Τελικά δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να ανησυχήσω. Μάλλον και τα δύο. Να γελάσω με την εικόνα ανθρώπων που στήνουν στρώματα και καρέκλες έξω από Αστυνομικά Τμήματα, περιμένοντας ολόκληρη τη νύχτα για να προλάβουν να εκδώσουν καινούργιο διαβατήριο με την παλιά ταυτότητα. Και να ανησυχήσω για όσα κρύβονται πίσω από αυτή την εικόνα.
Οι ουρές θυμίζουν άλλες εποχές. Λες και περιμένουν να αγοράσουν το καινούργιο iPhone, το τελευταίο PlayStation ή ένα περιζήτητο εισιτήριο συναυλίας. Μόνο που ακόμη και αυτά σήμερα τα παραγγέλνεις ηλεκτρονικά. Δεν στρώνεις κουβέρτα στο πεζοδρόμιο.
Ζουν ήδη μέσα στην ψηφιακή εποχή
Το παράδοξο είναι ότι εκείνοι που φοβούνται τη νέα ταυτότητα ζουν καθημερινά μέσα σε έναν απολύτως ψηφιακό κόσμο. Κυκλοφορούν με κινητά τηλέφωνα που καταγράφουν τοποθεσίες, πληρώνουν με κάρτες, χρησιμοποιούν εφαρμογές, κάνουν αναζητήσεις στο Διαδίκτυο και δημοσιεύουν προσωπικές στιγμές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Οι κάμερες καταγράφουν παραβάσεις, αλλά μπορούν επίσης να βοηθήσουν στην εξιχνίαση εγκλημάτων. Οι ηλεκτρονικές συναλλαγές αφήνουν ίχνη για το πότε πραγματοποιήθηκε μια αγορά, σε ποιο κατάστημα και για ποιο ποσό. Το κράτος, οι τράπεζες και οι μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες μπορούν, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να ανασυνθέσουν μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας.
Και παρ’ όλα αυτά, κάποιοι πιστεύουν ότι η μεγάλη απειλή είναι μια καινούργια πλαστική ταυτότητα.
Τα βιομετρικά στοιχεία δεν εμφανίστηκαν χθες
Τα ηλεκτρονικά διαβατήρια διαθέτουν εδώ και χρόνια μικροτσίπ με στοιχεία ασφαλείας. Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, οι διεθνείς έλεγχοι μετακινήσεων άλλαξαν ριζικά. Τα βιομετρικά χαρακτηριστικά μπήκαν στη ζωή των ταξιδιωτών και τα σύνορα έγιναν πιο αυστηρά.
Επομένως, το να εκδοθεί σήμερα ένα νέο διαβατήριο με παλιά ταυτότητα δεν αποτελεί κάποια μαγική απόδραση από την τεχνολογία. Είναι μια προσωρινή γραφειοκρατική κίνηση, όχι νίκη απέναντι σε κάποιο παγκόσμιο σχέδιο.
Ποιοι τους παραμυθιάζουν;
Το σοβαρότερο ερώτημα είναι ποιοι οργανώνουν και τροφοδοτούν αυτόν τον πανικό. Ποιοι αξιοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα για να διακινούν θεωρίες συνωμοσίας, ψέματα και θρησκόληπτες φοβίες; Και γιατί η Πολιτεία αφήνει την παραπληροφόρηση να καλπάζει χωρίς ουσιαστική ενημέρωση;
Αυτοί οι άνθρωποι μεγαλώνουν παιδιά, εργάζονται, κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Και, κυρίως, ψηφίζουν.
Ναι, ψηφίζουν. Και με τον φόβο, την άγνοια και τις εμμονές τους καθορίζουν όχι μόνο το δικό τους αύριο, αλλά και το δικό μου. Εκεί σταματά το γέλιο και αρχίζει η πραγματική ανησυχία.
