Το σκέφτηκα αρκετά πριν γράψω αυτά τα λίγα λόγια. Δεν υπήρξα προσωπικός φίλος του Γιώργου Μαζωνάκη ούτε άνθρωπος της παρέας του. Τον γνώριζα, όμως, πάνω από 25 χρόνια, από τότε που είχε ήδη αρχίσει να χτίζει το μεγάλο όνομα που αργότερα έγινε.
Βλέπω κορυφαίους ανθρώπους του τραγουδιού να εκφράζουν την ειλικρινή θλίψη και το πραγματικό σοκ τους. Βλέπω και κάποιους άλλους να πετάγονται για πέντε γραμμές στις ψηφιακές εφημερίδες ή δέκα δευτερόλεπτα στα κανάλια. Δικαίωμά τους. Τουλάχιστον λένε έναν καλό λόγο.
Αυτό που δεν μπορώ να δεχτώ είναι κάτι άλλο.
Ως εδώ με τη χολή
Γνωστοί και άγνωστοι του διαδικτύου – ακόμη και του δικού μου δημοσιογραφικού συναφιού – εμφανίζονται ξαφνικά ως παντογνώστες. Ποιος ήταν ο Γιώργος. Τι έκανε. Τι έτρωγε. Τι έπινε. Με ποιους έκανε παρέα. Τι προβλήματα είχε. Και, κυρίως, γιατί πέθανε.
Ηρεμήστε.
Κόψτε ταχύτητα.
Βάλτε ένα φρένο.
Ο Γιώργος έφυγε. Το τι ακριβώς συνέβη θα το εξακριβώσουν εκείνοι που έχουν θεσμικά και επιστημονικά την ευθύνη: οι αρμόδιες αρχές, οι γιατροί, οι ιατροδικαστές. Όχι τα τηλεοπτικά παράθυρα και τα πληκτρολόγια των social media.
Γιατί υπάρχει κάτι βαθιά άδικο στο να πατάμε πάνω σε έναν άνθρωπο που δεν μπορεί πλέον να μιλήσει και να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Εγώ θα κρατήσω εκείνη τη βραδιά
Θα μπορούσα κι εγώ να αρχίσω να διηγούμαι. Για έναν φίλο του στη Γλυφάδα που τον κούρευε, τον χτένιζε και τον πρόσεχε. Για τις αποδράσεις του στην Εύβοια, όταν ήθελε να απομονωθεί και να ξεκουραστεί.
Μέχρι εκεί.
Προτιμώ να κρατήσω μια δική μου εικόνα.
Μια βραδιά στον παλιό Αστέρα της Γλυφάδας. Δεν θυμάμαι καν πώς λεγόταν το κέντρο. Ήμουν μαζί με την κόρη μου, την Τερέζα. Και περάσαμε μερικές ονειρεμένες ώρες, με τον Γιώργο να τραγουδάει για εκείνη τις τότε μεγάλες επιτυχίες του.
Αυτόν τον Γιώργο θέλω να θυμάμαι.
Και κάτι τελευταίο:
Μην πατάμε πάνω στον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη για να πουλήσουμετην εξυπνάδα μας.
Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή είναι πιο αξιοπρεπής από χίλιες «αποκαλύψεις».
