ortholoyismos

Μπορεί η θρησκεία να εκλείψει από το πολιτικό πεδίο;
Η δολιότητα της αντιλαϊκιστικής χειρονομίας θα ήταν συναρπαστική αν δεν ήταν πρωτίστως απειλητική: πρώτα παρουσιάζει ως λυμένο ζήτημα το τι είναι «(η μόνη) αλήθεια», με όλα τα άλλα να είναι απλώς «ψέμα». Ακολούθως, υπονοεί πως η αλήθεια υπαγορεύει μία και μόνη πολιτική, αυτή που υποστηρίζει ο αντιλαϊκιστής: οι άλλες πολιτικές προτάσεις δεν είναι αυτό που δηλώνουν, αλλά απλώς συνειδητές προσπάθειες εξαπάτησης. Έτσι οι «λαϊκιστές», αν και γνωρίζουν ενδόμυχα την αλήθεια που οδηγεί γραμμικά στην πολιτική στάση του «αντιλαϊκιστή», τη συσκοτίζουν ούτως ώστε να προτείνουν μια πολιτική που δεν είναι εφικτή, αλλά ως ευχάριστη ελκύει ψήφους.
Τι είναι όμως αυτό που καθιστά τον λιμπεραλιστικό συντηρητισμό πανοπλία των κοινωνιών και δήμιο των προβλημάτων τους; Πρώτιστα εν αντιθέσει με τα κοινώς λεγόμενα, η συντηρητική γραμματεία ενσαρκώνει ατομοκεντρικά ιδεώδη, κατοχυρώνοντας την ολότητα της ανθρώπινης υπόστασης και τα σύμφυτα με αυτή αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα. Κοντολογίς δημιουργεί ένα πλέγμα προστασίας της ατομικής ύπαρξης, εξοστρακίζοντας τις ισοπεδωτικές νομοτέλειες του σοσιαλισμού, του ορθόδοξου μαρξισμού και του εθνικοσοσιαλισμού όπως και την παραδοσιακή σταθερά του κλασικού συντηρητισμού η οποία συνοψίζεται στην οργανισμική θεώρηση των κοινωνικών σχηματισμών.
Διαβάζω τις αναλύσεις της εσχατολογίας, εντρυφώ στην επιχειρηματολογία της ευκολίας. Σαστίζω με το ότι δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό, ή μήπως βιώνουμε μια συλλογική άρνηση, ότι τίποτα δεν θα είναι ξανά όπως πριν. Ότι για να επιστρέψουμε σε μια κανονικότητα ενός κράτους με αυξημένες ροές κυριαρχίας που θα στέκεται στα πόδια του και θα είναι ο καπετάνιος της μοίρας του, μια αντιστοίχηση του μοναδικού ποιήματος του Γουόλτ Γουάιτμαν σε κράτος, θα χρειαστούν χρόνια, σκληρή δουλειά, προσπάθεια και κυρίως η ενασχόληση με την πολιτική αναγέννηση του τόπου των καλύτερων.
Ο Έλληνας εκτίθεται εδώ και δεκαετίες σε ένα περιβάλλον με ακραία αβεβαιότητα, στην οποία έχει συνεισφέρει η εκάστοτε κυβέρνηση (και όχι μόνο στα χρόνια της κρίσης). Δυστυχώς τα παραδείγματα είναι άπειρα...αλλαγές στο φορολογικό περιβάλλον σχεδόν κάθε χρόνο, πολλές φορές με αναδρομική(!!!) ισχύ, νομοθετικές παλινδρομήσεις εντός μηνών (καταργώντας κάθε έννοια κρατικής συνοχής), αβεβαιότητα ως προς την ταχύτητα απονομής δικαιοσύνης, κτλ. Το αποτέλεσμα της αβεβαιότητας είναι η δυσκολία πρόβλεψης του μέλλοντος από τους πολίτες.