Στις 7-8 Ιουλίου η Άγκυρα φιλοξενεί την σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ και ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρεζέπ Ταγίπ Ερντογκάν θα προσπαθήσει να καθιερώσει την Τουρκία ως το κορυφαίο γενικό στρατηγείο της συμμαχίας και την ως εκ τούτου κυρίαρχη θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο. Την ίδια ώρα ο τούρκος δικτάτορας προσπαθεί να ενταχθεί στους BRICS, οντότητα όπου κυριαρχεί η Ρωσία και στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, όπου κυριαρχεί η Κίνα. Δηλαδή σε οργανισμούς που βρίσκονται απέναντι από το ΝΑΤΟ. Στην αντίπερα όχθη η Ελλάδα ανήκει στους λεγόμενους προθύμους του ΝΑΤΟ, έχει τις χειρότερες σχέσεις, από τις ευρωπαϊκές χώρες, με τη Μόσχα και μόνο οικονομικές σχέσεις (και καθόλου γεωπολιτικές) με το Πεκίνο.
Η Τουρκία του Ερντογκάν έχει χειραγωγήσει το κουρδικό κίνημα, ελέγχει την Συρία, μέσω του προέδρου της Αχμέντ Αλ Σαράα, πρώην στελέχους της Αλ Κάιντα, με το ψευδώνυμο Αλ Τζολάνι. Ταυτόχρονα ο Ερντογκάν έχει δυο πολεμικές βάσεις στη Λιβύη και άλλη μια στο Κατάρ. Και φυσικά κατέχει παρανόμως το 36,2% της Κύπρου, χώρας – μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Ελλάδα δεν έχει καμμία βάση σε ξένη χώρα, δεν κατέχει ξένο έδαφος και δεν εκτοξεύει απειλές στους γείτονες. Στην μεταπολίτευση, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είπε μεν το γνωστό «ανήκομεν εις την Δύσιν» αλλά ακολούθησε μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Και όταν το ΝΑΤΟ έκανε γαργάρα την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ο τότε πρωθυπουργός κάλεσε τον τότε γραμματέα του ΝΑΤΟ Γιόζεφ Λούνς και του είπε οργισμένος «Δεν μας τα λες καλά… κάνεις πολιτική υπέρ της Τουρκίας» και αυτός απάντησε πελιδνός «είμαι ένας απλός υπάλληλος»! Και ο Καραμανλής διέταξε την αποχώρηση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.
Την ίδια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική ακολούθησε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, την οποία και διεύρυνε. Σήμερα ενώ ο Τούρκος δικτάτορας θεωρεί τις ελληνικές θάλασσες τη «γαλάζια πατρίδα» του, το ελληνικό κράτος μιλάει – δια στόματος του υπουργού Εξωτερικών – για «ήρεμα νερά», τα οποία διασχίζουν προκλητικά τουρκικά πολεμικά, ανάμεσα σε ελληνικά νησιά…
Η Τουρκία χτίζει πολεμικές βιομηχανίες με την συνεργασία Γερμανίας, Ισπανίας και Ιταλίας, χωρών της ΕΕ και η Ελλάδα αρκείται στις υποσχέσεις του αποχωρούντος Μακρόν. Και ο Τραμπ προσφέρει στον φίλο του Ταγίπ μηχανές για τα τουρκικής κατασκευής πολεμικά τζετ και νέα F-16. Όλα αυτά δεν είναι εθνικιστικές φαντασιώσεις αλλά γεγονότα αδιάψευστα. Μπορεί και ο τουρκικός λαός (όπως ο ελληνικός) να υποφέρει και πολλοί να λιμοκτονούν, αλλά η Τουρκία στο γεωπολιτικό γίγνεσθαι είναι ένας δυνατός παίκτης και η Ελλάδα κοντεύει να παίξει το ρόλο του «εξωφυλαρούχα».
Όσοι εκ των πολιτικών αρχηγών – εν όψει εκλογών – θεωρούν εαυτούς ότι μπορούν να κυβερνήσουν, θα πρέπει να δηλώσουν ευθαρσώς και εις επήκοον φίλων και εχθρών ότι η Ελλάδα δεν είναι για να την χτυπάς στην πλάτη, αλλά για να χτυπάει δυνατά το χέρι στο τραπέζι. Gëkë? Όπως λένε και οι Αλβανοί…
