Μια υπόθεση που είχε παγώσει την κοινή γνώμη με την εικόνα ενός νεογέννητου μέσα σε σακούλα απορριμμάτων, πήρε νέα, τραγική τροπή. Η 34χρονη που κατηγορούνταν ότι γέννησε και στη συνέχεια πέταξε το μωρό της σε κάδο στην Κρήτη, δεν πρόλαβε να καθίσει στο εδώλιο. Βρέθηκε νεκρή στα κρατητήρια, λίγο πριν από τη δίκη της.
Τραγική κατάληξη είχε η υπόθεση της 34χρονης γυναίκας που είχε κατηγορηθεί ότι πέταξε το νεογέννητο μωρό της στα σκουπίδια, τον Μάιο του 2025, στο Ηράκλειο.
Η γυναίκα είχε μεταφερθεί με μεταγωγή στο Ηράκλειο, καθώς επρόκειτο να δικαστεί τις επόμενες ημέρες. Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, τη νύχτα βρισκόταν στα κρατητήρια του Αστυνομικού Μεγάρου. Κάποια στιγμή σηκώθηκε για να πάει στην τουαλέτα, επέστρεψε στο κρεβάτι της και το πρωί δεν ξύπνησε.
Αστυνομικοί επιχείρησαν να την ξυπνήσουν και διαπίστωσαν ότι είχε αφήσει την τελευταία της πνοή. Ο θάνατός της αντιμετωπίζεται από τις Αρχές ως αιφνίδιος, ενώ οι οριστικές απαντήσεις αναμένονται από το πόρισμα του ιατροδικαστή.
Η υπόθεση για την οποία θα δικαζόταν είχε αποκαλυφθεί τον Μάιο του 2025. Τότε, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η γυναίκα φέρεται να γέννησε μόνη της μέσα στο σπίτι όπου διέμενε και στη συνέχεια να έβαλε το νεογέννητο μέσα σε σακούλα, πετώντας το σε κάδο απορριμμάτων κοντά στο σπίτι.
Το βρέφος είχε εντοπιστεί ζωντανό από διασώστες του ΕΚΑΒ, έπειτα από έρευνα γύρω από το σπίτι και στους κάδους της περιοχής. Μεταφέρθηκε στο ΠΑΓΝΗ και, σύμφωνα με τις τότε πληροφορίες, ήταν καλά στην υγεία του.
Η σημερινή εξέλιξη, όσο τραγική κι αν είναι, δεν σβήνει το αρχικό σοκ υπόθεσης. Αντίθετα, το επαναφέρει με ακόμη πιο σκληρό τρόπο: ένα μωρό που σώθηκε κυριολεκτικά από τα σκουπίδια, μια γυναίκα που θα λογοδοτούσε στη Δικαιοσύνη, μια κοινωνία που έρχεται ξανά αντιμέτωπη με το αδιανόητο.
Οι οκτώ συγκλονιστικές υποθέσεις
Και δυστυχώς, δεν πρόκειται για τη μοναδική υπόθεση των τελευταίων χρόνων.
Από το 2018 έως σήμερα, με βάση δημοσιογραφικά καταγεγραμμένες υποθέσεις που απασχόλησαν την Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη, έχουν καταγραφεί τουλάχιστον οκτώ περιπτώσεις στην Ελλάδα όπου μητέρες ή γονείς κατηγορήθηκαν, ομολόγησαν ή καταδικάστηκαν για θανάτους βρεφών και παιδιών ή για εγκατάλειψη νεογέννητων σε κάδους, σακούλες, ποτάμια ή άλλους χώρους. Ο αριθμός αυτός δεν είναι επίσημη εγκληματολογική στατιστική. Είναι το δημοσιογραφικό χρονικό υποθέσεων που έγιναν γνωστές.
Το 2018, στην Πετρούπολη, νεογέννητο είχε βρεθεί νεκρό σε κάδο. Η υπόθεση οδήγησε στη σύλληψη της 19χρονης μητέρας και της γιαγιάς του βρέφους, με τις Αρχές να μιλούν τότε για ασφυκτικό θάνατο του μωρού λίγο μετά τη γέννησή του.
Το 2019, στην Καλαμάτα, μια 24χρονη κατηγορήθηκε ότι άφησε το νεογέννητο αγοράκι της σε κάδο σκουπιδιών. Το μωρό εντοπίστηκε ζωντανό, ενώ σε βάρος της μητέρας ασκήθηκε δίωξη για απόπειρα ανθρωποκτονίας.
Την ίδια χρονιά, στο Αίγιο, νεκρό νεογνό βρέθηκε σε κάδο απορριμμάτων. Η γυναίκα που φερόταν ως μητέρα του αρνήθηκε ότι το πέταξε στα σκουπίδια, κάνοντας λόγο για γυναικολογικά προβλήματα και αποβολή. Η υπόθεση είχε παραμείνει στις ειδήσεις ως μία από τις πιο σκοτεινές και αμφισβητούμενες.
Το 2023, στην Ημαθία, μια μητέρα καταδικάστηκε για τον θάνατο του 11 μηνών παιδιού της, το οποίο είχε πεταχτεί στα παγωμένα νερά του Αλιάκμονα. Η υπόθεση είχε συγκλονίσει τη χώρα όχι μόνο για τον τρόπο με τον οποίο χάθηκε το βρέφος, αλλά και για το φόντο ψυχικής αστάθειας που συζητήθηκε στη δίκη.
Το 2024, στη Βραυρώνα, οι γονείς ενός νεογέννητου κατηγορήθηκαν ότι το σκότωσαν και το πέταξαν σε κάδο απορριμμάτων. Και οι δύο αρνήθηκαν ότι το μωρό γεννήθηκε ζωντανό, ωστόσο η υπόθεση πήρε τον δρόμο της Δικαιοσύνης με βαρύ κατηγορητήριο.
Την ίδια χρονιά, στο Μακροχώρι Ημαθίας, 37χρονη μητέρα κατηγορήθηκε ότι σκότωσε το 6,5 μηνών μωρό της μέσα στο σπίτι, μπροστά στα μεγαλύτερα παιδιά της. Το βρέφος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Βέροιας, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Στην Πάτρα, η υπόθεση της Ρούλας Πισπιρίγκου έφερε στο επίκεντρο τη σκοτεινότερη εκδοχή της μητρότητας: μια μητέρα που κρίθηκε ένοχη σε πρώτο βαθμό για τον θάνατο της Τζωρτζίνας και στη συνέχεια καταδικάστηκε και για τους θανάτους της Μαλένας και της Ίριδας, των τριών παιδιών της.
Και στην υπόθεση της Αμαλιάδας, η Ειρήνη Μουρτζούκου ομολόγησε ότι σκότωσε δύο δικά της βρέφη και ένα ακόμη βρέφος φίλης της, ενώ το όνομά της ενεπλάκη σε ένα χρονικό θανάτων που απλώθηκε σε περισσότερα χρόνια.
Οι υποθέσεις δεν είναι ίδιες. Δεν έχουν όλες την ίδια δικονομική κατάληξη, ούτε τα ίδια πραγματικά περιστατικά. Άλλες αφορούν εγκατάλειψη νεογνού, άλλες ανθρωποκτονία, άλλες απόπειρα, άλλες ακόμη παραμένουν φορτωμένες με ερωτήματα. Όμως όλες φωτίζουν το ίδιο κενό: το σημείο όπου η εγκυμοσύνη, η ντροπή, ο φόβος, η φτώχεια, η ψυχική κατάρρευση ή η απόλυτη απουσία στήριξης συναντούν την πιο ακραία βία απέναντι σε ένα ανυπεράσπιστο παιδί.
Κανένα κοινωνικό πρόβλημα δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για την εγκατάλειψη ή τον θάνατο ενός βρέφους. Μπορεί, όμως, να λειτουργεί ως προειδοποίηση. Και κάθε φορά που η κοινωνία λέει «δεν το χωράει ο νους», η Δικαιοσύνη και οι υπηρεσίες πρόνοιας οφείλουν να ρωτούν κάτι πολύ πιο δύσκολο: Ποιος το είδε πριν γίνει είδηση;
