Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική εκτίθεται μόνη της. Χωρίς να χρειάζονται σχόλια, χωρίς υπερβολές, χωρίς κομματικές ταυτότητες. Μία από αυτές ήταν η εικόνα της Βουλής την ώρα που η Ελλάδα δοκιμαζόταν από τις πυρκαγιές. Από την Κρήτη μέχρι τα νησιά, από την Αττική μέχρι τη Βοιωτία και το Πόρτο Γερμενό, πυροσβέστες, εθελοντές και κάτοικοι έδιναν μάχη με τις φλόγες.
Και τι συζητούσε εκείνη την ώρα ένα μέρος του πολιτικού προσωπικού; Τα Meta γυαλιά του Άδωνι Γεωργιάδη.
Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Είναι δυνατόν να μετατρέπεται η Ολομέλεια της Βουλής σε τηλεοπτικό πάνελ για ένα γκάτζετ, όταν χιλιάδες πολίτες αγωνιούν για τις περιουσίες τους και ολόκληρες περιοχές βρίσκονται σε κατάσταση συναγερμού;
Η πραγματική Ελλάδα δεν ζει μέσα στις αίθουσες με τα έδρανα. Ζει στα σούπερ μάρκετ, όπου ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. Ζει στα νέα παιδιά που πέρασαν στο πανεπιστήμιο και οι οικογένειές τους ψάχνουν σπίτι χωρίς να μπορούν να πληρώσουν τα εξωφρενικά ενοίκια. Ζει στους συνταξιούχους που μετρούν τα ευρώ, στους εργαζόμενους που δεν μπορούν ούτε να ονειρευτούν λίγες ημέρες διακοπών, στις οικογένειες που μετά τις 20 του μήνα κάνουν λογαριασμό ακόμη και για τα βασικά.
Αυτά είναι τα προβλήματα της κοινωνίας. Όχι τα έξυπνα γυαλιά. Όχι οι εντυπώσεις. Όχι οι επικοινωνιακές αψιμαχίες που γεμίζουν τα κοινωνικά δίκτυα και αδειάζουν το κύρος του Κοινοβουλίου.
Η Βουλή οφείλει να είναι ο χώρος όπου συζητούνται οι αγωνίες των πολιτών, όχι τα τεχνολογικά αξεσουάρ των υπουργών ή οι ατάκες που θα γίνουν viral.
Θυμήθηκα, διαβάζοντας και μια εύστοχη ανάρτηση του φίλου μου και συναδέλφου Πάνου Κολιοπάνου, εκείνο το ιστορικό «άι σίχτιρ» του Κωνσταντίνου Καραμανλή, με τον τόνο στο πρώτο ιώτα, όπως έλεγε ο ίδιος ότι ήταν το σωστό. Ήταν μια έκρηξη του απέναντι στη μικρότητα και στην απαξίωση της σοβαρότητας.
Ίσως σήμερα πολλοί Έλληνες να αισθάνονται ότι αυτή η φράση εκφράζει περισσότερο από ποτέ την απόσταση που χωρίζει την πολιτική σκηνή από την πραγματική ζωή.
