Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που γράφουν ιστορία με τους τίτλους και τα γκολ τους. Και υπάρχουν ορισμένοι που γράφουν ιστορία επειδή κάνουν τον κόσμο να αγαπήσει ακόμη περισσότερο το ποδόσφαιρο.
Ο Βασίλης Χατζηπαναγής ανήκει αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία.
Στις 22 Νοεμβρίου 1975, ένας 21χρονος Έλληνας από την Τασκένδη της τότε Σοβιετικής Ένωσης έφτανε σιδηροδρομικώς στη Θεσσαλονίκη για να φορέσει τη φανέλα του Ηρακλή.
Στον σταθμό τον περίμεναν περίπου 1.500 φίλαθλοι. Ανάμεσά τους και η γιαγιά του, την οποία, όπως ο ίδιος έχει διηγηθεί, συναντούσε για πρώτη φορά.
Κανείς δεν μπορούσε τότε να φανταστεί ότι εκείνο το παιδί θα γινόταν ένας από τους πιο αγαπημένους και χαρισματικούς ποδοσφαιριστές που γνώρισαν ποτέ τα ελληνικά γήπεδα.
Από την Τασκένδη στην Παχτακόρ
Ο Χατζηπαναγής γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1954 στην Τασκένδη, από οικογένεια Ελλήνων πολιτικών προσφύγων.
Ξεκίνησε από την Ντιναμό Τασκένδης και το 1972 μετακινήθηκε στην Παχτακόρ, μία από τις σημαντικότερες ομάδες του Ουζμπεκιστάν.
Εκεί ξεχώρισε για την εξαιρετική τεχνική του, την ταχύτητα, την ισορροπία και την ικανότητά του να περνά αντιπάλους σε ελάχιστο χώρο.
Σε συνέντευξή του στα «Νέα» είχε θυμηθεί μια εντυπωσιακή νίκη της Παχτακόρ επί της Ντιναμό Κιέβου με 5-0 το 1975. Ο ίδιος είχε πετύχει ένα γκολ και είχε δώσει τέσσερις ασίστ απέναντι σε μια από τις κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες της εποχής.
Η πρώτη εμφάνιση και το πρώτο γκολ
Στις 7 Δεκεμβρίου 1975 ο Χατζηπαναγής έκανε την πρώτη του εμφάνιση με τη φανέλα του Ηρακλή σε αγώνα με τον Ατρόμητο, στη Βέροια.
Χιλιάδες φίλαθλοι ταξίδεψαν για να δουν από κοντά το νέο απόκτημα της ομάδας.
Το πρώτο του γκολ με τον Ηρακλή ήρθε στις 28 Μαρτίου 1976.
Όμως ο «Βάσια», όπως τον αποκαλούσαν, δεν χρειαζόταν να σκοράρει για να εντυπωσιάσει.
Μπορούσε να περάσει δύο και τρεις αντιπάλους με μία κίνηση, να σταματήσει απότομα, να αλλάξει κατεύθυνση και να αφήσει τους αμυντικούς να αναζητούν την μπάλα.
Γι’ αυτό και απέκτησε το προσωνύμιο «Νουρέγιεφ του ελληνικού ποδοσφαίρου», από τον θρυλικό χορευτή Ρούντολφ Νουρέγιεφ.
Το Κύπελλο του 1976 και ένας αξέχαστος τελικός
Η πρώτη μεγάλη διάκριση ήρθε το καλοκαίρι του 1976.
Ο Ηρακλής αντιμετώπισε τον Ολυμπιακό στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Ήταν ένας από τους πιο συναρπαστικούς τελικούς στην ιστορία του θεσμού.
Το παιχνίδι ολοκληρώθηκε 2-2 στην κανονική διάρκεια και 4-4 στην παράταση. Ο Ηρακλής κατέκτησε το τρόπαιο με 6-5 στα πέναλτι.
Ο Χατζηπαναγής είχε σκοράρει δύο φορές στη διάρκεια του αγώνα, αν και αστόχησε στη διαδικασία των πέναλτι.
Ήταν ο σημαντικότερος τίτλος της καριέρας του με τον Ηρακλή.
Το μεγάλο παράδοξο: Ένας κορυφαίος Έλληνας που δεν μπορούσε να παίξει στην Εθνική
Η μεγαλύτερη πικρία του Χατζηπαναγή δεν ήταν ότι δεν αγωνίστηκε σε κάποιον από τους μεγάλους ελληνικούς συλλόγους.
Ήταν η ουσιαστική απουσία του από την Εθνική Ελλάδας.
Επειδή είχε ήδη συμμετάσχει σε σοβιετικές εθνικές ομάδες, οι κανονισμοί και οι διαδικασίες της εποχής δημιούργησαν ανυπέρβλητα εμπόδια στην εκπροσώπηση της Ελλάδας.
Έπαιξε σε φιλική αναμέτρηση με την Πολωνία το 1976, αλλά δεν μπόρεσε να ακολουθήσει μια κανονική διεθνή καριέρα με το ελληνικό εθνόσημο.
Ο ίδιος έχει υποστηρίξει ότι στην υπόθεση υπεισήλθαν και πολιτικοί παράγοντες, λόγω των φρονημάτων του πατέρα του.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο στερήθηκε έτσι τη δυνατότητα να αξιοποιήσει έναν από τους πιο προικισμένους δημιουργικούς ποδοσφαιριστές του.
Γιατί δεν πήγε ποτέ σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα;
Το ταλέντο του Χατζηπαναγή θα μπορούσε να του ανοίξει τις πόρτες σημαντικών ευρωπαϊκών συλλόγων.
Ωστόσο, οι συνθήκες της μεταγραφής του, οι συμβατικές δεσμεύσεις και οι δυσκολίες που αντιμετώπισε στην προσπάθεια να αλλάξει ομάδα περιόρισαν τις επιλογές του.
Ο ίδιος έχει περιγράψει τη διαμάχη για το συμβόλαιό του με τον Ηρακλή και το πώς βρέθηκε δεσμευμένος για πολύ μεγαλύτερο διάστημα από εκείνο που αρχικά θεωρούσε ότι είχε συμφωνήσει.
Παρέμεινε τελικά στον Ηρακλή μέχρι το τέλος της καριέρας του, το 1990.
Το γεγονός αυτό τον έκανε ακόμη πιο αγαπητό στους φιλάθλους της ομάδας, αλλά άφησε και ένα μεγάλο ερώτημα: πόσο ψηλά θα μπορούσε να φτάσει σε ένα ισχυρό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα;
Η αναγνώριση από την UEFA
Το 2003, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την ίδρυση της UEFA, η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία επέλεξε τον Βασίλη Χατζηπαναγή ως κορυφαίο Έλληνα ποδοσφαιριστή της προηγούμενης πεντηκονταετίας.
Μια εξαιρετική τιμή για έναν παίκτη που δεν είχε κατακτήσει πρωτάθλημα Ελλάδας, δεν είχε διαγράψει μεγάλη πορεία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και δεν είχε ουσιαστική παρουσία στην Εθνική.
Η αναγνώριση αυτή επιβεβαίωσε κάτι που οι φίλαθλοι γνώριζαν ήδη: η αξία ενός ποδοσφαιριστή δεν μετριέται αποκλειστικά με τίτλους και αριθμούς.
Ο ποδοσφαιριστής που έκανε ακόμη και τους αντιπάλους να χειροκροτούν
Ο Χατζηπαναγής δεν υπήρξε απλώς ένας σπουδαίος παίκτης του Ηρακλή.
Υπήρξε ένας καλλιτέχνης του ποδοσφαίρου, σε μια εποχή που οι τηλεοπτικές μεταδόσεις ήταν περιορισμένες και οι φίλαθλοι πήγαιναν στο γήπεδο για να απολαύσουν από κοντά τις προσωπικές ενέργειες των μεγάλων αστέρων.
Οι ντρίμπλες του, τα γκολ από κόρνερ και οι απρόβλεπτες κινήσεις του έγιναν μέρος της ποδοσφαιρικής μνήμης της χώρας.
Στις 22 Νοεμβρίου 1975, η Θεσσαλονίκη υποδεχόταν έναν νεαρό ποδοσφαιριστή από την Τασκένδη.
Πενήντα ένα χρόνια αργότερα, η ιστορία θυμάται εκείνη την ημέρα ως την άφιξη ενός θρύλου.
Γιατί ορισμένοι ποδοσφαιριστές κερδίζουν αγώνες. Ο Βασίλης Χατζηπαναγής κέρδισε κάτι πολύ μεγαλύτερο: την αγάπη και τον θαυμασμό ολόκληρων γενεών φιλάθλων.