Σαν σήμερα, 7 Αυγούστου 2004, η Ελλάδα εγκαινίαζε τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου. Δεν παρέδιδε μόνο ένα τεχνολογικό θαύμα. Παρέδιδε και ένα σπάνιο μάθημα πολιτικού πολιτισμού: τα δημόσια έργα δεν ανήκουν σε κόμματα, υπουργούς και πρωθυπουργούς. Ανήκουν στους πολίτες που τα πληρώνουν.
Η γέφυρα θεμελιώθηκε το 1998 από τον Κώστα Σημίτη. Ο Κώστας Λαλιώτης έδωσε πραγματικά την ψυχή του για να προχωρήσει, όπως είχε κάνει και για το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Επί των ημερών του υπογράφηκε και κυρώθηκε η σύμβαση και κατασκευάστηκε το κρισιμότερο τμήμα του έργου.
Η γέφυρα, όμως, ολοκληρώθηκε επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας, με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή, και εγκαινιάστηκε από τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ Γιώργο Σουφλιά.
Και εκεί συνέβη κάτι σχεδόν πρωτόγνωρο: στα εγκαίνια ήταν παρόντες ο Κώστας Σημίτης, ο Κώστας Λαλιώτης και η Βάσω Παπανδρέου. Ο Σουφλιάς δεν έκρυψε κανέναν. Τους ανέφερε ονομαστικά, αναγνώρισε τη συμβολή όλων των κυβερνήσεων και είπε το αυτονόητο: «Το εγκαινιάζουμε όλοι μαζί και το παραδίδουμε όλοι μαζί στον ελληνικό λαό».
Το αναφέρω γιατί σήμερα βλέπουμε συχνά το ακριβώς αντίθετο. Έργα ξεκινούν από μία κυβέρνηση, καθυστερούν και ολοκληρώνονται από την επόμενη. Στα εγκαίνια, όμως, εκείνοι που τα ξεκίνησαν ούτε προσκαλούνται ούτε αναφέρονται.
Ο καινούργιος κόβει την κορδέλα, φουσκώνει από υπερηφάνεια και παριστάνει ότι τα έκανε όλα μόνος του. Επιχειρεί να κλέψει όχι μόνο τα εύσημα αλλά και την ιστορία του έργου.
Αυτό είναι η απόλυτη ντροπή της πολιτικής. Το κράτος έχει συνέχεια, ακόμη κι όταν αλλάζουν οι κυβερνήσεις. Η Γέφυρα Ρίου–Αντιρρίου ένωσε δύο στεριές. Εκείνη την ημέρα ένωσε, έστω για λίγο, και δύο διαφορετικές πολιτικές εποχές.
Όποιος δεν έχει το ανάστημα να αναγνωρίσει το έργο του προηγούμενου είναι πολύ μικρός για να εγκαινιάζει μεγάλα έργα.
