Η εξωτερική πολιτική θέλει διπλωματία, αλλά και σαφές μήνυμα αποτροπής. Η Τουρκία ανεβάζει ξανά τους τόνους, με τη «Γαλάζια Πατρίδα», τις κινήσεις για θαλάσσιες ζώνες, τα πάρκα και τις αμφισβητήσεις σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Και η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει αυτή την πραγματικότητα μόνο με χαμηλούς τόνους.
Βεβαιώς άλλο πράγμα η γλώσσα του Υπουργείου Εξωτερικών και άλλο η γλώσσα του Υπουργείου Άμυνας. Η πρώτη είναι η διπλωματία. Η δεύτερη είναι η αποτροπή. Δεν είναι αντίφαση να μιλούν διαφορετικά ο Γιώργος Γεραπετρίτης και ο Νίκος Δένδιας. Είναι ο θεσμικός τους ρόλος.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο η Άγκυρα. Είναι και η Ευρώπη. Όταν ευρωπαϊκές πρωτεύουσες στρώνουν κόκκινα χαλιά στην τουρκική αμυντική βιομηχανία και οι Βρυξέλλες κολακεύουν την Τουρκία, ενώ απειλεί Ελλάδα και Κύπρο, η Αθήνα πρέπει να υψώσει φωνή. Και σε χώρες και στις Βρυξέλλες.
Η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκό σύνορο. Και απέναντί της δεν βρίσκεται ένας απλός γείτονας, αλλά ένα διαρκές casus belli.
