Πάλι η ίδια είδηση.
Πάλι μια γυναίκα νεκρή.
Πάλι ένας άνθρωπος που δεν πρόλαβε να ζήσει τη ζωή του.
Στην Ηγουμενίτσα μια 25χρονη γυναίκα έχασε τη ζωή της. Η Αστυνομία ανακοίνωσε ότι συνελήφθη ο πρώην σύντροφός της, ο οποίος σύμφωνα με την έρευνα της κατάφερε πλήγματα με μαχαίρι.
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα «γιατί».
Γιατί ένας χωρισμός μπορεί να μετατραπεί σε βία;
Γιατί η απόρριψη αντιμετωπίζεται απο κάποιους σαν προσβολή που πρέπει να τιμωρηθεί;
Γιατί ακόμη ακούμε για «καβγά», «θυμό», «ζήλια», «θόλωσε»;
Καμία απο αυτές τις λέξεις δεν εξηγεί τον θάνατο μιας γυναίκας. Και κυρίως καμία δεν τον δικαιολογεί.
Το «θόλωσα» δεν μπορεί να γίνει άλλοθι. Ο θυμός δεν είναι δικαίωμα πάνω στη ζωή του άλλου. Και ο έρωτας όταν μετατρέπεται σε έλεγχο και ιδιοκτησία παύει να είναι έρωτας.
Το πιο οδυνηρό είναι ότι κάθε τέτοια είδηση μας συγκλονίζει για λίγες ώρες. Μετά έρχεται η επόμενη είδηση, η επόμενη γυναίκα, η επόμενη οικογένεια που θα πενθήσει.
Κι έτσι υπάρχει ο κίνδυνος να συνηθίσουμε το αδιανόητο.
Δεν πρέπει να το συνηθίσουμε.
Δεν πρέπει να ψάχνουμε τι φορούσε, τι είπε, γιατί έμεινε, γιατί έφυγε, γιατί τον συνάντησε.
Η ερώτηση πρέπει να είναι άλλη.
Γιατί εκείνος θεώρησε ότι είχε το δικαίωμα να της αφαιρέσει τη ζωή;
Μια κοινωνία δεν κρίνεται μόνο από το πως αντιδρά μετά από μια δολοφονία. Κρίνεται και απο το πόσο έγκαιρα αναγνωρίζει τη βία, πόσο σοβαρά αντιμετωπίζει τις απειλές, πόσο προστατεύει εκείνη που φοβάται και πόσο ξεκάθαρα λέει ότι η ζωή μιας γυναίκας δεν είναι κτήμα κανενός.
Η 25χρονη της Ηγουμενίτσας δεν πρέπει να γίνει απλώς ένας ακόμη αριθμός.
Ήταν άνθρωπος. Είχε όνειρα, σχέδια, ανθρώπους που την αγαπούσαν και μια ζωή μπροστά της.
Και αυτή η ζωή δεν επιστρέφεται.
Γι’ αυτό δεν αρκεί η θλίψη. Δεν αρκεί η οργή μιας ημέρας. Δεν αρκεί ένα «πόσο κρίμα».
Χρειάζεται να μιλήσουμε. Να αναγνωρίζουμε τη βία πριν γίνει δολοφονία. Να ακούμε τις γυναίκες όταν λένε «φοβάμαι». Να μη δικαιολογούμε τον θύτη και να μη φορτώνουμε την ευθύνη στο θύμα.
Γιατί κάθε φορά που μια γυναίκα δολοφονείται επειδή κάποιος δεν αποδέχθηκε την ελευθερία της η κοινωνία μας πρέπει να αισθάνεται ότι απέτυχε κάπου.
Και όχι. Δεν θα γίνει ο θάνατός της άλλη μία είδηση που θα ξεχαστεί αύριο.
Δεν θα μάθουμε να μετράμε νεκρές γυναίκες.
Δεν θα μάθουμε να ζούμε με τον φόβο. Δεν θα σωπάσουμε.
Μέχρι να μη χρειάζεται να γράψουμε ξανά τέτοιο άρθρο.
