kepriake-demokratia

Η εκλογή του σημερινού προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας νοηματοδοτούσε την επίλυση του Κυπριακού. Η ταύτισή του με το εγχείρημα αυτό του προσέδωσε πολιτικό κεφάλαιο. Πρωτίστως επέδρασε θετικά στην ηγετικότητά του. Τα προβλήματα που προέκυψαν μετά το ναυάγιο της Γενεύης δεν αναιρούν την ταυτότητά του. Ούτε ακυρώνουν τη δυνατότητά του να διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στην εξεύρεση συμφωνίας.
Ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, ο οποίος το απόγευμα επέστρεψε από το εξωτερικό, πληροφορήθηκε από δημοσιεύματα εφημερίδων
Το Κυπριακό προκλήθηκε και συντηρείται γιατί ο εθνικισμός έβρισκε και βρίσκει γόνιμο έδαφος σε όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Ως εκ τούτου, προϋπόθεση για την επίλυσή του εθνικού ζητήματος είναι η στρατηγική του ήττα. Το ξερίζωμά του. Διαφορετικά, όποιες πρωτοβουλίες κι αν αναπτυχθούν, θα αποδειχθούν ατελέσφορες και αδιέξοδες. Τα όσα θεατά και αθέατα συνέβησαν στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις στη Γενεύη το επιβεβαιώνουν. Η επανεκκίνηση των συνομιλιών δεν επισκιάζεται μόνο από το τουρκικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, ούτε από τις κυπριακές προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου.
Στην ουσία το ΑΚΕΛ συνιστά ιδιότυπο κόμμα. Δεν παραπέμπει ούτε στα κομμουνιστικά ούτε στα σοσιαλδημοκρατικά σχήματα. Μολονότι αυτοτοποθετείται στον ορθόδοξο αριστερό χώρο, εντούτοις οι θέσεις του δεν απέχουν πολύ από εκείνες της παλιάς κρατικιστικής σοσιαλίζουσας και εργατικής παράδοσης. Ο λόγος του, αν και επενδυμένος με τα παραδοσιακά κλισέ της Αριστεράς, δεν διακρίνεται για τις μανιχαϊστικές και αντικαπιταλιστικές αντιλήψεις των κομμουνιστικών κομμάτων. Δεν αποπνέει τη γνώριμη αρτηριοσκλήρωση. Ούτε διολισθαίνει σε λαϊκισμούς.
Το εθνικό πρόβλημα της Κύπρου επισκίαζε, και σε έναν μεγάλο βαθμό επισκιάζει ακόμη, την πολιτική ατζέντα της Κύπρου. Εύλογο και κατανοητό. Οι εντάσεις που ακολούθησαν τις αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων το '63-'64 και στη συνέχεια η τουρκική εισβολή ήταν φυσικό να καταστήσουν το Κυπριακό κυρίαρχο ζήτημα. Έτσι το ζήτημα βρίσκεται μόνιμα στο επίκεντρο της δημόσιας ζωής. Μονοπωλεί τον διάλογο και την αντιπαράθεση πάνω από τέσσερις δεκαετίες.
Η Κύπρος έχει να επιδείξει σημαντικά επιτεύγματα στην προσαρμογή της με το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Η ανάκαμψη της οικονομίας της φανερώνει τις δυνατότητες που διαθέτει. Ωστόσο, μολονότι υπερτερεί σε οικονομικό πλεόνασμα υστερεί σε πολιτικό. Οι ατελέσφορες συνομιλίες Αναστασιάδη-Ακιντζί, ανεξαρτήτως του επιμερισμού των ευθυνών, το επιβεβαιώνουν. Η εναρμόνισή της Κύπρου με την Ευρώπη περνάει μέσα από την επίλυση του Κυπριακού. Όσο αυτό παραμένει εκκρεμές, δεν θα είναι μόνο μια διαιρεμένη χώρα, αλλά θα χάνει ευκαιρίες να κεφαλαιοποιήσει την ανάπτυξη και ευημερία που θα δημιουργούσε η επανένωσή της.
Στον κομματικό βιότοπο της Κύπρου, χρόνια τώρα, ευδοκιμεί μια ξεχωριστή διασταύρωση. Το υβρίδιο οφείλεται στην πολτοποίηση, εθνικιστικών, ακροδεξιών, εθνικοσοσιαλιστικών και αντιδραστικών απόψεων. Αναπτύσσεται στο έδαφος της αντιπαλότητας, της μισαλλοδοξίας, του φανατισμού, της αρτηριοσκλήρωσης μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Όποιο κι είναι το περιτύλιγμά του -δεξιό, κεντρώο, ακόμη και σοσιαλιστικό- ο πυρήνας του παραμένει ίδιος: Η σθεναρή άρνηση της συνύπαρξης.
Η αλήθεια είναι ότι η διαίρεση και η διχοτόμηση αντιμετωπίστηκε ως ευκαιρία, προκειμένου να δημιουργηθούν καριέρες πολιτικές, να συσταθούν κόμματα, να καλλιεργηθούν φαντασιώσεις και εθνικιστικές εξάρσεις. Ένα ολόκληρο πολιτικό, μιντιακό, επιχειρηματικό εποικοδόμημα στήθηκε, πλειοδοτώντας σε ακραίες απόψεις, με το πρόσχημα μιας δήθεν υπερήφανης και αδιάλλακτης εθνικής στρατηγικής. Αν και εξέφραζε μια μικρή μειοψηφία, επί χρόνια κατόρθωνε να επιβάλει τις απόψεις και τις θέσεις του, ακυρώνοντας κάθε φορά όποιες πρωτοβουλίες αναπτύσσονταν για τη λύση. Και το βασικότερο: πετύχαινε να δηλητηριάζει σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης, αγνοώντας τα κεκτημένα.
Η κινητικότητα που αναπτύχθηκε στο Κυπριακό συνιστά μια φωτεινή αναλαμπή σε ένα όλο και πιο σκοτεινό σκηνικό. Οι θιασώτες των τετελεσμένων που προέβλεπαν ναυάγιο εκτίθενται ανεπανόρθωτα. Οι δήθεν εθνικές τους ευαισθησίες είναι προσχηματικές και επικίνδυνες. Τα αποτελέσματα των συνομιλιών στο Μοντ Πελεράν και στη Γενεύη κατέδειξαν ότι ο μόνος κίνδυνος που ελλοχεύει είναι ο τορπιλισμός των κοινών προσπαθειών από επιπόλαιες και απαίδευτες ενέργειες, ιδιαίτερα όταν προέρχονται εκτός του Νησιού.
Στην πραγματικότητα η Μεγαλόνησος μετά την κατοχύρωση της Κυπριακής Δημοκρατίας υπήρξε θύμα μιας ανελέητης «σύγκρουσης εθνικισμών». Σύγκρουσης που αντιστρατευόταν την αυθυπαρξία και την ανθεκτικότητά της. Τα γεγονότα που μεσολάβησαν από τη δεκαετία του '60 και μετά ήταν φυσικό να πλήξουν καίρια την υπόστασή της με αποκορύφωμα την εισβολή του 1974. Ο τουρκικός επεκτατισμός από τη μια και οι κορώνες περί «δεύτερου ελληνικού κράτους» από την άλλη διεύρυναν το χάσμα ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Η εκατέρωθεν καλλιέργεια εθνικών φαντασιώσεων στάθηκε τροχοπέδη για την αρμονική συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.