Για ακόμη μια χρονιά οι άνθρωποι του πρωτογενούς τομέα βρίσκονται αντιμέτωποι με μια ιδιαίτερα δύσκολη οικονομική πραγματικότητα.
Παρά την αυξημένη παραγωγική δραστηριότητα της περιόδου το τελικό οικονομικό αποτέλεσμα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των παραγωγών καθώς το υψηλό κόστος καλλιέργειας και οι χαμηλές τιμές διάθεσης εξακολουθούν να περιορίζουν σημαντικά το αγροτικό εισόδημα.
Ιδιαίτερος προβληματισμός καταγράφεται γύρω απο τη διαμόρφωση των τιμών στην αγορά.
Για ακόμη μια χρονιά οι τιμές που λαμβάνουν οι παραγωγοί για τα προϊόντα τους δεν φαίνεται να ανταποκρίνονται στην πραγματική αξία της παραγωγής και στο κόστος που απαιτείται για την καλλιέργειά της.
Αντίθετα οι εμπορικοί κρίκοι της αλυσίδας φαίνεται να διατηρούν ισχυρότερη διαπραγματευτική θέση με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σημαντικές ανισορροπίες στην κατανομή της τελικής αξίας του προϊόντος.
Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο αν συνυπολογιστούν οι αυξημένες δαπάνες για καύσιμα, ενέργεια, λιπάσματα, φυτοπροστατευτικά προϊόντα και εργατικά.
Ο παραγωγός αναλαμβάνει το κόστος, το ρίσκο της καλλιέργειας και τις επιπτώσεις των καιρικών συνθηκών χωρίς να έχει πάντοτε τη δυνατότητα να διαπραγματευτεί μια τιμή που να εξασφαλίζει την οικονομική βιωσιμότητα της εκμετάλλευσής του.
Η απόσταση μεταξύ της τιμής παραγωγού και της τελικής τιμής που διαμορφώνεται στην αγορά αποτελεί ένα ζήτημα που απαιτεί συστηματική διερεύνηση.
Η αναντιστοιχία μεταξύ του κόστους καλλιέργειας και της τελικής τιμής διάθεσης περιορίζει σημαντικά το εισόδημά τους καθιστώντας σε πολλές περιπτώσεις δύσκολη ακόμη και την κάλυψη των βασικών εξόδων της παραγωγικής διαδικασίας.
Η διαφάνεια στην εμπορική αλυσίδα, η αποτελεσματική εποπτεία της αγοράς και η προστασία των παραγωγών απο αθέμιτες εμπορικές πρακτικές αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση δικαιότερων όρων συναλλαγής.
Η πολιτεία καλείται να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με συγκεκριμένες παρεμβάσεις, ενισχύοντας τη διαπραγματευτική θέση των παραγωγών και διασφαλίζοντας συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού σε όλα τα στάδια της διακίνησης των αγροτικών προϊόντων.
Ο πρωτογενής τομέας δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στην προσπάθεια και την αντοχή των ανθρώπων του.
Χρειάζεται ένα σταθερό πλαίσιο στήριξης και πολιτικές που θα διασφαλίζουν ότι η αξία της παραγωγής κατανέμεται με δικαιότερο τρόπο.
Γιατί δεν μπορεί ο παραγωγός να επωμίζεται το σύνολο του κόστους και του κινδύνου ενώ η τελική τιμή του προϊόντος διαμορφώνεται χωρίς να εξασφαλίζει το ανάλογο όφελος σε εκείνον που το παράγει.
Η στήριξη των αγροτών δεν αποτελεί απλώς ένα αίτημα ενός επαγγελματικού κλάδου. Αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τη διατήρηση της παραγωγικής βάσης της χώρας και την ενίσχυση της ελληνικής οικονομίας.
