Η απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει την περικοπή που επέβαλλε ο νόμος Κατρούγκαλου στις συντάξεις χηρείας είναι σημαντική και απολύτως δίκαιη. Δεν πρόκειται για χάρη, αλλά για αποκατάσταση μιας αδικίας απέναντι σε ανθρώπους οι οποίοι έχασαν τον σύντροφό τους και είδαν, μετά την πρώτη τριετία, τη σύνταξη να μειώνεται από το 70% στο 35%.
Με τη νέα ρύθμιση, 8.552 συνταξιούχοι θα δουν τη σύνταξή τους να επανέρχεται στο 70%, ενώ δεκάδες χιλιάδες ακόμη απαλλάσσονται από τον κίνδυνο μελλοντικών περικοπών και αναδρομικών απαιτήσεων. Η μέση αύξηση υπολογίζεται περίπου στα 470 ευρώ τον μήνα. Είναι μια απόφαση με ουσιαστικό κοινωνικό αποτύπωμα. Σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, βρέθηκε ο αναγκαίος δημοσιονομικός και νομικός τρόπος για να κλείσει μια εκκρεμότητα δέκα ετών.
Προσωπικά, όμως, πιστεύω ότι αυτή η απόφαση πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία μιας ευρύτερης πολιτικής για την τρίτη ηλικία. Όταν συζητάμε για το δημογραφικό, συνήθως μιλάμε μόνο για γεννήσεις και επιδόματα σε νέα ζευγάρια. Το δημογραφικό, όμως, αφορά και τη γήρανση του πληθυσμού, την εγκατάλειψη της υπαίθρου και την απομάκρυνση των γενεών.
Γιατί να μη δημιουργηθεί ένα οργανωμένο πρόγραμμα αναστήλωσης εγκαταλελειμμένων σπιτιών και ολόκληρων χωριών, ώστε συνταξιούχοι να μπορούν να ζήσουν σε ένα πραγματικά σπιτικό περιβάλλον; Με γιατρό ή τηλεϊατρική, συγκοινωνία, γρήγορο διαδίκτυο, κοινωνικές υπηρεσίες και κίνητρα για να εγκατασταθούν κοντά τους νεότεροι άνθρωποι, επαγγελματίες και οικογένειες.
Ακόμη και οι βραχυχρόνιες μισθώσεις, με κανόνες και μέτρο, μπορούν να βοηθήσουν: να φέρουν επισκέπτες, εισόδημα και δουλειές, αλλά και να επιτρέψουν στα παιδιά και στα εγγόνια να περνούν περισσότερο χρόνο κοντά στους δικούς τους.
Ο παππούς και η γιαγιά μπορούν ακόμη να προσφέρουν εμπειρία, φροντίδα και γνώση. Και η συμμετοχή αυτή θα τους ξαναδώσει χαρά και ζωή. Χρειαζόμαστε ασφαλώς αξιοπρεπείς οίκους ευγηρίας για όσους τους έχουν ανάγκη. Δεν μπορεί, όμως, αυτή να είναι η μοναδική απάντηση.
Μια κοινωνία κρίνεται και από το εάν επιτρέπει στους ηλικιωμένους της να ζουν μέσα στην οικογένεια και στην κοινότητα — όχι στο περιθώριό τους.
