Είναι από εκείνες τις ημέρες που όλα μοιάζουν υπερβολικά.
Το παιδί δεν ακούει. Του λες κάτι μία φορά, δεύτερη, τρίτη… και ξαφνικά η φωνή ανεβαίνει.
Και μετά έρχεται η ενοχή:
«Γιατί νευρίασα τόσο πολύ για κάτι τόσο μικρό;»
Ίσως όμως το «μικρό» να μην ήταν τελικά τόσο μικρό.
Γιατί πολλές φορές δεν θυμώνουμε μόνο για αυτό που συνέβη.
Θυμώνουμε για αυτό που μας έκανε να αισθανθούμε.
Όταν μιλάς και κανείς δεν σε ακούει
Φαντάσου ότι μιλάς σε έναν άνθρωπο που αγαπάς και εκείνος συνεχίζει αυτό που κάνει. Δεν σε κοιτάζει. Δεν απαντά.
Πώς νιώθεις;
Ίσως θυμό. Ίσως απογοήτευση. Ίσως την αίσθηση:
«Δεν με υπολογίζει. Δεν με σέβεται. Δεν με βλέπει.»
Και αν αυτό επαναλαμβάνεται, μπορεί να αγγίξει κάτι ακόμη βαθύτερο:
«Έχω σημασία εδώ μέσα;»
Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το «το παιδί μου δεν μάζεψε τα παιχνίδια του».
Όταν όλοι χρειάζονται τη μαμά
Η μητέρα μπορεί να περάσει ολόκληρη την ημέρα δίνοντας.
«Μαμά, θέλω νερό.»
«Μαμά, πού είναι το παιχνίδι μου;»
«Μαμά, έλα!»
«Μαμά, κοίτα!»
Και μέσα σε όλη αυτή την προσφορά μπορεί να υπάρχει ένα παράδοξο:
Όλοι χρειάζονται τη μαμά, αλλά ποιος βλέπει τη μαμά;
Ο Tony Robbins έχει αναδείξει τη σημαντικότητα ως μία από τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες: την ανάγκη να νιώθουμε ότι μετράμε, ότι η παρουσία μας έχει αξία.
Έτσι, ένα μικρό περιστατικό μπορεί να αγγίξει μια πολύ μεγαλύτερη ανάγκη:
«Με ακούνε; Με υπολογίζουν; Έχω σημασία;»
Δεν είσαι υπερβολική. Ίσως είσαι εξαντλημένη.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε θυμός είναι δικαιολογημένος ούτε ότι το παιδί πρέπει να ικανοποιεί κάθε ανάγκη μας.
Τα παιδιά είναι παιδιά. Κουράζονται, απορροφώνται στο παιχνίδι, ξεχνούν.
Αλλά όταν θυμώνεις δυσανάλογα συχνά με μικρά πράγματα, ίσως αξίζει να ρωτήσεις:
«Τι μου λείπει εμένα;»
Ξεκούραση; Βοήθεια; Χρόνος; Αναγνώριση; Σύνδεση; Σεβασμός;
Ή μήπως η αίσθηση ότι υπάρχεις κι εσύ μέσα στην οικογένεια ως άνθρωπος και όχι μόνο ως μαμά;
Μια μικρή παύση
Την επόμενη φορά που θα νιώσεις ότι πρόκειται να εκραγείς, δοκίμασε τρεις ερωτήσεις:
Τι έγινε;
Τι ένιωσα;
Τι χρειάζομαι;
Αυτή η μικρή παύση δημιουργεί χώρο ανάμεσα στο ερέθισμα και στην αντίδραση.
Και μέσα σε αυτόν τον χώρο βρίσκεται η επιλογή.
Και μια ερώτηση για σκέψη
Μήπως κάποιες φορές δεν ζητάς από τους ανθρώπους γύρω σου να σε υπακούσουν τόσο, όσο ζητάς — χωρίς να το λες — να σε δουν;
Να σε ακούσουν. Να σε υπολογίσουν. Να σου πουν: «Βλέπω πόσο προσπαθείς».
Γιατί ίσως η μητέρα δεν χρειάζεται πάντα να γίνει πιο υπομονετική.
Ίσως χρειάζεται πρώτα να πάψει να γίνεται αόρατη.
