«…θα σέρνεται μπροστά
σα μπαλσαμωμένη κουκουβάγια.
Μ’ όλα σου θα ζει τα χαμηλά,
με καμιά σου δε θα ζει μεγαλοσύνη,
κι οι προφήτες που θα προσκυνά,
νάνοι και αρλεκίνοι.
Και σοφοί του και κριτάδες
του άδειου λόγου οι τροπαιούχοι,
και διαφεντευτάδες
κυβερνήτες του οι ευνούχοι.»
Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ /ΛΟΓΟΣ Η΄ Προφητικός, Κωστής Παλαμάς
Ο Τσίπρας βγήκε παγανιά –όπως μας πληροφόρησε- στην επαρχία, και άρχισε να ρωτά τη Σοφία, το Γιάννη (μάλιστα τον τελευταίο τον πρόλαβε με τη βαλίτσα στο χέρι). Προφανώς μπορεί να ρώτησε και κάποιους περίοικους αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία, όσο μεγαλύτερη σημασία έχει το πώς δεν πρόκαμε να ρωτήσει μερικούς εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους που μετανάστευσαν από τις δικές του δημοκοπίες και σαλτιμπαγκισμούς στη διακύβερνηση 2015-2019.
Η επιλογή του Θησείου για την ανακοίνωση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα δεν στερείται συμβολισμού. Με φόντο τον Παρθενώνα, ο άνθρωπος που ταυτίστηκε όσο κανείς άλλος με τη δραματικότερη περίοδο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, επιχείρησε να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να στήσει ένα νέο πολιτικό σκηνικό, επενδυμένο με τον γνωστό ανέξοδο βαρύγδουπο βερμπαλισμό του, και να ξανασυστηθεί (rebranding) στο κοινό του. Ωστόσο, η μεγαλύτερη ειρωνεία κρύβεται στον τίτλο του νέου του φορέα: «ΕΛΑΣ» (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη). Ένα ακρωνύμιο με βαρύ ιστορικό φορτίο, το οποίο επιστρατεύεται σήμερα με έναν σχεδόν ανερυθρίαστο οπορτουνισμό, ως ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα που προσπαθεί να διεγείρει τα συναισθήματα της παραδοσιακής αριστεράς και να ντύσει με έναν μανδύα «νέου πατριωτισμού» μια επιστροφή που στερείται αυτοκριτικής.
Για να καταλάβει κανείς το παρόν και το μέλλον του κ. Τσίπρα, οφείλει να θυμηθεί το παρελθόν του. Ο πολιτικός λόγος που άρθρωσε από το Θησείο, σήμερα, για «φωνή στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία» και «πολιτική αλλαγή» αποτελεί πιστό αντίγραφο της ρητορικής του 2015. Τότε, ο αυτάρεσκος μικρομεγαλισμός του Τσίπρα –τα «νταούλια που θα βαράμε και οι αγορές θα χορεύουν», η κατάργηση των μνημονίων «με ένα άρθρο και ένα νόμο»– οδήγησε τη χώρα σε μια άνευ προηγουμένου περιπέτεια. Η πολιτική της «περήφανης διαπραγμάτευσης», που βασίστηκε σε ιδεοληψίες και πλήρη άγνοια των διεθνών συσχετισμών, έφερε την Ελλάδα στο χείλος του Grexit, στο κλείσιμο των τραπεζών με τα capital controls που γονάτισαν την αγορά, και σε ένα αχρείαστο, διχαστικό δημοψήφισμα, το οποίο μετατράπηκε εντός 24 ωρών από το επικίνδυνο «Όχι» στο «Ναι» της άνευ όρων υποτέλειας.
Η κριτική στον Αλέξη Τσίπρα δεν εστιάζει μόνο στις υποσχέσεις που διαψεύστηκαν, αλλά στον ανερυθρίαστο τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε την εξουσία. Αφού εξελέγη υποσχόμενος να συγκρουστεί με το «παλιό», συμμάχησε χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό με τους ΑΝΕΛ. Στη συνέχεια, η κυβέρνησή του υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο, το οποίο φόρτωσε στους Έλληνες και στην πατρίδα το υπερταμείο, με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, την εξουθενωτική υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης –η οποία ουσιαστικά διαλύθηκε για να συντηρηθούν τα κομματικά ακροατήρια– και τη θεσμοθέτηση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, τους οποίους κάποτε υποσχόταν να καταργήσει με το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη». Η πολιτική του κ. Τσίπρα δεν ήταν απλώς μια «αυταπάτη», όπως ο ίδιος εκ των υστέρων ομολόγησε με μια δόση κυνισμού. Ήταν μια συνειδητή επιλογή πολιτικής δικής του επιβίωσης εις βάρος της χώρας, που οδήγησε την οικονομία και τους θεσμούς στο χείλος της καταστροφής.
Σήμερα, ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει με το «ΕΛΑΣ», συνοδευόμενος από τα ίδια φθαρμένα υλικά –στελέχη που τον ακολούθησαν σε κάθε στροφή και καλλιτέχνες για το απαραίτητο «λούστρο» της εκδήλωσης. Το πρόβλημα με το νέο του εγχείρημα δεν είναι το όνομα ή το σημείο της διακήρυξης του νέου κόμματος. Είναι ότι ο Τσίπρας αρνείται να καταλάβει πως η χώρα έχει προχωρήσει. Οι πολίτες πλήρωσαν πολύ ακριβά το «μάρμαρο» των πειραματισμών του και της ρητορικής του έξαψης. Η προσπάθειά του να εμφανιστεί ως ο «σωτήρας» του προοδευτικού χώρου, χωρίς να έχει ζητήσει μια ειλικρινή συγγνώμη για το 2015-2019, αποτελεί μια πράξη μέγιστης πολιτικής αλαζονείας. Η ιστορία, όταν επαναλαμβάνεται, τείνει να γίνεται φάρσα – και το «ΕΛΑΣ» του Θησείου εκφράζει στον υπερθετικό βαθμό μια τέτοια.
