυντής Ειδήσεων επί σειρά ετών. Πέρασε από εφημερίδες όπως το «Κέρδος», οι «24 Ώρες», η «Επικαιρότητα», το «Έθνος», το «Βήμα» και η «Κυριακάτικη Ακρόπολη». Υπήρξε διευθυντής σύνταξης στον «Ελεύθερο Τύπο», διευθυντής της εφημερίδας «Χώρα» και του ραδιοφωνικού σταθμού Flash.
Όλα αυτά είναι πολλά. Είναι σημαντικά. Είναι μια διαδρομή γεμάτη ευθύνη, δουλειά, εμπιστοσύνη.
Αλλά κανένα βιογραφικό, όσο πλούσιο κι αν είναι, δεν μπορεί να αποτυπώσει τις πραγματικές διαστάσεις της δημοσιογραφικής υπόστασης και της προσωπικότητας του Γιάννη Αμανατίδη.
Γιατί ο Γιάννης ήταν κάτι περισσότερο από τις θέσεις που κατείχε. Ήταν ο τρόπος που τις υπηρέτησε.
Ήξερε να διαχειρίζεται τα θέματα. Ήξερε να διαχειρίζεται και τους ανθρώπους. Δημοσιογράφους και διοικητικούς. Ήξερε πότε να μιλήσει, πότε να ακούσει, πότε να παρέμβει, πότε να κρατήσει αποστάσεις. Και κυρίως ήξερε να κρατά την ψυχραιμία του, ακόμα και στα δύσκολα, ακόμα και στα ζόρια, εκεί όπου κρίνονται οι άνθρωποι και οι επαγγελματίες.
Στην ΕΡΤ, σε περιόδους που η ενημέρωση δεν ήταν ποτέ μια απλή υπόθεση, ο Γιάννης είχε αυτό το σπάνιο χάρισμα: να επιβάλλεται χωρίς έπαρση. Να διοικεί χωρίς αυταρχισμό. Να συντονίζει χωρίς να συνθλίβει. Να εμπνέει σεβασμό, όχι φόβο.
Και η ομιλία του. Αυτή η φωνή που πολλοί από εμάς δεν θα ξεχάσουμε. Όχι μόνο ως ήχο. Αλλά ως ήθος. Γιατί στη δημοσιογραφία, η φωνή δεν είναι απλώς εργαλείο. Είναι στάση. Είναι χαρακτήρας. Είναι η εσωτερική ποιότητα του ανθρώπου που βγαίνει προς τα έξω.
Γιάννη μου, αλήθεια τώρα;
Πάτε καλά βρε όλοι εσείς;
Ένας ένας φεύγετε;
Σας έλειψαν τόσο πολύ αυτοί που είναι πάνω και αφήνετε μόνους εμάς εδώ κάτω;
Εμάς, τους τελευταίους μιας παρέας που ακόμα προσπαθεί να τιμήσει τη δημοσιογραφία όπως την παραλάβαμε από παλαιότερους. Όπως τη μάθαμε κυριώς στα γραφεία εφημερίδων, στα στούντιο, στα δελτία, στις συσκέψεις, στα ξενύχτια, στις εντάσεις, στις αγωνίες της επικαιρότητας.
Και εγώ νιώθω τυχερός που εξακολουθώ να βρίσκομαι μέσα στην οικογένεια της ενημέρωσης, σήμερα σε μια μεγάλη θέση ευθύνης στην οικογένεια της HuffPost. Γιατί όσα κάναμε και όσα συνεχίζουμε να κάνουμε δεν είναι ξεκομμένα από εκείνη την παλιά μεγάλη σχολή. Από εκείνη την παρέα. Από εσένα, τον Νάσο Αθανασίου, τον Παύλο Αλέπη και τόσους άλλους που βάλατε μέτρο, αξιοπρέπεια και ψυχή στη δουλειά μας.
Η ΕΣΗΕΑ έγραψε για εσένα ότι υπηρέτησες τη δημοσιογραφία από πολλές θέσεις ευθύνης, με επαγγελματική συνέπεια και αφοσίωση στην ενημέρωση. Ότι ήσουν ευγενής, προσιτός, χαρούμενος και συναδελφικός.
Είναι όλα σωστά.
Αλλά για όσους σε ζήσαμε από κοντά, αυτά είναι μόνο η αρχή.
Γιατί πίσω από τις λέξεις υπήρχε ο άνθρωπος. Ο φίλος. Ο συνάδελφος που δεν έκανε θόρυβο γύρω από τον εαυτό του. Ο επαγγελματίας που ήξερε ότι η δημοσιογραφία δεν είναι μόνο είδηση, τίτλος και δελτίο. Είναι και ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους. Απέναντι στην αλήθεια. Απέναντι στους νεότερους που σε κοιτούν και, χωρίς να το καταλαβαίνεις πάντα, μαθαίνουν από τον τρόπο σου.
Τώρα μπορεί να μας χωρίζουν τεράστιες αποστάσεις από εκεί όπου βρίσκεσαι. Αλλά εγώ σου στέλνω την αγκαλιά μου.
Και σου λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Για τα χρόνια της συνεργασίας. Για τη φιλία. Για τη δημοσιογραφία που τίμησες.
Καλό ταξίδι, Γιάννη Αμανατίδη.
Μας άφησες πιο μόνους.
