politiko-sestema

Κάτι δεν γίνεται σωστά στο βασίλειο του πνεύματος και της μόρφωσης.
Δεν αρκεί η αλλαγή κουλτούρας. Χρειαζόμαστε αλλαγή πολιτικής με ριζικές μεταρρυθμίσεις και στο πεδίο των προσωπικών απόψεων.
Αντισταθείτε ενάντια στη βαρετή, διεφθαρμένη, παράλογη, αναξιοκρατική και αδιέξοδη κοινωνία στην οποία ορισμένοι μας οδηγούν και επιδιώκουν να ζήσουμε.
Απαιτείται αναβάθμιση του πολιτικού συστήματος και ανανέωση.
Το λυκόφως μιας μετεμφυλιακής τάξης πραγμάτων, οι πανίσχυρες ελίτ που θησαυρίζουν, οι πολίτες που δυσκολεύονται να αγοράσουν ψωμί και ζουν για ώρες στα σκοτάδια.
Αντικείμενο προβληματισμού για τη σχέση των πολιτών με το πολιτικό σύστημα, τις κυβερνήσεις και κυρίως με το ίδιο το Δημοκρατικό
Πρέπει πραγματικά να μιλήσουμε για τη λέξη από «Λ». Τη συναντάμε παντού στις μέρες μας. Και τη χρησιμοποιούν όλοι: άνδρες, γυναίκες, ακόμα και παιδιά άκουσα να τη χρησιμοποιούν. Φυσικά και μιλάω για το λαϊκισμό. Δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσεις ένα άρθρο για την πολιτική αυτή την εποχή και να μην περιλαμβάνει τη λέξη. Στην ουσία, οποιαδήποτε εκλογή ή δημοψήφισμα παρουσιάζεται σαν μια μάχη ανάμεσα σε ένα θαρραλέο λαϊκισμό και ένα πολιορκημένο καθεστώς. Δεν υπάρχει χώρος για κάτι άλλο.
Οι εμπειρίες του 1953-1963, 1993-99 και 2012-2014 έδειξαν (και η θεωρία επιβεβαιώνει) ότι η καθιέρωση και υποτίμηση του (νέου) νομίσματος θα πρέπει να συνοδεύσει σφικτή εισοδηματική και δημοσιονομική πολιτική (και σοβαρές μεταρρυθμίσεις) προκειμένου να αποφευχθεί το σπιράλ πληθωρισμού και υποτιμήσεων που καταλήγει σε πλήρη αποδιοργάνωση της οικονομίας. Όμως αυτό ακριβώς δεν είναι βέβαιο στις σημερινές πολιτικές και οικονομικές συνθήκες. Την έξοδο από την Ευρωζώνη (ή και την ΕΕ) θα ακολουθούσε μεγαλύτερη απόκλιση της οικονομικής πολιτικής από τις τάσεις στην Ευρώπη και ακόμα μεγαλύτερη (και παραλυτική) εσωστρέφεια του πολιτικού συστήματος.
Αν το πολιτικό σύστημα συνολικά είχε δει την κρίση ως ευκαιρία ανάπτυξης της εθνικής μας αυτογνωσίας και, μέσα από την αυτοκριτική, ως αφετηρία αυτόβουλης διορθωτικής παρέμβασης στα καθ' ημάς κακώς κείμενα... (αντί να τη χρησιμοποιεί για να ανατροφοδοτεί και να διογκώνει έναν πρωτόγονο αντιδυτικισμό με ρίζες στις... σταυροφορίες, το Σχίσμα και το Βυζάντιο). Αν αυτά συνέβαιναν... Η ελληνική κοινωνία θα είχε, άραγε, πονέσει λιγότερο; Το πιθανολογώ ισχυρά χωρίς, ωστόσο, να είμαι απολύτως σίγουρος. Απολύτως σίγουρος, αντίθετα, είμαι πως, στην περίπτωση αυτή, ο πόνος θα εκδηλωνόταν περισσότερο με ωδίνες και λιγότερο με οδύνες.
Επειδή δεν υπάρχει χώρος να ενσκήψουμε σε όλο το εύρος του προβλήματος, θα σας παραθέσω τις προτάσεις μου για την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, με βάση τις γνώσεις και εμπειρίες μου από διάφορες θέσεις που κατείχα στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.