Κάθε κοινωνία για να πηγαίνει μπροστά οφείλει να διορθώνει λάθη του παρελθόντος.
Είναι κατάκτηση, το γεγονός επιτέλους άρχισε να ακούγεται η φωνή κάθε γυναίκας – θύματος βίας, κακοποίησης, κακοποιητικής συμπεριφοράς και παρενόχλησης σε επαγγελματικούς, δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους.
Είναι θρίαμβος ότι, ένα κίνημα που ξεκίνησε αυθόρμητα με τον τίτλο “Me Too” το 2006 κάπου στις ΗΠΑ για να στηρίξει γυναίκες Αφροαμερικανικής καταγωγής με αδιανόητες εμπειρίες βιασμών, λεκτικής βίας ή κακοποίησης, εξαπλώθηκε σαν πελώριο κύμα γρήγορα σε ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο και ακόμα παραπέρα για να πάψει η έννοια της ισότητας και του αλληλοσεβασμού να περιορίζεται στα λόγια.
Είναι υπέροχο, ότι κατακτήσαμε επίπεδα ωριμότητας τέτοια, ώστε να προβληματιστούμε για το πως ακριβώς μεγάλωναν τα παιδιά τους οι προηγούμενες γενιές (δηλαδή και εμάς), επιδιώκοντας να μάθουμε και να διορθώσουμε τα λάθη. Να λειτουργούμε με ενσυναίσθηση και να ακούμε – επιτέλους – την Επιστήμη της Ψυχολογίας, ώστε να βγάζουμε υγιέστερους ημών ανθρώπους στον κόσμο.
Θέλουμε να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με αγάπη. Χωρίς να τα βρίζουμε, χωρίς να τα χτυπάμε, χωρίς να τα τρομοκρατούμε ή να τα απειλούμε. Θέλουμε να τα διδάσκουμε με το παράδειγμά μας. Να τα σεβόμαστε, ώστε να σέβονται. Να τα ακούμε, ώστε να ακούνε.
Μία δασκάλα ύψωσε τη φωνή της σε ένα νηπιαγωγείο στα Άνω Λιόσια και κατέληξε στο νοσοκομείο.
Δεν αδικώ γονείς που αγαπάνε το παιδί τους. Δεν αδικώ ανθρώπους που δεν αισθάνθηκαν ότι η κοινωνία τους νοιάζεται και τους φροντίζει. Δεν θα κατηγορήσω κάποιον που, ίσως, δεν αντιλαμβάνεται επαρκώς την έννοια του σχολείου και τον ρόλο ενός δασκάλου. Δεν θα επικαλεστώ καν το γεγονός, ότι με μεγάλωσε μία μητέρα που συνέβαινε να είναι και καθηγήτρια στο δημόσιο σχολείο, όπου την ακολουθούσα κάθε πρωί.
Όμως, έχω μία απορία: αν δεν θέλουμε να μοιράζουμε χαστούκια στα παιδιά μας, είναι λογικό να ανεχόμαστε χαστούκια στη δασκάλα τους;
