Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική εξηγείται καλύτερα με ένα παλιό λαϊκό τραγούδι παρά με δέκα αναλύσεις. Και αυτό που συμβαίνει σήμερα στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς μοιάζει βγαλμένο από τζουκ μποξ του 1962: «Άμα θες να φύγεις φύγε». Βαγγέλης Περπινιάδης με Ρία Νόρμα. Όχι ως ερωτικό παράπονο πια, αλλά ως πολιτική προειδοποίηση.
Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, στη Νέα Αριστερά, φαίνεται να λέει περίπου αυτό σε όσους κοιτούν προς την πλευρά του Αλέξη Τσίπρα: όποιος θέλει να πάει, ας πάει. Αλλά ας μη μείνει στη μέση του δρόμου, ούτε με το ένα πόδι εδώ και το άλλο εκεί. Γιατί στην πολιτική, όπως και στα λαϊκά τραγούδια, η γκρίνια είναι συχνά χειρότερη από τον χωρισμό.
Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και στον ΣΥΡΙΖΑ. Μια μεγάλη γειτονιά, άλλοτε ενιαία και θορυβώδης, σήμερα γεμάτη μικρές αυλές, παρέες, παλιούς λογαριασμούς και νέες φιλοδοξίες. Άλλοι περιμένουν το νεύμα Τσίπρα, άλλοι κάνουν πως δεν το βλέπουν, άλλοι το βλέπουν αλλά δεν θέλουν να το πουν. Και όλοι μαζί παίζουν το ίδιο παιχνίδι αναμονής: ποιος θα φύγει πρώτος, ποιος θα μείνει τελευταίος και ποιος θα πει μετά ότι δεν έφταιγε.
Το αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής επιθεώρησης έρχεται απόψε στο Θησείο, εκεί όπου ο Αλέξης Τσίπρας ανοίγει το νέο του κεφάλαιο. Με όνομα, θέσεις, σκηνικό, κοινό και κυρίως, τραγούδι. Ο Σταμάτης Κραουνάκης βάζει τη μουσική σε μια πολιτική επιστροφή που θέλει να μοιάζει με πρεμιέρα και όχι με ανακύκλωση.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η πολιτική ξαναζητά από το τραγούδι να της δώσει συναίσθημα. Να της δώσει ρυθμό, αφήγημα, λαϊκότητα. Μόνο που η παλιά λαϊκή σχολή είχε ένα πλεονέκτημα: έλεγε τα πράγματα καθαρά. Σε αγαπώ, φεύγεις, κλαις, γκρινιάζεις, τελειώσαμε. Η σημερινή πολιτική προτιμά τις μισές κουβέντες, τις μετακινήσεις χωρίς δήλωση αναχώρησης και τα διαζύγια χωρίς υπογραφές.
Κρίμα που δεν ζουν οι μεγάλοι συνθέτες, στιχουργοί και τραγουδιστές εκείνης της μεταπολεμικής εποχής. Θα είχαν υλικό για ολόκληρο δίσκο. Ένα τραγούδι για τη Νέα Αριστερά, ένα για τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα για τους παλιούς συντρόφους που κοιτάζονται δύσπιστα, ένα για όσους περιμένουν τον Τσίπρα σαν επιστροφή σωτήρα και ένα, βεβαίως, για το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη.
Γιατί και εκεί χρειάζεται σουξέ. Ίσως όχι «Άμα θες να φύγεις φύγε», αλλά κάτι πιο βασανιστικό: «Άμα θες να κερδίσεις, κέρδισε». Εκεί είναι το δύσκολο ρεφρέν
