Υπήρξαν παιδιά που πέρασαν από τον ελληνικό κινηματογράφο σαν μια γλυκιά ανάμνηση. Και υπήρξε ο Βασιλάκης Καΐλας. Ένα παιδί-σύμβολο. Ένα πρόσωπο που ταυτίστηκε με τους «πονεμένους» ρόλους, με τα μεγάλα μάτια, τη σιωπηλή αθωότητα και εκείνη τη φυσικότητα που δύσκολα διδάσκεται.
Σήμερα, ο Βασίλης Καΐλας, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, είναι 73 ετών. Η πρόσφατη δημόσια εμφάνισή του, μαζί με τη σύζυγό του Άννα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στην εκδήλωση όπου η Finos Film και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τίμησαν ηθοποιούς της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά, επανέφερε στη μνήμη μια ολόκληρη εποχή.
Ο Βασιλάκης Καΐλας ξεκίνησε πολύ μικρός. Έπαιξε σε αμέτρητες ταινίες ως παιδί και ότι συνδέθηκε στη συλλογική μνήμη με τον μικρό λούστρο, το φτωχό παιδί που η ζωή το δοκίμαζε σκληρά. Συνολικά μέτρησε 117 συμμετοχές σε ταινίες, ανάμεσά τους η «Μανταλένα», «Η Αλίκη στο Ναυτικό», «Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης» και η «Κυρά μας η Μαμή».
Η ταινία όμως που τον σφράγισε ήταν «Ο Λουστράκος». Εκεί, ο μικρός Καΐλας έγινε κάτι περισσότερο από παιδί-ηθοποιός. Έγινε εικόνα. Έγινε ο πιτσιρικάς του ελληνικού σινεμά που κουβαλούσε στην πλάτη του όλη τη μελαγχολία της εποχής. Η «Μηχανή του Χρόνου» αναφέρει ότι για τον ρόλο είχε πάρει τόσο σοβαρά την προετοιμασία, ώστε κρατούσε κασελάκι με βούρτσες και γυάλιζε παπούτσια συγγενών και γειτόνων, ενώ ζήτησε συμβουλές και από πραγματικούς λούστρους στο κέντρο της Αθήνας.
Ήταν από εκείνες τις περιπτώσεις όπου η οθόνη μπέρδευε την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία. Ο κόσμος δεν έβλεπε απλώς έναν μικρό ηθοποιό. Έβλεπε «τον καημένο Βασιλάκη». Ο ίδιος, χρόνια αργότερα, είχε περιγράψει πως η αναγνωρισιμότητα δεν ήταν εύκολη για ένα παιδί. Δεν ζητούσε τη δημοσιότητα. Ήθελε την ησυχία του.
Και όταν μεγάλωσε, δεν ακολούθησε την κλασική διαδρομή του πρωταγωνιστή που μένει συνεχώς μπροστά στην κάμερα. Δεν χάθηκε ακριβώς από τον χώρο. Μετακινήθηκε. Από την εικόνα πέρασε στη φωνή. Από το πλατό πέρασε στο στούντιο.
Στα 58 του δούλευε πίσω από τις κάμερες, δίνοντας τη φωνή του σε παιδικούς ήρωες και κάνοντας σκηνοθετική επιμέλεια στις μεταγλωττίσεις. Μάλιστα, μία από τις καλύτερες δουλειές του ήταν «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι».
,Αυτό ήταν, λοιπόν, το επάγγελμα που ακολούθησε ουσιαστικά όταν απομακρύνθηκε από την κινηματογραφική βιτρίνα: η μεταγλώττιση και η σκηνοθετική επιμέλεια μεταγλωττίσεων. Μια δουλειά λιγότερο ορατή, αλλά βαθιά συνδεδεμένη με την τέχνη, τη φωνή και το παιδικό κοινό.
Ο ίδιος, μιλώντας για τη δουλειά αυτή, είχε πει ότι την έκανε όσο πιο αξιοπρεπώς μπορούσε, αν και τη χαρακτήριζε περισσότερο δουλειά επιβίωσης παρά καλλιτεχνική πληρότητα.
Στο μεταξύ, ο Βασίλης Καΐλας δεν έμεινε μόνο στις αναμνήσεις. Έγραψε και το βιβλίο «Ένα παιδί μετράει τα πλάνα», όπου αφηγήθηκε τη ζωή του και τη διαδρομή του στον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο τρυφερό κομμάτι της ιστορίας του. Ο μικρός «Λουστράκος» που συγκίνησε γενιές θεατών δεν έγινε ποτέ ένας άνθρωπος που κυνήγησε απεγνωσμένα το φως. Προτίμησε, μεγαλώνοντας, να σταθεί πίσω από αυτό. Να δουλέψει με τη φωνή του. Να ζήσει πιο ήσυχα. Και να κουβαλά για πάντα εκείνο το βλέμμα του παιδιού που ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος δεν ξέχασε ποτέ.
Καταπληκτικό και το βίντεο που ανέβασε στο YouTube η Ελευθερία Γεωργαλή
