Η Λιάνα Κανέλλη είναι από τις δημόσιες παρουσίες που δεν μιλούν με φίλτρα. Δεν ζυγίζει κάθε λέξη για να χωρέσει σε τηλεοπτικά καλούπια, ούτε στρογγυλεύει τις σκέψεις της για να μην ενοχλήσει. Όταν παίρνει φόρα, είναι χείμαρρος. Και αυτή τη φορά, μιλώντας για τα social media, είπε με τον δικό της τρόπο κάτι που πολλοί σκέφτονται, αλλά λίγοι το διατυπώνουν τόσο ωμά.
Η εποχή του ναρκισσισμού
Η Λιάνα Κανέλλη στάθηκε στη μανία της αυτοπροβολής. Στην ανάγκη πολλών να καταγράφουν και να ανεβάζουν κάθε στιγμή της ζωής τους, λες και αν κάτι δεν δημοσιευτεί, δεν συνέβη ποτέ. Selfie, βίντεο, stories, προσωπικές στιγμές που γίνονται δημόσιο θέαμα μέσα σε δευτερόλεπτα. Με το γνωστό αιχμηρό της ύφος, μίλησε για «ηλιθιότητες» του τύπου «να δείξω τον εαυτό μου εδώ και τώρα». Και δεν έμεινε εκεί. Περιέγραψε μια κοινωνία που σπρώχνεται συνεχώς μπροστά σε έναν καθρέφτη, όχι για να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό της, αλλά για να τον πουλήσει.
«Ατομοπωλητές» στην ψηφιακή βιτρίνα
Η πιο δυνατή της διατύπωση ήταν ίσως αυτή: ότι έχουμε γίνει «ατομοπωλητές». Πουλάμε το άτομό μας. Το πρόσωπό μας, το σώμα μας, τις χαρές μας, τις λύπες μας, ακόμα και τις πιο ιδιωτικές στιγμές μας. Όλα μετατρέπονται σε περιεχόμενο. Όλα γίνονται υλικό προς κατανάλωση.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα: πού σταματά η επικοινωνία και πού αρχίζει η έκθεση; Πότε η ανάγκη να μοιραστούμε κάτι γίνεται εξάρτηση από το βλέμμα των άλλων; Και πότε ο άνθρωπος, αντί να ζει τη στιγμή, αρχίζει να την κατασκευάζει για να φανεί καλά στην οθόνη;
Πριν το δει η γιαγιά, το βλέπει η ανθρωπότητα
Η Κανέλλη αναφέρθηκε και σε κάτι ακόμη πιο βαθύ. Στο πώς προσωπικές στιγμές, ακόμα και οικογενειακές, φεύγουν από τον στενό κύκλο και εκτίθενται αμέσως στο απρόσωπο πλήθος. Γέννες, χαρές, λύπες, καθημερινές λεπτομέρειες, όλα ανεβαίνουν πριν καλά καλά τα ζήσουν οι ίδιοι οι άνθρωποι που τα αφορούν.
Εκεί είναι που η δημόσια εικόνα αρχίζει να αντικαθιστά την πραγματική σχέση. Δεν μοιράζομαι πλέον με τον δικό μου άνθρωπο. Ανακοινώνω στην ανθρωπότητα. Δεν κοιτάζω τον απέναντι στα μάτια. Περιμένω αντιδράσεις, καρδούλες και σχόλια.
Ο άνθρωπος έφυγε από το κέντρο
Πίσω από την υπερβολή της φράσης, υπάρχει μια σοβαρή αγωνία. Η Λιάνα Κανέλλη βλέπει μια κοινωνία που απομακρύνεται από την ουσία των ανθρώπινων σχέσεων. Μια κοινωνία όπου ο άνθρωπος δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του στον άλλον, αλλά μόνο στην εικόνα που προβάλλει.
Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τον τρόπο που τα λέει. Όμως δύσκολα μπορεί να αρνηθεί ότι η παρατήρησή της αγγίζει μια πραγματικότητα. Τα social media δεν είναι από μόνα τους ούτε καλά ούτε κακά. Είναι εργαλείο. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το εργαλείο γίνεται καθρέφτης, αγορά και σκηνή μαζί. Κάποιοι δικαιολογούνται να το κάνουν. Κομμάτι της δουλειάς και της επαγγελματικής προβολής. Αλλά οι περισσότεροι;
Και η Λιάνα Κανέλλη, όπως πάντα, δεν μπήκε στη συζήτηση για να χαϊδέψει αυτιά. Μπήκε για να ταρακουνήσει και να βάλει σε σκέψεις.
