Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική οφείλει να σωπαίνει μπροστά στον ανθρώπινο πόνο. Και υπάρχουν στιγμές που, ακριβώς επειδή κάποιοι τρομοκράτες ή τρομοκρατίδια, προσπαθούν να απειλήσουν τη Δημοκρατία, ο λόγος πρέπει να είναι καθαρός, ψύχραιμος και ενωτικός.
Θεωρώ ατυχή, βαθιά ατυχή, κάθε δήλωση που επιχειρεί να συνδέσει την επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα ως επικεφαλής νέου πολιτικού σχήματος με τη φονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη, η οποία κατέληξε στον θάνατο της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα, της Βάγιας Νέστορα.
Ακόμη πιο επικίνδυνο είναι όταν αυτή η σύνδεση συνεχίζεται με εμφυλιοπολεμικές μνήμες, με αντιστοιχίσεις τύπου ΕΛΑΣ και κόμμα Τσίπρα, λες και η σημερινή πολιτική αντιπαράθεση μπορεί ή πρέπει να ξαναφορέσει ρούχα άλλων σκοτεινών εποχών.
Δεν νομίζω ότι αυτό υπηρετεί ούτε τη Δημοκρατία ούτε τη Νέα Δημοκρατία ούτε κανέναν σοβαρό πολιτικό σκοπό. Υπάρχουν σαφείς διαφορές ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία (με σημιτικό ΠΑΣΟΚ), στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη και στα κόμματα της Αριστεράς. Αυτές οι διαφορές είναι θεμιτές, πολιτικές, προγραμματικές, ιδεολογικές. Δεν μπορούν όμως να γίνονται καύσιμο διχασμού.
Η τοξικότητα, όταν απελευθερωθεί, κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσει. Και αμφιβάλλω αν ωφελεί προεκλογικά τη Νέα Δημοκρατία, διότι οι παλιοί σκληροπυρηνικοί πυρήνες της Δεξιάς μάλλον έχουν ήδη κάνει τις επιλογές τους.
Ας θυμηθούν κάποιοι ότι η λαϊκή Δεξιά που πρέσβευε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, δεν είχε πάντα τέτοιες προσεγγίσεις. Το κρίσιμο 1989, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μαζί με τον Παύλο Μπακογιάννη έχτισαν γέφυρες ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά. Μην τις γκρεμίζουμε τώρα.
Ο βίαιος θάνατος της Βάγιας Νέστορα απαιτεί δικαιοσύνη, όχι πολιτική εκμετάλλευση. Οι εκλογές δεν κερδίζονται με αίμα στις κάλπες. Λίγα λευκά λουλούδια φτάνουν
