Ο Τραμπ, το Ιράν, τα Στενά του Ορμούζ και η διεθνής αναταραχή δεν είναι απλώς τίτλοι στα δελτία ειδήσεων. Είναι η αρχή μιας νέας έκρηξης στην ακρίβεια. Και από τη στιγμή που το πετρέλαιο ξαναβλέπει τα 100 δολάρια το βαρέλι, τότε δεν μιλάμε για μια ακόμη αύξηση στις τιμές. Μιλάμε για οικονομική ασφυξία.
Το βλέπουμε ήδη στις αντλίες. Στην Αθήνα η απλή αμόλυβδη παίζει το γνωστό παιχνίδι του «1,999», λες και το ένα χιλιοστό του ευρώ θα μας κάνει να αισθανθούμε καλύτερα. Στην περιφέρεια και στα νησιά τα δύο ευρώ αποτελούν ήδη πραγματικότητα. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι πριν καν βάλεις μπροστά το αυτοκίνητο, με το γύρισμα του κλειδιού, έχεις ήδη κάψει ένα μεροκάματο.
Και η κυβέρνηση; Κλωθογυρίζει.
Σκέφτεται. Συζητά. Ζυγίζει. Διαρρέει ότι έχει τρία διαφορετικά σχέδια αντιμετώπισης της κρίσης.
Ε, και λοιπόν;
Ο πολίτης δεν θα βάλει στο ρεζερβουάρ τα κυβερνητικά σενάρια. Δεν θα πληρώσει τον πρατηριούχο με… Plan B και Plan C. Θέλει αποφάσεις. Τώρα. Όχι όταν η φωτιά έχει ήδη κάψει το δάσος.
Ένας σοβαρός κυβερνήτης δεν περιμένει να ξεσπάσει η θύελλα για να ψάξει σωσίβια. Τα έχει έτοιμα. Γιατί αυτό σημαίνει υπεύθυνη διακυβέρνηση. Πρόβλεψη. Προετοιμασία. Σχέδιο πριν από την κρίση και όχι αυτοσχεδιασμοί μέσα στην κρίση.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη απορία μου.
Πώς γίνεται ο νέος Βρετανός πρωθυπουργός, πριν ακόμη προλάβει να καθίσει καλά-καλά στην καρέκλα του υπουργικού συμβουλίου, να ανακοινώνει παρεμβάσεις για την ανακούφιση των πολιτών από το κόστος των καυσίμων, ενώ στην Ελλάδα ακόμη συζητάμε αν… πρέπει να συζητήσουμε;
Γιατί δεν ανοίγει επιτέλους η κουβέντα για τη μείωση του ΦΠΑ στα καύσιμα και στα βασικά είδη διατροφής; Γιατί παραμένει ταμπού η μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης, όταν όλοι γνωρίζουν ότι αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους που η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις ακριβότερες χώρες της Ευρώπης στην αντλία;
Προφανώς έχουμε αποφασίσει ότι κάπου πρέπει να είμαστε πρώτοι. Και επιλέξαμε να είμαστε πρωταθλητές στη φορολογία των καυσίμων.
Αλήθεια, τόσο λάθος κάνουν στην Κύπρο; Μια χώρα χωρίς διυλιστήρια, που εισάγει έτοιμα καύσιμα από το εξωτερικό, έχει επιλέξει χαμηλότερη φορολογία για να προστατεύσει τους πολίτες και την οικονομία της. Εμείς, που διαθέτουμε διυλιστήρια και καλύτερες υποδομές, επιμένουμε να φορτώνουμε τον καταναλωτή με φόρους και να τον χειροκροτούμε επειδή… αντέχει.
Η διεθνής κρίση δεν είναι ελληνική ευθύνη. Η κυβερνητική αδράνεια όμως είναι.
Και όταν ο πολίτης θα πληρώνει 120 ή και 130 ευρώ για ένα γέμισμα του ρεζερβουάρ, δεν θα τον ενδιαφέρει πόσα σχέδια υπήρχαν στα υπουργικά συρτάρια. Θα τον ενδιαφέρει μόνο ένα πράγμα: γιατί κανείς δεν τόλμησε να ανοίξει το συρτάρι όταν ακόμη υπήρχε χρόνος.
