fintel-kastro

Τα συλλυπητήριά τους συνεχίζουν να εκφράζουν προσωπικότητες διεθνούς εμβέλειας από όλο τον κόσμο για τον θάνατο του Φιντέλ
Είναι κατά τη γνώμη μου λάθος να βάζουμε τα γυαλιά του δυτικού μας πολιτισμού και δημοκρατίας και να προσπαθούμε να δούμε την Κούβα του Κάστρο μέσα απ' αυτά. Είναι σα να διαβάζουμε ισπανικό βιβλίο με γερμανικό λεξικό δίπλα, για τις άγνωστές μας λέξεις. Κακά τα ψέματα, η ύπαρξη ενός σοσιαλιστικού καθεστώτος, τόσο κοντά στις ακτές της, ήταν ένα χτύπημα στο μαλακό υπογάστριο των ΗΠΑ ειδικά κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου, και γι'αυτό έκανε τα πάντα για να το εξοντώσει. Πρώτο εμπάργκο το 1960, διακοπή διπλωματικών σχέσεων το 1961 και η αποτυχημένη επιχείρηση στον κόλπο Χιρόν, πλήρες εμπορικό εμπάργκο και οικονομικός αποκλεισμός από το 1962 και μετά ,πληρώνοντας το τίμημα για την κρίση των πυραύλων.
Τι ήταν, λοιπόν, ο Φιντέλ; Ο επαναστάτης που στην πορεία έγινε ηγεμόνας, όπως κι όσοι επαναστάτες πήραν την εξουσία στα χέρια τους. Πολέμησε την εξουσία των ολιγαρχών της Κούβας και τους νίκησε, νικήθηκε όμως από τον γλυκό καρπό της εξουσίας. Κι έτσι η επανάστασή του έμεινε στην ουσία μισή, θάμπωσε με τα χρόνια. Δεν έσβησε όμως η παλιά της δόξα. Οι Κουβανοί σίγουρα δε χρειάζονται την άκρατη, ψυχωτική υπερκατανάλωση της αστικής Δύσης για να είναι ένας «ευτυχισμένος λαός». Δεν απέκτησαν όμως κι αυτά που τους υποσχέθηκε η επανάσταση του Φιντέλ. Η Κούβα ακόμα και σήμερα συνεχίζει να ψάχνει με το λυχνάρι τις καλύτερες μέρες. Η σφραγίδα του Φιντέλ όμως είναι και θα μείνει ανεξίτηλη γύρω της, μέσα της.
Ο Μίκης Θεοδωράκης αποφάσισε να αποχαιρετήσει με μία σύντομη ανακοίνωση στο προσωπικό του site τον ιστορικό ηγέτη Φιντέλ
Ίσως εδώ να πρέπει να σκεφτούμε τη λιγοψυχία των Ελλήνων απέναντι στο ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ, απέναντι στα capital controls με τις ουρές στα ΑΤΜ, αλλά και τον άνευ όρων συμβιβασμό στις διαθέσεις των δανειστών χωρίς πια να ξέρουμε το λόγο. Οι μισθοί πέφτουνε, οι συντάξεις κόβονται, οι φόροι αυξάνονται και εμείς συνεχίζουμε υπνωτισμένοι σε έναν δρόμο που οδηγεί στη χειρότερη σε γκρεμό και στην καλύτερη σε αδιέξοδο. Τον Φιντέλ πρέπει να τον ζηλεύουμε γιατί υπήρξε αυτός που θα έπρεπε να είμαστε κι εμείς.
Όταν πήγα στην Κούβα για γύρισμα, ζήτησα να συναντήσω τον Κάστρο. Μου ζήτησαν να περιμένω δυο μέρες στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, γατί ο Κάστρο δεν έχει γραφείο, περιφέρεται σε ένα αυτοκίνητο από τον φόβο απόπειρας δολοφονίας. Το πρόγραμμά του κρατιέται μυστικό και θα έρθει ο ίδιος να με βρει ξαφνικά, ακόμα και στις 2 το πρωί. Δε δέχτηκα γιατί θα τον συναντούσα στη μεγάλη παρέλαση της Πρωτομαγιάς. Πάνω από 500.000 Κουβανοί περνούσαν μπροστά μας εκείνη τη μέρα. Αυτοί που εγκατέλειψαν την Κούβα και κατέφυγαν στην απέναντι Φλόριντα ήταν κυρίως ο αστικός πληθυσμός όταν εκδηλώθηκε η συμπεριφορά των εθνικοποιήσεων του Κάστρο. Όμως ο αγροτικός κόσμος ήταν το 80% του πληθυσμού και αυτός είναι που υποστήριξε (και μάλλον υποστηρίζει ακόμα) το καστρικό καθεστώς.
Ο Φιντέλ Κάστρο, ο ιστορικός ηγέτης της κουβανικής επανάστασης που πέθανε το Σάββατο 26 Νοεμβρίου στα 90 του, ήταν διάσημος
«Αυτή την ώρα της απώλειας του Φιδέλ Κάστρο, τείνουμε χείρα φιλίας στο λαό της Κούβας», δήλωσε ο απερχόμενος πρόεδρος των
Τρεις ημέρες με τον Φιντέλ Κάστρο είναι ο τίτλος του βίντεο που επαναφέρουν οι New York Times με τον πρώην ανταποκριτή του