Υπάρχουν φωτογραφίες που χρειάζονται λεζάντα. Και υπάρχουν φωτογραφίες που γράφουν μόνες τους ολόκληρο πολιτικό μυθιστόρημα. Η εικόνα με τον Άδωνι Γεωργιάδη, τον Νίκο Ανδρουλάκη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Τάκη Θεοδωρικάκο στο ίδιο τραπέζι ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Μία φωτογραφία, χίλιες λέξεις και στην προκειμένη περίπτωση, καμία κουβέντα.
Αν υπήρχε βραβείο για τη «φωτογραφία της χρονιάς», θα μπορούσε κάλλιστα να είχε ήδη απονεμηθεί. Όχι για τη σύνθεση, ούτε για το φως, ούτε για την τεχνική αρτιότητα. Αλλά για εκείνη τη σπάνια πολιτική χημεία όπου τέσσερις άνθρωποι βρίσκονται σε απόσταση εκατοστών και η ατμόσφαιρα μοιάζει να ζητά επειγόντως παράθυρο να ανοίξει.
Στο στιγμιότυπο, ο Άδωνις Γεωργιάδης συνομιλεί με τον Τάκη Θεοδωρικάκο. Λογικό. Στην ίδια κυβέρνηση. Ανεξέρτητα αν οι πολιτικές τους ρίζες ήταν διαμετρικά αντίθετες. Απέναντι, η Ζωή Κωνσταντοπούλου κοιτάζει αλλού με ύφος που θα μπορούσε να συνοδεύεται από υπότιτλο: «Δεν είμαι εδώ, δεν σας ξέρω, δεν συνέβη ποτέ». Στη μέση, ο Νίκος Ανδρουλάκης μοιάζει να έχει ανακαλύψει ξαφνικά εξαιρετικό ενδιαφέρον στο ταβάνι. Ίσως και στην έννοια της εσωτερικής γαλήνης.
Το αποτέλεσμα; Ένα τραπέζι που δεν ήταν απλώς τραπέζι. Ήταν σκηνή. Ήταν πολιτικό μονόπρακτο. Ήταν η ελληνική εκδοχή του «Δύο Ξένοι στην Ίδια Πόλη», της ταινίας του Ζοζέ Ζιοβανί με τον Αλέν Ντελόν και τον Ζαν Γκαμπέν από το 1973, μόνο που εδώ οι ξένοι έγιναν τρεις, οι αντίπαλοι επίσης τρεις, και η πόλη μεταφέρθηκε προσωρινά σε μία αίθουσα εκδήλωσης με επίσημες προσκλήσεις, χαμόγελα υποχρέωσης και καρέκλες υψηλού ρίσκου.
Από το ΠΑΣΟΚ, πάντως, έσπευσαν να δώσουν τη δική τους εξήγηση. Όπως ανέφεραν, ο υπουργός Υγείας δεν καθόταν κανονικά στο ίδιο τραπέζι με τους πολιτικούς αρχηγούς, αλλά πήγε για λίγα λεπτά όταν σηκώθηκε ο CEO της εταιρείας Μασούτης για να μιλήσει στον υπουργό Ανάπτυξης.
Ωραία. Δεκτό. Μόνο που η φωτογραφία, ως γνωστόν, δεν διαβάζει διευκρινίσεις. Δεν ενδιαφέρεται για ταξιθεσίες, πρωτόκολλα και προσωρινές μετακινήσεις. Η φωτογραφία κρατά αυτό που βλέπει. Και αυτό που είδε ήταν ο Άδωνις Γεωργιάδης στο ίδιο τραπέζι με τον Νίκο Ανδρουλάκη, ο οποίος πρόσφατα κινήθηκε νομικά εναντίον του, και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, με την οποία οι πολιτικές συγκρούσεις έχουν κατά καιρούς ανάψει περισσότερο και από φώτα τηλεοπτικού πάνελ.
Η μαγκιά του Άδωνι με τα social media
Και κάπου εκεί αρχίζει η ομορφιά του πράγματος.
Γιατί μπορεί να ειπώθηκε ότι «δεν καθόταν εκεί». Μπορεί να εξηγήθηκε ότι «ήρθε για πέντε λεπτά». Μπορεί να υπήρχε άλλη καρέκλα, άλλη θέση, άλλος οικοδεσπότης, άλλος σχεδιασμός. Αλλά για αυτά τα πέντε λεπτά, η πολιτική ζωή της χώρας συμπυκνώθηκε σε ένα τραπέζι όπου κανείς δεν έμοιαζε ιδιαιτέρως πρόθυμος να ρωτήσει τον άλλον ούτε «περνάς καλά;».
Και εδώ πρέπει να ειπωθεί το εξής: ήταν μαγκιά του Άδωνι Γεωργιάδη που ανέβασε ο ίδιος τη φωτογραφία στα social media του.
Διότι δεν είναι όλοι πρόθυμοι να δημοσιεύσουν ένα στιγμιότυπο στο οποίο η αμηχανία έχει σχεδόν φυσική υπόσταση. Εκείνος το έκανε. Και κάπως έτσι, αντί να αφήσει τη φωτογραφία να κυκλοφορήσει ως ψίθυρος, την έβαλε ο ίδιος στην κεντρική σκηνή. Με άλλα λόγια, πήρε το κάδρο, πήρε και το ρίσκο, και το μετέτρεψε σε πολιτικό inside joke πριν προλάβουν να το κάνουν οι άλλοι.
Η εικόνα έχει όλα τα συστατικά μιας μικρής πολιτικής κωμωδίας. Τον έναν να μιλάει. Τον άλλον να ακούει. Την τρίτη να κοιτάζει αλλού. Τον τέταρτο να κοιτάζει ψηλά. Και γύρω τους, την τεράστια σιωπή ανθρώπων που μπορεί να έχουν ανταλλάξει δημόσια βαριές κουβέντες, αλλά στο ίδιο τραπέζι επέλεξαν την πιο ασφαλή διπλωματική λύση: καμία κουβέντα.
Είναι από εκείνες τις στιγμές που θυμίζουν πως η πολιτική δεν γράφεται μόνο στα έδρανα, στις δηλώσεις, στις συνεντεύξεις και στις αντιπαραθέσεις. Γράφεται και στις καρέκλες. Στα βλέμματα. Στα στραβοκαταπιώματα. Στα «εγώ θα κοιτάξω λίγο τον πολυέλαιο μέχρι να περάσει».
Και τελικά, αυτή είναι η μεγάλη πλάκα της υπόθεσης. Σε λίγα λεπτά μιας βραδιάς, ένα τυχαίο ή ημιτυχαίο κάθισμα έγινε μικρή πολιτική σκηνή. Χωρίς φωνές. Χωρίς δηλώσεις. Χωρίς αντιπαράθεση. Μόνο με πρόσωπα.
Γιατί, ναι, μία φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις.
Αλλά μερικές φορές είναι και τρεις σιωπές, δύο βλέμματα, ένα ταβάνι και μία καρέκλα που θα θυμάται για καιρό πού την έβαλαν.
