Υπάρχει ένα σημείο στην προσωπική εξέλιξη όπου η συνειδητότητα σταματά να είναι μια προσπάθεια.
Δεν είναι κάτι που θυμάσαι να κάνεις. Δεν είναι μια πρακτική που χρειάζεται να εφαρμόσεις κάθε φορά που η ζωή γίνεται δύσκολη.
Αρχίζει απλώς να υπάρχει μέσα στον τρόπο που ζεις.
Για πολύ καιρό, η επίγνωση μπορεί να μοιάζει με μια διαδικασία παρατήρησης. Να προσπαθείς να καταλάβεις τις σκέψεις σου. Να αναγνωρίζεις τα συναισθήματά σου. Να προσέχεις τις αντιδράσεις σου.
Και αυτή η διαδικασία είναι σημαντική.
Γιατί σε βοηθά να βγεις από τον αυτόματο τρόπο με τον οποίο πολλές φορές λειτουργούμε. Να μην αντιδράς μηχανικά σε ό,τι συμβαίνει γύρω σου, αλλά να δημιουργείς έναν μικρό χώρο πριν επιλέξεις πώς θα απαντήσεις.
Όμως κάποια στιγμή κάτι αλλάζει.
Δεν χρειάζεται πια να σταματήσεις για να παρατηρήσεις τη ζωή σου.
Αρχίζεις να είσαι μέσα σε αυτή με διαφορετικό τρόπο.
Υπάρχει μια μικρή απόσταση ανάμεσα σε αυτό που συμβαίνει και στον τρόπο που επιλέγεις να ανταποκριθείς. Και μέσα σε αυτή την απόσταση δημιουργείται κάτι πολύ σημαντικό.
Η ελευθερία.
Όχι η ελευθερία να ελέγχεις τα πάντα.
Αλλά η ελευθερία να μην αντιδράς πάντα με τον ίδιο τρόπο.
Να μπορείς να νιώσεις θυμό χωρίς να γίνεις ο θυμός σου.
Να μπορείς να νιώσεις φόβο χωρίς να αφήσεις τον φόβο να αποφασίσει για εσένα.
Να μπορείς να βιώσεις μια δυσκολία χωρίς να τη μετατρέψεις αμέσως σε μια ιστορία για το ποιος είσαι.
Και ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της συνειδητότητας.
Δεν αλλάζει απαραίτητα αυτά που συμβαίνουν.
Αλλάζει τη σχέση σου με αυτά που συμβαίνουν.
Η ζωή συνεχίζει να έχει αβεβαιότητα.
Υπάρχουν απογοητεύσεις. Υπάρχουν στιγμές που δεν έχεις όλες τις απαντήσεις. Υπάρχουν μέρες που επιστρέφουν παλιές σκέψεις και παλιά συναισθήματα.
Η διαφορά είναι ότι δεν χάνεσαι πια τόσο εύκολα μέσα τους.
Δεν χρειάζεται κάθε σκέψη να γίνει αλήθεια.
Δεν χρειάζεται κάθε συναίσθημα να γίνει οδηγός.
Δεν χρειάζεται κάθε εμπειρία να αποκτήσει αμέσως εξήγηση.
Υπάρχει ένας χώρος ανάμεσα σε αυτό που συμβαίνει και σε αυτό που επιλέγεις να κάνεις.
Και αυτός ο χώρος είναι εκεί όπου βρίσκεται η επίγνωση.
Στην καθημερινότητα αυτό φαίνεται σε μικρές στιγμές.
Στον τρόπο που ακούς πραγματικά έναν άνθρωπο χωρίς να προετοιμάζεις ήδη την απάντησή σου.
Στον τρόπο που μπορείς να αφήσεις μια μικρή απογοήτευση να περάσει χωρίς να τη μετατρέψεις σε βάρος ολόκληρης της ημέρας.
Στον τρόπο που μπορείς να απολαύσεις μια απλή στιγμή χωρίς να αισθάνεσαι συνεχώς την ανάγκη να αναζητήσεις το επόμενο πράγμα.
Και ίσως τότε καταλαβαίνεις κάτι.
Η συνειδητότητα δεν είναι να απομακρύνεσαι από τη ζωή για να τη δεις καλύτερα.
Είναι να πλησιάζεις περισσότερο τη ζωή χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτή.
Δεν είναι μια κατάσταση όπου όλα είναι ήρεμα.
Είναι η ικανότητα να παραμένεις παρών ακόμη και όταν δεν είναι.
Και κάπου εκεί η προσωπική εξέλιξη αλλάζει μορφή.
Δεν ψάχνεις πια συνεχώς τον εαυτό σου.
Δεν προσπαθείς συνεχώς να τον διορθώσεις.
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι έχεις αλλάξει.
Απλώς ζεις από μια διαφορετική θέση. Μια θέση όπου σκέφτεσαι πριν αντιδράσεις.
Ακούς πριν απαντήσεις.
Νιώθεις χωρίς να φοβάσαι αυτό που νιώθεις.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ώριμο σημείο της αλλαγής:
Όταν η συνειδητότητα παύει να είναι κάτι που κάνεις.
Και γίνεται ο τρόπος με τον οποίο υπάρχεις.
