Η «επανάσταση των φλαμίνγκο» στην Αλβανία έχει ξεπεράσει τα όρια μιας διαμαρτυρίας. Είναι πια κραυγή πολιτών που ζητούν να μάθουν ποιος αποφασίζει, με ποιες διαδικασίες και σε βάρος ποιων, για εκτάσεις που δεν είναι απλώς γραμμές πάνω σε έναν επενδυτικό χάρτη. Βεβαίως ξέρουν πάρα πολύ καλά ότι αυτός που αποφασίζει είναι ο Έντι Ράμα ο όποιος γράφει όλους στα παλιά του τα παπούτσια. Και ξέρει να κάνει μόνο θέατρα γονατίζοντας μπροστά στην Μελόνι. Αλλά προσβάλλοντας την Ελλάδα και τους Έλληνες
Η εικόνα από τα Τίρανα δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας. Χιλιάδες πολίτες κατέβηκαν στους δρόμους, με συνθήματα κατά της κυβέρνησης Ράμα και του επίμαχου πολυτελούς τουριστικού σχεδίου που συνδέεται με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ, κοντά στη λιμνοθάλασσα της Νάρτας. Αναρτήσεις και καταγγελίες κάνουν λόγο ακόμη και για αριθμούς που αγγίζουν τις εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, ενώ το βέβαιο είναι ότι το κίνημα έχει πια μεταφερθεί από τα παράλια της νότιας Αλβανίας στην ίδια την πρωτεύουσα.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Δεν μιλάμε μόνο για δημόσιες εκτάσεις, ούτε μόνο για μιά έκταση εξαιρετικής σημασίας. Μιλάμε και για περιουσίες ανθρώπων. Για γη που σε πολλές περιπτώσεις συνδέεται με οικογένειες της ελληνικής μειονότητας, ανθρώπους που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και έζησαν εκεί. Στη Νότια Αλβανία, στη Βόρειο Ήπειρο, οι Έλληνες δεν είναι «επισκέπτες» ούτε «ομογενείς» με την έννοια μιας κοινότητας που ήρθε απ’ έξω. Είναι άνθρωποι στα χώματά τους.
Γι’ αυτό και προκαλεί οργή κάθε πολιτική συμπεριφορά που μοιάζει να προσπερνά αυτή την πραγματικότητα. Όταν ο Έντι Ράμα εμφανίζεται να προωθεί ένα τόσο μεγάλο σχέδιο σαν να μη βλέπει τις ιστορικές, περιουσιακές και περιβαλλοντικές χωρίς μελέτες διαστάσεις του, η κοινωνική αντίδραση γίνεται αναπόφευκτη. Ακόμη περισσότερο όταν λείπουν οι καθαρές απαντήσεις: ποιος έδωσε τι, σε ποιον, με ποιες διαδικασίες, με ποια διαφάνεια, με ποιες εγγυήσεις και με ποιον έλεγχο.
Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν είναι εναντίον της ανάπτυξης. Η νότια Αλβανία μπορεί και πρέπει να αναπτυχθεί. Αλλά ανάπτυξη δεν σημαίνει μόνο τσιμέντο, ούτε επενδύσεις δισεκατομμυρίων με θολές λεπτομέρειες. Σημαίνει μελέτες, σεβασμό στο περιβάλλον, προστασία των ιδιοκτησιών, θεσμική διαφάνεια και συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών.
Αυτό φωνάζουν οι διαδηλωτές. Ότι η Αλβανία δεν μπορεί να πωλείται σαν οικόπεδο ευκαιρίας. Και ότι κανένας πρωθυπουργός, όσο ισχυρός κι αν αισθάνεται, δεν δικαιούται να γράφει πολίτες, μειονότητες και περιουσίες στα παλιά του τα παπούτσια.
