Σχεδόν ολόκληρη η χώρα έχει παραδοθεί στο πυρ, με δράστες τους συνήθεις τρεις. Τον στρατηγό άνεμο, που έλεγε και ο Βύρων Πολύδωρας, τον ανθρώπινο παράγοντα, παλαιό γνωστό δράστη και τα ηλεκτρικά καλώδια, επίσης παλιά αλλά και νέα αμαρτία. Ακολουθήσαμε το καλό παράδειγμα της Γαλλίας και της Ισπανίας, αν και είμαστε πρωτοπόροι στην καμένη γη. Ας θυμηθούμε τις λαμπαδιασμένες Βόρεια Εύβοια και Βαρυμπόμπη. Αυτό είναι το πυρ το εσώτερον στο οποίο έχουμε συνηθίσει από την εποχή του αείμνηστου Γιώργου Ράλλη και τις ιπτάμενες κουκουνάρες.
Έχουμε όμως και το πυρ το εξώτερον. Αυτό στο οποίο έχουμε ρίξει – εμείς οι υπερήφανοι Ευρωπαίοι – την πολύπαθη Μεγαλόνησο, ένα πράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος. Ως Έλληνες βρισκόμαστε σ´ένα ατελεύτητο κουβεντολόι με έναν Πορτογάλο πολιτικάντη, ο οποίος παρασταίνει τόσα χρόνια τον Γενικό Γραματέα του ΟΗΕ, για την υποτιθέμενη οριστική λύση του Κυπριακού ζητήματος. Ως Ευρωπαίοι, μέλη της ΕΕ αγνοούμε συστηματικά την καταπάτηση εδάφους της Ένωσης από έναν κουμπουροφόρο ισλαμιστή. Και όχι μόνον αυτό.
Ενώ στριγγλίζουμε αδιακόπως για την καταπάτηση εδαφών της Ουκρανίας (μη μέλους της ΕΕ) από τον Βλάντιμιρ Πούτιν, αγκαλιάζουμε περιπαθώς τον κατακτητή του σχεδόν μισού εδάφους της Κύπρου, χώρας – μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ντερ Λάιεν και Κάλας, έχουν γίνει σχεδόν οι αγαπητικές του Ερντογκάν.
Και εμείς, οι κουμπάροι, τι κάνουμε; Κρατάμε φανάρι; Ας μας απαντήσει ο φίλτατος κ. Γεραπετρίτης, των «ήσυχων νερών» και των «γαλάζιων πόθων». Ποιού; Του αγόρταγου σουλτανίσκου (βεβαίως, βεβαίως), που θέλει να γίνει χαλίφης της Ανατολικής Μεσογείου. Και εμείς χαλί να μας πατήσει. Όχι της Μπουχάρας, απλώς της φανφάρας.
