Η αποχώρηση της Όλγας Γεροβασίλη από τον ΣΥΡΙΖΑ ανέδειξε ένα θεσμικό παράδοξο που αγγίζει πλέον τα όρια της κωμωδίας. Η αντιπρόεδρος εγκαταλείπει την Κοινοβουλευτική Ομάδα, χάνει αυτοδικαίως τη θέση της, αλλά ο διάδοχός της θα προέλθει πάλι από τον αποδεκατισμένο ΣΥΡΙΖΑ.
Το «διά ταύτα» είναι απλό: πρέπει να αλλάξει ο Κανονισμός της Βουλής. Δεν είναι δυνατόν η σύνθεση του Προεδρείου να παραμένει παγωμένη στους συσχετισμούς των εκλογών του 2023, όταν η πραγματική εικόνα του Κοινοβουλίου έχει ανατραπεί.
Δεν μπορεί να εκλέγονται αντιπρόεδροι που, πολιτικά και αριθμητικά, δεν εκπροσωπούν σχεδόν τίποτα. Ούτε είναι σοβαρό ένα κομματικό υπόλειμμα να διατηρεί προνόμια που του παραχωρήθηκαν όταν αποτελούσε τη δεύτερη δύναμη της χώρας.
Ο Κανονισμός οφείλει να προβλέπει ανακατανομή των θέσεων όταν μεταβάλλεται ουσιωδώς η δύναμη των Κοινοβουλευτικών Ομάδων. Θα μπορούσε αυτή να γίνεται στην αρχή κάθε κοινοβουλευτικής συνόδου ή όταν ένα κόμμα χάσει ένα σημαντικό ποσοστό των βουλευτών του.
Και, αν μη τι άλλο, αντιπρόεδρο δικαιούνται πλέον οι ανεξάρτητοι βουλευτές. Αριθμητικά αποτελούν τη δεύτερη δύναμη στη Βουλή, μολονότι δεν συγκροτούν ενιαία Κοινοβουλευτική Ομάδα. Θα μπορούσαν να εκλέγουν μεταξύ τους, με μυστική ψηφοφορία, έναν κοινό εκπρόσωπο στο Προεδρείο.
Όχι «για την πλάκα μας». Αλλά επειδή πολλοί από αυτούς μπούχτισαν με όσα έβλεπαν στα κόμματά τους και επέλεξαν να διαφυλάξουν την πολιτική τους υπόληψη.
Η Βουλή πρέπει να αποτυπώνει την πραγματικότητα. Όχι να συντηρεί τα φαντάσματα κομμάτων που διαλύθηκαν.
