keverneseis

Είναι αντικειμενικά τεκμηριωμένο ότι η Ελλάδα μετά από τις κυβερνήσεις όπου συμμετείχατε συνετρίβη. Την εκτεταμένη καταστροφή την παραδέχεστε και ο ίδιος στους λόγους σας. Έχετε συν-ευθύνη για αυτή την εξέλιξη; Αν δεν έχουν ευθύνη οι βουλευτές και οι κυβερνώντες, ποιος έχει ευθύνη; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Το 2008 μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τη δραματική καταστροφή της Αθήνας, καταθέσατε την παραίτησή σας από ευθιξία, αλλά δεν έγινε δεκτή. Παραμένει αυτή η ευθιξία στον στοχασμό σας;
Στην αναμέτρηση της 6ης Μαΐου ο πάλαι ποτέ κραταιός δικομματισμός συνετρίβη, καθότι τα δύο πρώτα σε εκλογική απήχηση κόμματα με δυσκολία συγκέντρωσαν αθροιστικά το 1/3 των ψήφων των πολιτών. Κάτι αντίστοιχο σχεδόν συνέβη και στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου εκείνου του έτους, στις δε διπλές κάλπες του 2015, παρά τη βελτίωση των ποσοστών τους, τα δύο πρώτα σε ψήφους κόμματα μόλις και μετά βίας προσέγγισαν το 65% της απήχησης του εκλογικού σώματος. Ως εκ τούτου, την τελευταία τετραετία έχει καταστεί αδήριτη η ανάγκη επαναπροσδιορισμού των όρων κατανομής των βουλευτικών εδρών, πόσω μάλλον του καλπονοθευτικού, ως αποδεικνύεται, bonus των 50 εδρών που απολαμβάνει το πρώτο σε ψήφους κόμμα.
Η προσέγγιση των δύο πλευρών, δεν είναι πια η πρώτη επιλογή του Ισραήλ για την προάσπιση των συμφερόντων του, αλλά «αναγκαστική λύση» που συνδέεται με το παιχνίδι των αγωγών φυσικού αερίου και την τύχη της Κύπρου, θέματα που θα μας απασχολήσουν ξεχωριστά. Η Ελλάδα για άλλη μια φορά λάμπει δια της απουσίας της από τα τεκταινόμενα, έχοντας αποτύχει να διαχειριστεί τις σχέσεις της με το Ισραήλ, προς το μακροπρόθεσμο όφελος των δύο χωρών, μεταξύ άλλων, παρέχοντας μεσολαβητικές υπηρεσίες στην εξεύρεση μιας λύσης από το σημερινό αδιέξοδο του Παλαιστινιακού ζητήματος.
Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν έχει τις περισσότερες φορές ιδεολογικούς δεσμούς με το κόμμα που ψηφίζει, αλλά πελατειακούς. Αυτού του είδους η σχέση μπορεί να μην ήταν πρόβλημα όσο υπήρχε δημόσιο χρήμα και εξυπηρετούνταν, το γεγονός όμως ότι τα δύο μεγάλα κόμματα έφτασαν στο σημείο να αδυνατούν να παράσχουν τα ανταλλάγματα του παρελθόντος, σε συνδυασμό με την απουσία ιδεολογικών δεσμών, προκάλεσε την απώλεια των ψηφοφόρων τους. Οι ψηφοφόροι, επομένως, προχώρησαν σε αναζήτηση νέας πηγής παροχών.
Μετά το δεύτερο σχέδιο διάσωσης, τον Οκτώβριο του 2011, το βιτριόλι του διεθνούς Τύπου κατευθύνθηκε στην ελληνική κυβέρνηση και στην ανικανότητά της να επιβάλλει τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, τις μεταρρυθμίσεις στον δημόσιο τομέα και στην πάταξη της φοροδιαφυγής, ενώ μετά την πρόταση του τέως Π/Θ, Γιώργου Παπανδρέου, για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, η ιδέα μιας ελληνικής εξόδου από το ευρώ άρχισε να κυριαρχεί στα διεθνή ΜΜΕ ως Grexit. Το Grexit συνέχισε να απασχολεί τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά ΜΜΕ έως τα μέσα περίπου του 2012, μέχρι τη διενέργεια των εκλογών και τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης (Σαμαρά-Βενιζέλου), πλήττοντας τα τελευταία ψήγματα αξιοπιστίας που υπήρχαν για την ελληνική οικονομία.
Από το 2010 και μετά, όταν τα εύκολα δανεικά σταμάτησαν, οι διαδοχικές κυβερνήσεις, αντί να αναμορφώσουν το σπάταλο διεφθαρμένο κράτος και την κρατικοδίαιτη οικονομία για να μας βγάλουν από την κρίση, απλώς διαχειρίστηκαν τη μιζέρια. Η σημερινή κυβέρνηση είναι ακόμη σε αυτή τη λογική και ενώ δεν υπάρχει πλέον ούτε η μιζέρια για να διαχειριστούν και ο προϋπολογισμός είναι πάλι ελλειμματικός, αυτοί εγκαθιστούν το καθεστώς τους διαλύοντας τις ανεξάρτητες αρχές και διορίζοντας αδιάντροπα τους συγγενείς, φίλους και υμετέρους και καταστρέφοντας ότι έχει απομείνει από την παιδεία και την ιδιωτική οικονομία.
Αγαπητέ φίλε, από το 1981 και εντεύθεν οι ελληνικές κυβερνήσεις αδιακρίτου ιδεολογίας δανείζονταν χρήματα από τράπεζες του εξωτερικού ώστε να ικανοποιήσουν τους «πελάτες» ψηφοφόρους τους. Η κατάσταση αυτή δημιούργησε μία επίπλαστη αντίληψη και νοοτροπία πως υπήρχε δήθεν ανάπτυξη στην πατρίδα σου. Στην πραγματικότητα ήταν μία «πλαστική» ανάπτυξη. Ο ελληνικός λαός αποχαυνωμένος από τις παχυλές συντάξεις που μοιράζονταν αδιακρίτως κομμάτων και ιδεολογιών ζούσε μέσα σε ένα «πλαστικό κόσμο».
Περί πολιτικής ανδρείας λοιπόν, υπευθυνότητας και αντιμετώπισης της πραγματικότητας που έχουμε μπροστά μας ούτε λόγος. Ο ρεαλισμός στις κυβερνήσεις έρχεται περιστασιακά και μόνο υπό την πίεση των αποτελεσμάτων που πρέπει να δείξουμε στους μπαμπούλες της Ευρώπης. Η πραγματική κρίση λοιπόν δεν είναι η οικονομική. Είναι βαθιά πολιτική και κοινωνική. Αυτή την κρίση χρειάζεται πρώτα απ' όλα να αντιμετωπίσει η Ελλάδα. Να καταλάβουμε ότι τα παραμύθια έχουν πάντοτε δράκο και δεν πρέπει να πιστεύουμε σε αυτά. Γιατί; Γιατί πάντα κερδίζει ο δράκος.