Άλλος ένας φίλος, άλλος ένας συνάδελφος, άλλος ένας άνθρωπος με τον οποίο μοιραστήκαμε χρόνια, αγωνίες, δελτία, νύχτες και ευθύνη απέναντι στην ενημέρωση, έφυγε από τη ζωή. Ο Γιώργος Τσαλάκος δεν ήταν απλώς ένας δημοσιογράφος με μεγάλη διαδρομή. Ήταν μια σπουδαία μορφή της κυπριακής και ελληνικής δημοσιογραφίας, ένας επαγγελματίας που άφησε αποτύπωμα σχεδόν πέντε δεκαετιών στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Με τον Γιώργο δουλέψαμε σχεδόν δέκα ολόκληρα χρόνια μαζί στην ΕΡΤ. Και το καλοκαίρι του 1989, σε μια δύσκολη πολιτικά και δημοσιογραφικά περίοδο, βρεθήκαμε συνδιευθυντές στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων. Μαζί στην παραγωγή, εγώ στην παρουσίαση, ο Γιώργος στο κοντρόλ, να διευθύνει με ψυχραιμία, γνώση και δημοσιογραφικό ένστικτο. Πραγματικά πιστεύω ότι τότε κάναμε θαύματα. Όχι γιατί ήταν εύκολες οι εποχές, αλλά γιατί υπήρχε μια πλήρης ελευθερία έκφρασης, άποψης και ειδήσεων.
Ο Γιώργος είχε έρθει από την Κύπρο και έκανε μια σπουδαία καριέρα στην Ελλάδα. Εργάστηκε στην ΕΡΤ από το 1981 έως το 1990, ως πολιτικός συντάκτης και διευθυντής σύνταξης, πριν επιστρέψει στην Κύπρο, όπου συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία και την ανάπτυξη μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών, όπως ο ΑΝΤ1 Κύπρου, όπου και ξαναβρεθήκαμε, ο Alpha Κύπρου και το Omega Channel. Είχαμε πολύ συχνή επικοινωνία τα τρία χρόνια που ήμουν κι εγώ στη Κύπρο, Διευθυντής και παρουσιαστής ειδήσεων στην τηλεόραση EXTRA. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΡΙΚ την περίοδο 2013-2015.
Μας ένωνε η δημοσιογραφία. Εκείνος ήταν ΠΑΣΟΚ, κοντά στον Ανδρέα Παπανδρέου. Εγώ ήμουν Νέα Δημοκρατία, δίπλα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Όμως ποτέ δεν μας χώρισαν οι πολιτικές μας ρίζες και πεποιθήσεις. Και αυτό, σήμερα, που όλα εύκολα τοξικοποιούνται, αξίζει να το θυμόμαστε. Μπορείς να έχεις άποψη, μπορείς να έχεις ιδεολογία, αλλά την ώρα της δημοσιογραφίας οφείλεις να είσαι επαγγελματίας. Αυτό το είχε πει και ο ίδιος με τον δικό του τρόπο, μιλώντας παλαιότερα για τη σχέση πολιτικής άποψης και δημοσιογραφικού λειτουργήματος.
Τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο, τον βρήκα στην Άνδρο, τον άκουσα πολύ καλά. Δεν μου είπε τίποτα για την όποια αρρώστια του. Αυτός ήταν ο Γιώργος. Δεν ήθελε να μεταδίδει στον άλλον τα δικά του προβλήματα. Είχε αυτή τη σιωπηλή αξιοπρέπεια των ανθρώπων που προτιμούν να δίνουν δύναμη παρά να ζητούν συμπόνια.
Όταν έφυγε από την καθημερινή δημοσιογραφία, επέλεξε να ζήσει πιο ήρεμα. Του άρεσε το νησί. Η Κύπρος ήταν πάντα μέσα του. Από τη Λύση της Αμμοχώστου ξεκίνησε, σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και έφτιαξε μια διαδρομή που τίμησε και την Κύπρο και την Ελλάδα. (
Σαφώς πολλά θα έχει να πει και ο Παύλος Άλέπης, άλλος ένας καλός συνάδελφος εκείνης της δυνατής ομάδας.
Εγώ κρατώ τον Γιώργο στην καρδιά μου. Κρατώ εκείνο το φοβερό χαμόγελό του, την ηρεμία του, το βλέμμα του ανθρώπου που ήξερε τη δουλειά και δεν είχε ανάγκη να φωνάξει για να επιβληθεί.
Καλό ταξίδι, Γιώργο. Στους παραδεισένιους κόσμους που πηγαίνεις, να έχεις την ίδια λάμψη, την ίδια ευγένεια και την ίδια αγάπη για τη δημοσιογραφία που μας ένωσε εδώ κάτω. Δυστυχώς με έκανες σήμερα σβήσω άλλον έναν αριθμό από το κινητό μου. Ήταν πολλοί, αυτό το τελευταίο καιρό…
